ตอนที่1 นางตายหรือยัง?
1173 คำ
จวนอ๋องสี่
ยามเว่ย (13.00-14.59)
ห้องทรงงาน
“ทูลท่านอ๋อง พระชายะ…เอ่อ…แม่นางลู่กระโดดลงสระน้ำในสวน ตอนนี้สาวใช้ของนางช่วยนางขึ้นมาจากน้ำได้สักพักแล้วแต่นางยังไม่ฟื้นเลยพะย่ะค่ะ”
เสียงของพ่อบ้านหม่าพ่อบ้านชราเก่าแก่ที่สุดในจวนอ๋อง กำลังเอ่ยปากรายงานความเป็นความตายของพระชายาลู่หรือลู่ซือเอ๋อร์ให้อ๋องสี่หรือหลิงอี้ซวนทรงทราบอย่างร้อนรน ไม่สิ จะเรียกนางว่าพระชายาก็คงไม่ถูกเพราะอ๋องสี่ไม่เคยยอมรับว่านางเป็นชายาเสียด้วยซ้ำ แถมพระองค์ยังออกคำสั่งห้ามคนในจวนเรียกนางว่าพระชายาให้ทรงได้ยินโดยเด็ดขาด เพราะอ๋องหนุ่มไม่ยอมรับการอภิเษกสมรสในครั้งนี้
“นางตายหรือยัง? ”
เสียงเอ่ยเย็นยะเยือกไร้ซึ่งความห่วงใยของผู้เป็นใหญ่ในจวนเอ่ยถามถึงสตรีไร้ยางอายอย่างไม่แยแส นางจะเป็นจะตายก็ไม่เกี่ยวอะไรกับเขา ถ้านางโง่และสิ้นคิดถึงขั้นกระโดดน้ำฆ่าตัวตายเพราะเรื่องไร้สาระก็ช่างนางเถอะ
…สตรีไร้ยางอายเช่นนางตายๆ ไปได้ซะก็ดี
“เอ่อ…ยังพะย่ะค่ะ แต่ตอนนี้ลมหายใจของนางอ่อนแรงกระหม่อมว่าควรจะตามหมอมะ…”
“ไม่ต้อง! ถ้านางอยากตายก็ปล่อยให้นางตายอย่างที่นางปรารถนา แต่อย่าให้ตายในจวนของข้าก็พอ ถ้านางใกล้สิ้นลมหายใจเมื่อใดก็เอาร่างไปโยนทิ้งในป่าข้างจวนให้สัตว์มันกินซะ อย่าให้ข้าได้เห็นแม้แต่เศษกระดูกของนาง”
“เอ่อ...แต่…”
“ข้าขอความคิดเห็นจากเจ้าตั้งแต่เมื่อใด? หรือเจ้าอยากลมหายใจอ่อนแรงเช่นนางข้าจะช่วยสงเคราะห์”
สายตาคู่คมของอ๋องทรงอำนาจจ้องมองไปยังพ่อบ้านชราอย่างคาดโทษ ถึงพ่อบ้านหม่าจะเป็นคนเก่าคนแก่ของจวนก็ตามเถอะ แต่ถ้ากล้าขัดคำสั่งของอ๋องเช่นเขาเมื่อใดชีวิตก็อาจหาไม่ไร้ซึ่งศีรษะเมื่อนั้น
“เอ่อ…ไม่พะย่ะค่ะ กระหม่อมจะทำตามที่ท่านอ๋องสั่งเดี๋ยวนี้พะย่ะค่ะ”
พ่อบ้านชรารีบเร่งฝีเท้าไปยังเรือนที่อยู่ท้ายจวนตามคำสั่งของอ๋องปีศาจ ซึ่งชื่อนี้ก็ไม่ได้มาเพราะโชคช่วยแต่อย่างใด แต่เป็นเพราะเวลาออกศึกพระองค์จะมีจิตใจที่เหี้ยมโหดอำมหิตดั่งปีศาจ และไม่เคยปล่อยให้ศัตรูหนีรอดไปได้แม้แต่คนเดียว ถ้าไม่โดนตัดหัวจนเลือดสาดก็โดนฆ่าอย่างทารุณซึ่งไม่ต่างอะไรกับสัตว์ที่กำลังจะโดนเชือด
เรือนท้ายจวน
“พระชายา พระชายาเพคะฟื้นสิเพคะพระชายา”
ซ่งอีสาวรับใช้วัยสิบหกผู้ซื่อสัตย์และภักดี พยายามเอ่ยเรียกและปลุกลู่ซือเอ๋อร์ให้ตื่นจากการหลับใหลและหมดสติ หญิงสาวเป็นห่วงคุณหนูของนางสุดหัวใจ ถ้าไม่ได้ลู่ซือเอ๋อร์ช่วยนางไว้ในครานั้นก็ไม่รู้ว่าตอนนี้ชีวิตของนางจะเป็นเช่นไร นางอาจจะกลายเป็นขอทานอดอยากไร้ที่อยู่ หรืออาจกลายเป็นนางบำเรอราคาถูกอยู่ในหอนางโลมที่ไหนสักแห่งในหนานโจวก็เป็นได้ ชีวิตจะอยู่หรือตายก็ไม่อาจรู้
…ลู่ซือเอ๋อร์คือผู้มีพระคุณของนาง
“ซ่งอี”
พ่อบ้านชราคนเดิมเรียกซ่งอีสาวรับใช้อย่างร้อนรนเมื่อมาถึง ซ่งอีเห็นพ่อบ้านชรากลับมาก็ดีใจเพราะนั่นก็หมายความว่าคุณหนูของนางอาจมีทางฟื้น
“พ่อบ้านหม่าท่านบอกท่านอ๋องให้ตามหมอมาดูอาการของพระชายาแล้วใช่ไหมเจ้าคะ แต่ทำไมป่านนี้ท่านหมอยังไม่มาอีก”
“เอ่อ…คือ…” พ่อบ้านชราพูดตะกุกตะกักไม่เป็นคำเพราะไม่รู้จะบอกสาวรับใช้รุ่นหลานว่าอย่างไร แต่ซ่งอีฉลาด นางพอจะเดาอาการที่แสดงออกของพ่อบ้านชราได้อย่างแม่นยำ
“หรือท่านบอกแล้วแต่ท่านอ๋องไม่ยอมให้ตามหมอมาใช่หรือไม่เจ้าคะ”
พ่อบ้านหม่าพยักหน้าหงึกหงักแทนคำตอบ เมื่อท่านอ๋องไม่ทรงอนุญาตให้ตามหมอแล้วจะมีใครเล่ากล้าขัดคำสั่ง เพราะเกรงว่าหัวจะหลุดออกจากบ่า
“เอ่อ…ซ่งอี” พ่อบ้านชราเอ่ยออกไปอย่างไม่เต็มเสียง ก่อนจะรวบรวมความกล้าอันน้อยนิดที่เหลือติดตัวในตอนนี้เอ่ยบอกสาวใช้รุ่นหลานด้วยความลำบากใจ
“ท่านอ๋องทรงมีรับสั่ง ถ้าแม่นางลู่ใกล้สิ้นลมหายใจเมื่อใดก็ให้เอาร่างของนางไปโยนทิ้งในป่าข้างจวนห้ามให้นางตายในจวนอ๋องเด็ดขาด”
“ไม่ได้นะเจ้าคะท่านพ่อบ้าน ท่านอ๋องจะทรงทำแบบนี้กับพระชายาไม่ได้เด็ดขาด พระชายาของข้ายังไม่ตายนางยังมีลมหายใจอยู่ ท่านจะเอาพระชายาไปโยนทิ้งในป่าไม่ได้นะเจ้าคะ” ซ่งอีเอ่ยขัดค้านถึงความไม่ยุติธรรมของคำสั่งผู้เป็นอ๋อง อ๋องสี่จะทรงพระทัยร้ายกับคุณหนูของนางเกินไปแล้วจริงๆ ถึงแม้พระองค์จะไม่ทรงรักคุณหนูแต่ก็ไม่ควรทำกับนางซึ่งเป็นพระชายาเช่นนี้
ไม่รัก… ถึงกับต้องทำกันถึงเพียงนี้เชียวหรือ?
“แต่พระชายาของเจ้านางใกล้จะสิ้นลมแล้ว นางจมอยู่ใต้น้ำตั้งเกือบหนึ่งก้านธูปเจ้าคิดว่านางจะรอดอยู่อีกหรือ? และข้าเองก็ไม่อยากขัดคำสั่งของท่านอ๋อง”
“ข้าขอเวลาอีกหนึ่งวันได้หรือไม่เจ้าคะ ถ้าพระชายายังไม่ฟื้นข้าจะพานางออกไปจากที่นี่เอง”
“เอ่อ…คือ…”
“นะเจ้าคะท่านพ่อบ้าน คิดเสียว่าสงสารนางเถอะถึงอย่างไรนางก็ได้ขึ้นชื่อว่าเป็นพระชายาของท่านอ๋อง”
พ่อบ้านหม่ามีอาการกลืนไม่เข้าคายไม่ออก ถ้าเขาทำเยี่ยงนั้นจะมิเป็นการขัดคำสั่งของอ๋องสี่หรอกหรือ? แต่ถ้าไม่ช่วยพวกนางก็ดูเหมือนเขาจะใจดำกับสตรีเกินไป บิดาไม่เคยสอนให้เขาใจดำกับสตรีเช่นนี้
“ก็ได้ เดี๋ยวข้าจะไปทูลท่านอ๋องว่าแม่นางลู่ยังมีลมหายใจอยู่ ตอนนี้เจ้าต้องทำยังไงก็ได้ให้พระชายาของเจ้าฟื้นขึ้นมาก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป เพราะถ้าถึงเวลานั้นข้าก็อาจช่วยเจ้าไม่ได้”
“ขอบพระคุณเจ้าค่ะท่านพ่อบ้าน”
ซ่งอีเอ่ยขอบคุณพ่อบ้านหม่าด้วยความดีใจ และนางจะใช้เวลาที่เหลืออยู่ช่วยคุณหนูของนางฟื้นขึ้นมาให้ได้ ถ้าไม่อย่างนั้นแล้วถ้าพวกนางออกจากจวนอ๋องก็ไม่รู้จะพากันไปอยู่ที่ใด จะให้ออกไปขอความช่วยเหลือจากใครข้างนอกก็ไม่ได้เพราะอ๋องสี่เคยเอ่ยปากห้ามไว้
‘ห้ามให้คนภายนอกมายุ่งวุ่นวายเรื่องภายในจวนของข้าเด็ดขาด ถ้าใครกล้าขัดคำสั่งอย่าหวังจะมีหัวไว้ตั้งบ่า!’
- ผู้เขียน
