Love Service: บริการ(จ้าง)รัก...ฉบับยัยตัวร้าย

" เพลง...เมื่อไหร่จะเลิกกลัวเรื่องอะไรแบบนี้สักที นี่คบกันมา 3 ปีแล้วนะ " เสียงของนักรบ แฟนหนุ่มของฉันพูดขึ้นมา หลังจากที่ฉันปฎิเสธการร่วมหลับนอนกับเขามาเป็นครั้งที่เท่าไหร่ไม่รู้นับไม่ถ้วน ฉันกับนักรบ เราสองคนคบกันมาตั้งแต่เรียนมหาลัยปีสอง จนตอนนี้ เราทั้งคู่ต่างคนต่างก็มีงานทำแต่ฉันกับนักรบก็ยังคงแยกกันอยู่เหมือนเดิม ด้วยเหตุผลที่ว่า...เราทั้งคู่ ยังไม่เคยมีอะไรกัน !! ใช่ค่ะ ทุกคนฟังไม่ผิด ฉันคบกับนักรบมาสามปี และทุกครั้งที่เขาพยามจะมีเรื่องอย่างว่า ก็เป็นฉันเองที่เอ่ยปากปฎิเสธ เพราะความกลัว... " คือเพลง....เพลงขอเวลาหน่อยได้มั้ยคะ " " ถ้าคุณไม่ให้ผม แสดงว่าคุณไม่ได้รักผม งั้นเราก็เลิกกัันไปได้เลย !! " . . . . . นั่นเป็นบทสนทนนาสุดท้ายที่ฉันได้คุยกับนักรบ ซึ่งหลังจากวันนั้นจนตอนนี้ก็ผ่านมาแล้วสามวันเต็ม ๆ ที่นักรบหายไป " เพลง แกจะไปงานเลี้ยงรุ่นมั้ย อาทิตย์หน้า " เสียงของมะนาว เพื่อนสาวที่เรียนมาด้วยกันตั้งแต่สมัยเรียนม.ปลาย เอ่ยถามขึ้นมา อาทิตย์หน้า เพื่อน ๆ สมัยมหาวิทยาลัยของฉันนัดรวมเลี้ยงรุ่น เพราะครบรอบการเรียนจบมาแล้วหนึ่งปี ซึ่งมะนาวเองก็เรียนที่มหาลัยเดียวกับฉัน และเราทั้งคู่ยังได้มาทำงานที่เดียวกีันอีก เพราะงั้นมะนาวเลยกลายเป็นเพื่อนสนิทที่ฉันสนิทมากที่สุด " ไม่รู้อะ ฉันยังไม่ได้คุยกับนักรบเลย " " อะไรนะ นี่สองสามวันมาแล้วไม่ใช่หรอเพลง " มะนาวขมวดคิ้วถามด้วยความแปลกใจ " ใช่...สงสัยครั้งนี้ นักรบคงโกรธฉันมากจริง ๆ ฉันจะทำไงดี "ฉันเงยหน้าถามมะนาวด้วยน้ำเสียงเว้าวอน ที่ผ่านมา ไม่ว่าฉันกับนักรบจะทะเลาะอะไรกัน ส่วนใหญ่ก็เป็นมะนาวนี่แหละ ที่เป็นตัวกลางคอยเป็นกาวเชื่อมฉันกับนักรบเอาไว้ " เอางี้.....แกเฉย ๆ ไปก่อน นักรบมันไม่กล้าเลิกกับแกหรอก มันรักแกจะตาย เดี๋ยวยังไงฉันจะไปคุยกับมันให้ ส่วนเรื่องเลี้ยงรึุ่น แกก็ตอบตกลงไปก่อน เดี๋ยวฉันดึงนักรบตามไปเอง " มะนาวพูดออกมา พร้อมกับส่งยิ้มบาง ๆ มาให้ฉัน ....และมันก็เป็นเหมือนทุก ๆ ครั้ง มะนาวก็กลายเป็นตัวเชื่อมให้กับฉันและนักรบเหมือนเดิม . . . . " เพลง...กลับบ้านยังไง " เสียงมะนาวเอ่ยถาม เมื่อตอนนี้ถึงเวลาเลิกงานแล้ว ปกติทุกวัน ฉันก็จะกลับรถเมย์บ้าง เรียกแกร๊บบ้าง ส่วนมะนาว จะรอกลับกับแฟนของเธอ ซึ่งปกติแล้วแฟนของมะนาวมักจะมารีับช้า ฉันเลยกลับก่อนตลอด ทำให้ฉันไม่เคยเจอแฟนมะนาวสักครั้ง " ก็..พี่แกร๊บเหมือนเดิม แหะ ๆ " " งั้นก็กลับดี ๆ นะแก...กลับก่อนได้เลยนะ แฟนฉันมารับช้า " มะนาวเอ่ยพูดประโยคเดียวกับทุก ๆ วันที่มักจะพูดเป็นประจำ ฉันหันไปยิ้มรับให้กับมะนาว ก่อนจะจัดการเก็บของบนโต๊ะทำงานของตัวเอง ก่อนจะปลีกตัวเดินลงมา เพื่อรอรถที่เรียกเอาไว้ ฉันหยิบโทรศัพท์ของตัวเองขึ้นมาดูอีกครั้ง ข้อความของฉันที่ถูกส่งไปหานักรบตั้งแต่เช้า ยังไม่มีการเปิดอ่านด้วยซ้้ำ ครบสามวันอย่างสมบูรณ์แบบ... ฉันถอนหายใจยาวออกมา พลางเลื่อฟีดหน้าเฟซบุ๊คของตัวเองไปเรื่อยๆ ในระหว่างที่เดินไปรอรถที่ป้ายรถเมล์ ก่อนที่สายตาของฉันจะเหลือบไปเห็นว่าแบตโทรศัพท์ของฉันกำลังจะหมด ฉันล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าสะพายของตัวเอง เพื่อหาพาวเวอร์แบงค์ที่พกติดตัวเป็นประจำ เพราะฉันมักจะใช้โทรศัพท์ฟังเพลงก่อนกลับบ้านเป็นประจำ เพราะงั้นถ้าไม่มีแบตสำรอง กว่าจะถึงบ้าน ฉันแย่แน่ ๆ ฉันกดเปิดแอพที่ใช้เรียกรถอีกครั้ง จนมั่นใจว่ายังพอมีเวลาเหลือ ฉันจึงตัดสินใจเดินกลับเข้าไปในบริษัทอีกครั้ง เพื่อเอาพาวเวอร์แบงค์ที่ลืมเอาไว้ ระหว่างที่ฉันกำลีังก้า่วเท้ายาว ๆ เข้าไปด้านในบริษัท สายตาของฉันก็ดันเหลือบไปเห็นมะนาวทีกำลังเดินออกมาจากตึกพอดี แต่ขณะที่ฉันกำลังจะอ้าปากเรียกเพื่อนสนิท ร่างสูงคุ้นตาที่เดินเข้ามาหามะนาวก็ทำให้ฉันวิ่งไปหลบหลังเสาร์อย่างไม่รู้ตัว " รอนานมั้ยครับ " " ไม่นานค่ะ เราไปกินอะไรกันดีคะ...นักรบ " " ผมตามใจมะนาวอยู่แล้ว " ฉันนิ่งค้างอยู่ตรงนั้นนานหลายนาที ภาวนากับตัวเองว่าขอให้ภาพที่เห็นไม่เป็นความจริง แต่ไม่ว่าจะขยี้ตาอีกกี่รอบ ฉันก็ยังคงเห็นภาพทุกอย่างเหมือนเดิม " นักรบ...กับมะนาว...." ฉันพึมพำกับตัวเองขึ้นมาเบา ๆ ก่อนที่เสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้นจะเรียกสติของฉันให้กลับเข้าร่าง " คะ...อ้อ มาถึงแล้วหรอคะ ค่ะ ๆ ๆ ไปแล้วค่ะ " ฉันเก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋า ก่อนจัะวิ่งออกไปหารถที่ฉันเรียกเอาไว้ โดยที่ในหัวของฉัน มันยังคงมีภาพที่นักรบ เดินมาช่วยมะนาวถือกระเป๋า ก่อนจะเปิดประตูรถให้เธอ ก่อนที่ทั้งคู่จะขับออกไป มันไม่มีภาพอะไรที่หวานแหววเลยสักนิด ทั้งคู่แค่พูดคุยและยิ้มให้กัน เหมือนที่เขาทั้งคู่มักจะทำเป็นประจำ แต่ทำไมไม่รู้ ฉันกลับรู้สึก...ไม่สบายใจเลยสักนิด ขอร้องละ...อย่าเป็นแบบที่ฉันคิดเลย