Trenta'y Tres

3228 คำ

      Sa wakas ay naririnig ko'na rin ang sarili ko! Pero hindi pa rin ako makapaniwalang ito yung Invisible Flora! Kasi nga diba invisible, so ang expectation ko ay hindi makikita ng aming mga mata pero nakikita naman namin ah! Tsk. Di ko gets. Tumayo na lang ako at pinagpagan ang puwitan ko, naglakad ako papalapit sa isang lalaki, tinusok tusok ko siya sa tagiliran pero tumatagos lang. Bwiset! Bat ganon? Nagkibit-balikat na lang ako at hinanap na yung dalawa, saan kaya gumala yung dalawang yon? Napahinto ako dahil nakita ko si Akina, para siyang baliw dahil sinasabunutan niya na yung sarili niya habang sinisipa sipa ang mga bato. I shrugged, hindi ko naman siyang pwedeng tulungan, matalino naman yan kahit papaano. Paglingon ko sa kanan ay naroon ang portal, yung iba'ng mga estudyante

อ่านฟรีสำหรับผู้ใช้งานใหม่
สแกนเพื่อดาวน์โหลดแอป
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    ผู้เขียน
  • chap_listสารบัญ
  • likeเพิ่ม