วันรุ่งขึ้นเบญจาไปทำงานปกติในชุดดำเพื่อไว้อาลัยให้กับลูกสาวที่จากไป กาญจนาเมื่อเห็นเบญจาเดินตรงมาก็รีบเดินเข้าไปใกล้พร้อมกับทักขึ้นด้วยความเป็นห่วงว่า
“เบญ แกจะรีบมาทำงานทำไม ไม่นอนพักอีกสักวันสองวันล่ะ ครูใหญ่เข้าใจอยู่แล้วล่ะ ถ้าแกจะลาป่วยอีก 2 วันน่ะ”
“ไม่ล่ะกาญ ขืนให้เรานอนพักอยู่กับบ้านเฉย ๆ มันยิ่งจะทำให้เราฟุ้งซ่านหนักขึ้นกว่าเดิมน่ะสิ สู้ให้เรามาทำงานเจอผู้คนดีกว่า อย่างน้อย ๆ ก็ทำให้เราลืมความทุกข์ ไม่คิดฟุ้งซ่านมาก ยิ่งอยู่บ้านมาก ๆ เราก็จะประสาทกิน ยิ่งคิดถึงลูกน่ะ”
กาญจนาบีบมือเพื่อนรักอย่างให้กำลังใจ
“เราเข้าใจ แล้วแกจะเอายังไงต่อล่ะ ในเมื่อหนูแก้มเสียไปแล้วแบบนั้น”
“เราก็คงจะย้ายมาอยู่หอที่จองไว้ตามเดิมน่ะ ไม่ว่ายังไงเราก็จะหย่ากับสามีอยู่ดี ดีไปอย่างนะ พอลูกเราเสียไป เราถึงเพิ่งคิดได้ว่า ที่ผ่านมาชีวิตเราทำเพื่อคนอื่นมาโดยตลอด ต่อจากนี้ไป เราควรทำเพื่อความสุขของตัวเอ
