ตั้งแต่เกิดจนอายุสิบเจ็ด หร่วนอิ๋งซุยก็มีซุ่นเหยากวานอยู่ข้างกายมาตลอด ถึงความสัมพันธ์ของนางกับเขามิอาจพัฒนาขึ้นมาเป็นอะไรที่มากกว่าคุณหนูกับพี่เลี้ยง หรือเถ้าแก่เนี้ยกับพ่อบ้าน แต่ทั้งคู่ก็มีความผูกพันมากกว่าที่เห็น
เขาอายุยี่สิบหก หนุ่มแน่นและหล่อเหลา ตอนอยู่ในเมืองหลวง ซุ่นเหยากวานก็เนื้อหอมทั้งในกลุ่มผู้หญิงและผู้ชาย แม้ตอนนี้ พวกเราจะอยู่เมืองหนิงป่อไห่ก็ไม่เว้น
อีกอย่างหนึ่ง สิ่งที่อวี๋เฟิงซินชักชวนก็ไม่นับว่าหนักหนา เพียงแต่
หร่วนอิ๋งซุยเกิดความวิตกเล็กๆ ยิ่งนางไม่มีมารดาให้กอดให้อ้อนแล้ว กับซุ่นเหยากวานที่นับถือเป็นพี่ชาย และยังเป็นคนเดียวในครอบครัวของนางตอนนี้ ก็ยิ่งไม่อยากให้เขาไปไหนไกล
นางไม่อยากอยู่คนเดียว ไม่อยากโดดเดี่ยว และไม่อยาก...สูญเสีย
แต่ถึงกระนั้น หร่วนอิ๋งซุยก็ไม่อาจห้ามซุ่นเหยากวานในสิ่งที่เขาสนใจได้ นางย่อมทราบว่า ระยะหลังมานี้ เขาสนใจการเดินเรือมากแค่ไหน อยาก
