บทที่ ๑๒( มะเขือเผา)
~ เพล้ง!~
เสียงของอะไรสักอย่างที่ตกลงมา ทำเอาฟ้าระดาที่กำลังทำกับข้าวอยู่สะดุ้งตกใจ ไวเท่าความคิดก่อนที่หญิงสาวจะนึกขึ้นได้ว่านพดลมองไม่ห็นอาจจะเผลอทำอะไรตกแตกก็เป็นได้ หญิงสาวรีบสาวเท้าก้าวออกมาจากห้องครัวรีบมองหาชายหนุ่มอย่างรีบร้อน
"พี่ดลคะ พี่ดล"
"คุณฝน ขอโทษทีค่ะ บีทำแก้วน้ำหลุดมือน่ะค่ะ จะเอาน้ำดื่มให้พี่ดล แต่มือมันลื่นน่ะค่ะ"
"อ๋อค่ะไม่เป็นไรค่ะ ฝนก็คิดว่าเสียงอะไรซะอีก พี่ดลไม่เป็นไรใช่ไหมคะ "
"ฉันไม่เป็นไร"
"ค่ะงั้นเดี๋ยวบีไปตามแม่บ้านมาเก็บเศษแก้วก่อนนะคะเดี๋ยวพี่ดลจะเผลอมาโดนเข้าน่ะค่ะ"
"เอ่อ...แม่บ้านไม่อยู่น่ะค่ะ ไปจ่ายตลาดยังไม่กลับมาเลย"
"อ้าว...เหรอคะ งั้นเดี๋ยวบีเก็บเองก็ได้ค่ะ ฝากพี่ดลสักครู่นะคะ"
วันวิสาจำเป็นต้องเก็บเศษแก้วที่เธอทำแตกไว้อย่างเลี่ยงไม่ได้ เพราะแม่บ้านก็ดันไม่อยู่ นพดลที่นั่งฟังอยู่ ถึงชายหนุ่มจะมองไม่เห็นแต่หูก็ใช้งานได้ดี
