มิรินเดินออกมาจากห้องอย่างลังเล ร่างบางในชุดบางใสซีทรูสีดำที่แนบเนื้อเผยให้เห็นส่วนโค้งเว้าที่เย้ายวนจนแทบลืมหายใจ ผ้าบางเบาแนบสนิทไปกับผิวเนียนละเอียด ด้านหน้าที่เว้าลึกและลูกไม้ลวดลายอ่อนช้อยเผยให้เห็นความงามที่ถูกปกปิดไว้เพียงน้อยนิด ทุกย่างก้าวของเธอดูเหมือนการเคลื่อนไหวของนางฟ้าในฝัน แต่กลับเต็มไปด้วยแรงดึงดูดที่ไม่อาจละสายตาได้
เขานั่งอยู่บนโซฟา กางหนังสือพิมพ์บังหน้าไว้ แต่สายตาคมที่ซ่อนอยู่ด้านหลังกลับจับจ้องเธออย่างเงียบๆ แม้ใบหน้าจะยังคงนิ่งเฉย ดวงตากลับบอกเล่าทุกอย่างที่เขารู้สึก ขณะที่เธอก้าวเข้ามาใกล้ เขาพับหนังสือพิมพ์ลงวางอย่างเป็นระเบียบ ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา
"รินน้ำมาให้ผมแก้วนึง"
มิรินรู้สึกถึงสายตาที่จับจ้องไปทั่วเรือนร่างของเธอ แม้เขาจะดูเหมือนไม่ได้สนใจ แต่เธอกลับรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังถูกกลืนกินด้วยสายตานั้น เธอเดินไปหยิบแก้วน้ำด้วยมือที่ยังสั่นเล็กน้อย
