เมื่อเร็วๆนี้ผมเห็นเพื่อนอัพรูปในไอจีว่ามันไปกิน*ซันนักจิที่เกาหลีมา ไอ้ผมก็อยากลองบ้างแต่จะให้ถ่อไปกินยันต้นตำรับก็ไม่ใช่เรื่อง จริงๆเงินค่าตั๋วไม่มีและอาจจะโดนตม.กักตัว ดังนั้น วันนี้ที่เงินเดือนออก ผมเลยแวะตลาดสดระหว่างทางกลับบ้านเพื่อซื้อปลาหมึกสดๆไปทำกินรวมถึงน้ำมันงาและงาคั่ว
"พ่อหนุ่มอยากได้ปลาหมึกหรอจ้ะ?"
ตอนที่ผมกำลังจะเดินผ่านร้านๆหนึ่ง ไม่สิ เรียกว่าร้านไม่ได้หรอกเพราะป้าแกนั่งบนเก้าอี้พลาสติกโดดๆอยู่คนเดียว ตรงหน้าเป็นกะละมังสีดำ ในกะละมังมีปลาหมึกสายอย่างที่ผมต้องการอยู่หนึ่งแต่คือ...ขนาดมันใหญ่ผิดปกติแต่ก็ไม่ได้ใหญ่อะไรมากมาย อีกอย่างทำไมป้าถึงรู้ว่าผมต้องการปลาหมึก?
"อ่าครับ ผมอยากได้ปลาหมึกอ่ะ"
"เอาของป้าไปไหม ป้าให้ฟรี"
ป้าแกยิ้ม ยิ้มแบบละมุนมากๆจนผมเผลอตกลงรับเอาปลาหมึกของป้าแกมาโดยไม่เสียสักบาท ผมได้ของครบเร็วกว่าที่คิดเลยขับรถกลับบ้าน ผมเป็นชายโสดวัยยี่ิสิบห้าปี อย
