สิบห้า
เราสามารถสูญเสียทุกสิ่งได้ แต่เราไม่สามารถสูญเสียความเป็นคนได้ (2)
“นายท่าน นางหลับไปเป็นสิบวันแล้ว ท่านทำใจเสียเถิด” เสียงนุ่มนวลอ่อนหวานของสตรีเบื้องหลังดังขึ้น หลี่เซียวหลงหาได้ใส่ใจไม่ ยังคงจับมือเย็นเฉียบของเฟิงอวิ๋นไว้ด้วยสีหน้านิ่งไม่ไหวติง
เมื่อเห็นว่าบุรุษที่นั่งข้างเตียงไร้ซึ่งการตอบสนอง ร่างบอบบางก็โอบกอดเขาจากด้านหลัง แนบใบหน้าเนียนนุ่มกับบ่าหนา แกล้งทำเป็นหายใจรดค้นคอเขาแผ่วเบา ดวงตาฉ่ำเยิ้มมองเสี้ยวหน้าของเขาด้วยความหลงใหล บดเบียดหน้าอกเนียนนุ่มเข้ากับแผ่นหลังแข็งแกร่งจนหลี่เซียวหลงตัวเกร็ง
“ออกไป” น้ำเสียงเย็นชาของเขาดังขึ้น ไม่ได้ผละมือออกจากมือเย็นเฉียบของสตรีบนเตียง รังสีกดดันแผ่ซ่านออกมาจนสตรีที่บดเบียดเขาอยู่ถึงกับขนลุกเกรียว
ไม่ได้หรอก นางมองเขามาเนิ่นนาน หากจะให้นางละโอกาสที่ดีเช่นนี้คงโง่เต็มที!
มือบางเริ่มรุกเร้าแทรกเข้าไปในอกเสื้อของอ๋องหนุ่ม หลี่เซ
