นับตั้งแต่วันที่ได้ไปฝากครรภ์จนถึงตอนนี้ก็เป็นเวลาเกือบสามเดือนแล้ว อายุครรภ์ของพริมษาก็เข้าสู่เดือนที่สี่ ไตรมาสที่สอง ท้องของพริมษายังไม่ออกแม้แต่น้อยหากคนที่ไม่รู้ ก็คงเดาไม่ได้เลยว่าเธอกำลังตั้งครรภ์อยู่ ตลอดเวลาเทวาดูแลพริมษาในขั้นที่เรียกว่าดีมากได้อย่างเต็มปาก ทั้งเรื่องอาหารการกิน ของใช้ ห้องเด็ก รวมถึงพาพริมษาไปตามนัดที่โรงพยาบาลด้วยตัวเองทุกครั้ง ทำให้พริมษายิ่งมีความหวังว่าเทวาจะกลับมาเป็นอย่างเดิมได้อีกครั้ง เสียอย่างเดียวคือเทวายังคงพูดถึงข้อตกลงหลังคลอดลูกอยู่บ่อยๆ นั่นทำให้พริมษารู้สึกกระวนกระวายใจเป็นอย่างมาก ยิ่งเวลาผ่านไปนานมากเท่าไรยิ่งทำให้เธอรู้ว่าเวลาของเธอยิ่งน้อยลงเท่านั้น บางครั้งเธอก็รู้สึกอิ่มเอมใจในสิ่งที่เทวาทำให้ แต่บางครั้งเธอก็มีความรู้สึกที่เศร้าหมองเมื่อต้องคิดถึงวันที่เธอจะต้องเดินออกจากบ้านหลังนี้ไป
เทวากลับถึงบ้านก่อนเวลาเลิกงานตามปกติในทุกๆวัน เขาขับ
