“ว่าไงอยากเข้าไปดูไหมว่ามีใครอยู่”
เอริคเลิกคิ้วมองไปที่สโนว์ที่กำลังนั่งหน้าง้ำ จ้องตาเขากลับอย่างไม่ค่อยพอใจ
“ไม่อยากค่ะ” สโนว์กระแทกเสียงใส่ ทำไมเธอจะไม่รู้ล่ะว่าเขาคิดอะไร เธอไม่ใช่เด็ก ๆ ถึงขนาดจะไม่รู้เจตนาของเขา
เอริคยกยิ้มที่มุมปาก ก่อนจะเดินจากโต๊ะทำงานของเขามาหยุดยืนที่หน้าของเธอ เขาก้มลงกระซิบเสียงพร่าที่ชวนให้คนฟังขนลุกจนต้องย่นคอไปเองอย่างอัตโนมัติ
“แต่ฉัน…อยาก”
“คุณจะโรคจิตเกินไปแล้ว”
“อะไรของเธอ?”
“หนูไม่ใช่เด็ก ๆ ถึงขนาดจะไม่รู้ว่าคุณกำลังจะพาหนูไปที่ห้องนั้นเพื่อทำอะไร หนูไม่ทำหรอกนะคะ แบบที่สองรุมหนึ่งอะไรนั้น”
“สองรุมหนึ่งอะไร”
“ก็ผู้หญิงที่คุณให้รออยู่ในห้องนั้นไงคะ”
“หึ” เอริคอดขำในความคิดเองเออเองของสโนว์แต่ก็อดแกล้งไม่ได้
“ทำไมล่ะน่าตื่นเต้นดีออก เถอะน่า”
ฝ่ามือใหญ่เข้ามาจับมือเธอแบบประสานไว้อีกครั้ง สโนว์เหมือนรู้สึกไปเองว่าเขาไม่ค่อยกระชากข้อมือ
