Kayık yaka kırmızı nişan elbisem hayatım boyunca ilk kez beğenerek giydiğim bir elbise olduğu için bir saattir aynanın karşısında kendimi inceliyordum. Boyum bir altmış yedi, kilom kırk sekiz, saçlarım koyu karamel, gözlerim ise kimi zaman ela gibi dursa da bal rengine daha yakındı. Çevremdeki insanlar güzel olduğumu söyleseler de ben öyle olduğumu düşünmüyordum. Bunun sebebi sanırım ruhumun karamsar olması yüzündendi. Hayata pozitif bakamıyorum, olumlu olabilecek hiçbir şey yaşamıyorum, her gün bir olay, her gün bir kaos olan aile apartmanımızda ruhum kapana sıkıştığı için gün yüzü göremiyorum. Her şey düzelecek, her şey güzel olacak, eminim mutlu olacaksın diyen insanlar hayatlarında mutlu ve huzurlu oldukları için bana rahatlıkla bunları söylediklerini bildiğim halde yine de onlara inan
