ฟอด! พลับพลึงเขย่งปลายเท้าขึ้นไปหอมแก้มสากทันที หอมเสร็จหมายจะหนีเขากลับไปหาแม่ตัวเองอีกครั้ง แต่กลับถูกร่างสูงรั้งลากไปที่บันไดหนีไฟ
“อื้อ!” เขาจูบเธอหนักๆ แต่ไม่ได้รุนแรง ตวัดเกี่ยวลิ้นของเธออย่างเอาแต่ใจ ดูดดึงเกี่ยวพันนานสองนานจนเกิดเสียงทะลึ่งขึ้นโถงบันไดให้อับอาย
ตักตวงจนอิ่มหนำสำราญจึงยอมผละออกในที่สุด เล่นเอาเธอหอบหายใจแข้งขาอ่อนอยู่ในอกเขา
“เธอติดค้างฉันหลายเรื่องแล้วพลับ” ย้ำเธอขึ้นเสียงเข้ม
“พลับรู้แล้ว ทยอยใช้คืนนี่ไง” เงยหน้าสบตาก่อนจะตอบกลับไปอย่างที่ทำ
“.....” เวกัสได้ยินแบบนั้นก็มองเธอนิ่ง อดไม่ไหวกดจูบอีกครั้งหนักๆ ดูดดื่มตักตวงความคุ้นเคยจากเธอสำหรับคืนนี้ที่ไม่ได้เจอ
แต่ก็ยอมทำแค่นั้นแล้วปล่อยออกให้เธอกลับไปหาแม่ ส่วนเขาก็กลับอู่รถไปด้วยความเหนื่อยล้าไม่แพ้กัน
ส่วนพลับพลึงหลังจากแยกกับเวกัสก็มาคุยกับหมอก่อนเข้าไปหาแม่ ถามอาการและระยะเวลารักษาตัว ซึ่งแผลที่เกิดจากก
