“พี่เว” เสียงใสเรียกขึ้นอย่างไม่มั่นใจ เฝ้ามองอีกฝ่ายอย่างรอลุ้น
“.....” ตาคมปรายตาขึ้นมองคนเรียก ก่อนจะหลุบสายตาลงทำงานตรงหน้าต่อราวกับไม่ใส่ใจ
“พลับขอไปเยี่ยมแม่หน่อยได้ไหม” เธอเห็นว่าพักหลังๆ มานี้เขาดูใจเย็นกับเธอมากขึ้น ดูไม่ค่อยใช้อารมณ์เท่าไหร่ เธอเลยอาศัยจังหวะนี้ในการร้องขอเขา หวังว่าเขาจะอนุญาต
“.....” อีกครั้งที่เวกัสเงยหน้าจากกองเอกสารตรงหน้า ทิ้งแผ่นหลังพิงพนักเก้าอี้ มองสบตาคนขอด้วยแววตาราบเรียบคาดเดาไม่ออก
“พลับจะรีบไปรีบกลับ สัญญา” เธอรีบให้คำมั่นสัญญาออกไปอย่างจริงใจหนักแน่นเพื่อให้เขาเชื่อใจ
“นักโทษห่างสายตาจะไม่หนี?” เขาเลิกคิ้วถามเธออย่างไม่เชื่อใจ
“พลับไม่หนีจริงๆ ถ้าพี่เวไม่เชื่อ ให้คนไปจับตาดูพลับก็ได้” เธอจะไม่หนีจริงๆ ความสามารถของเธอไม่ใช่คิดจะพาแม่หนีก็หนีได้ทันที เพราะหากเธอมีความสามารถขนาดนั้น ป่านนี้เธอคงพาแม่หนีไปอยู่ที่อื่นอย่างสบายใจนานแล้ว
“.....”
