ตุบ! ร่างบางถูกโยนเข้าไปในรถคันหรูทันทีที่ถูกยกอุ้มพาดบ่า
ไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นเวกัสที่นั่งมองทุกอย่างอยู่ตลอดเวลา และตามเธอออกมาทันทีที่เห็นเธอวิ่งหนีอย่างไม่คิดปล่อยให้คลาดสายตา
“ไหนว่าไม่กลัว” เขาเย้ยหยันเธออย่างเหนือกว่า รู้ดีอยู่แล้วว่าเธอไม่มีทางไม่กลัวอย่างที่พูดหรอก เพราะแบบนั้นเขาถึงได้นั่งดูเธออย่างไม่คิดจะยื่นมือไปขัดขวางความกล้าที่เธอบอกเลยสักนิด
แม้จะเกือบทนไม่ไหวก็ตาม(?)
“.....” พลับพลึงจ้องมองเขากลับอย่างไม่ได้ตอบ น้ำตาคลอเบ้าจนดวงตาแสบไปหมด
เธอรู้ว่าเธอเคยทำไม่ดีกับเขา ทำลายความรักดีๆ ที่เขามีให้
แต่เธอไม่คิดว่าความรักที่เราเคยมีให้กันมากมายในวันวาน เขาจะไม่เหลือความเห็นใจในฐานะเพื่อนมนุษย์หรือคนคุ้นเคยให้เธอเลย
แต่นั่นสินะ นอกจากจะไม่รักเธอแล้ว เธอยังไปทำร้ายคนรักของเขาปางตายด้วยนี่ แล้วทำไมเขาจะต้องสนใจหรือเห็นใจอะไรเธอ
“หึ!” เสียงเย็นแค่นขึ้นราวกับสะใจไม่น้อย ท
