เกิดใหม่ทั้งทีขอมีสามีที่ไม่ใช่คุณ

2ความรักของสามีที่มีวันจบลง

ปัจจุบัน

ดวงดาวในวัยยี่สิบสามปีมองข้อมือของตนเองที่มีรอยรอยกรีดเป็นแนวขวาง จำได้ว่าหลังเหตุการณ์ในวัยเด็กเธอได้รับช็อกโกแลตหนึ่งชิ้นเป็นค่าตอบแทนซึ่งเป็นส่วนที่ถูกตัดมาจากเค้กปอนด์ใหญ่ของน้องสาวอย่างข้าวหอม

จำได้ว่าตอนนั้นตนเองดีใจมาก อย่างน้อยเด็กที่ถูกเก็บมาเลี้ยงก็ยังมีแม่ มีที่นอน มีขนมให้กิน ไม่ต้องอดมื้อกินมื้อ นั่นทำให้ดวงดาวรักแม่และน้องมาก เธอยอมเก็บงำความลับเอาไว้และไม่เผยตัวตนว่าเธอคือดวงดาว ไม่ใช่ข้าวหอมอย่างที่กันต์ธีเข้าใจ และไม่เคยโผล่ไปที่ร้านหนังสืออีกเลยจนกระทั่งได้เจอกับพี่เจ้าของร้านหนังสือซึ่งจดจำเธอ ดวงดาวจึงได้รู้ว่าชายหนุ่มฝากหนังสือเล่มนั้นเอาไว้ให้เธอ

มือข้างหนึ่งยื่นกอดหนังสือเล่มหนาเอาไว้ แรงกอดแน่นทำให้เลือดสีแดงสดไหลซึมออกมา เมื่อนึกย้อนไปถึงอดีต

“ฮึก” หญิงสาววัยสวยสะพรั่ง หน้าตาอ่อนหวาน ร่างกายสั่นเทาดวงตาเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตา โดยเฉพาะเมื่อนึกไปถึงสามีที่ไม่เคยรักเธอน้ำตาก็ยิ่งไหลออกมาไม่หยุด ก่อนที่ภาพในอดีตจะย้อนคืนมาอีกครั้ง

“อะไรนะคะจะให้ข้าวหอมไปแต่งงานกับคู่หมั้นที่ไม่เคยเห็นหน้าเนี่ยนะ” ข้าวหอมน้องสาวอายุน้อยกว่าเธอหนึ่งปีปฏิเสธโดยการส่ายหน้ารัว แถมยังเดินหนีเข็มทองผู้เป็นแม่

“คู่หมั้นแกทั้งหล่อทั้งรวย ถ้าวันนั้นแกไม่หนีออกไปข้างนอกซะก่อน แกไม่มีทางปฏิเสธแบบนี้หรอกยัยหอม” แม้จะรักลูกสาวมากทว่าเข็มทองก็ไม่อาจควบคุมน้ำเสียงของตนเองได้ เมื่อข้าวหอมไม่ยินยอมแต่งงานกับคู่หมั้น ซึ่งกว่าเธอจะทำให้ทุกอย่างเดินตามแผนการไม่ใช่เรื่องง่าย

“แม่ นั่นมันตั้งสิบห้าปี แม่เห็นข่าวหรือเปล่าที่บอกว่าทายาทเศรษฐีคนนั้นประสบอุบัติเหตุ เดินไม่ได้ แถมใบหน้ายังเสียโฉมไปแล้ว แม่ยังจะให้ข้าวหอมแต่งงานดับอนาคตตัวเองแบบนั้นอีกเหรอ” สาวน้อยสมัยใหม่หัวสูงไม่มีทางยอมลดตัวไปแต่งงานกับคนพิการเด็ดขาด ต่อให้จะร่ำรวยแค่ไหน แต่ก็ยังเป็นเพียงเศรษฐีบ้านบอก ไม่เหมาะกับไลฟ์สไตล์ของเธอสักนิด ที่สำคัญหน้าตายังอัปลักษณ์ เพื่อน ๆ คงได้ล้อเธอแย่

“แกเชื่อแม่เถอะนะ แต่ง ๆ ไปเถอะรับรองว่าแกสบายทั้งชาติ ยิ่งเป็นแบบนี้มันคงอยู่ไม่นานหรอกลูก หลังจากนั้นเงินทองทุกอย่างจะต้องตกเป็นของลูกอย่างแน่นอน” เข็มทองรีบวิ่งตามลูกสาวขึ้นไปด้านบน เมื่อข้าวหอมไม่ยอมทนฟังแต่กลับกึ่งเดินกึ่งวิ่งขึ้นไปพร้อมกับคว้ากระเป๋าเดินทางของตนที่เตรียมเอาไว้ออกมาจากห้องนอน

“ข้าวหอมจะไปเที่ยวต่างประเทศกับเพื่อนค่ะ คงอีกหลายเดือนกว่าจะกลับ อ้อแล้วระหว่างนี้แม่ก็ห้ามให้พี่ดาวเอาชื่อข้าวหอมไปแอบอ้างอีกนะ ถ้าเขาอยากแต่งนักก็ยกพี่ดาวให้เถอะ สวย ๆ แบบนี้ พิการอย่างนั้นจะหาจากไหนได้” ไม่เพียงแต่น้ำคำดูถูกแต่แววตายังเหยียดหยันชายคู่หมั้นที่ไม่เคยพบหน้า เศรษฐีบ้านนอกจะร่ำรวยขนาดที่เธอจะต้องยอมลดตัวไปแต่งงานด้วยหรือไง

“ยัยหอมแม่ขอนะ” เข็มทองลดระดับเสียงลงปรับโทนเสียงให้อ่อนนุ่ม

“แล้วหอมจะหาลูกเขยหล่อ ๆ รวย ๆ มาฝากนะแม่”

“ยัยข้าวหอมกลับมาเดี๋ยวนี้” เข็มทองเรียกลูกสาวเสียงดัง ทว่าไม่ทันเสียแล้วเมื่อลูกสาวสุดที่รักก้าวขึ้นไปยังรถคันหรูที่จอดรอหน้าบ้าน ทำได้เพียงนั่งคร่ำครวญอยู่อย่างนั้น หากพาตัวลูกสาวไปแต่งงานไม่ได้ล่ะก็เธอคงไม่มีที่ซุกหัวนอนอีกต่อไป

ดวงดาวที่แอบฟังสักพักรีบเข้ามากอดปลอบ แม้จะไม่เห็นด้วยกับการคลุมถุงชนทั้งที่ตอนนี้ยุคสมัยใหม่แล้ว ไม่มีเหตุผลเลยที่จะต้องบังคับน้องสาวให้แต่งงานกับคนที่ไม่ได้รัก

“ฮือ ฮึก แม่จะทำยังไงดีดาว ช่วยแม่ด้วยนะลูก” เข็มทองโอบกอดลูกสาวคนโตด้วยความหวัง

“คุณแม่หยุดร้องก่อนนะคะ ดาวว่ายังไงก็ต้องมีทางออก เราลองคุยกับทางนั้นก่อนดีไหมคะ” พี่ชายคนนั้นใจดี ดวงดาวเชื่อว่าเขาจะต้องรับฟังเหตุผลแน่นอน

“ไม่ได้ ทำแบบนั้นไม่ได้” เข็มทองรีบห้าม

“ทำไมล่ะคะ ในเมื่อน้องข้าวหอมไม่เคยเจอคุณกันต์ธีสักครั้ง เรื่องหมั้นหมายเขาก็แค่รับผิดชอบเรื่องในวัยเด็ก”

“ใช่เขาต้องรับผิดชอบความผิดในวัยเด็ก” เข็มทองที่ได้ยินก็มีความคิดบางอย่างขึ้นมาได้

“ในเมื่อยัยข้าวหอมไม่ยอมแต่งงาน แกต้องแต่งแทนน้อง เพราะยังไงคนที่เขาต้องแต่งงานเพื่อรับผิดชอบก็คือแก ทำเพื่อแม่ได้ไหมดาว” เข็มทองปรับเป็นเสียงนุ่มในตอนท้าย กุมมือเด็กสาวเอาไว้

“แต่แม่คะ ดาวไม่เคยเจอเขาเลยนะคะ” เขาคือพี่ชายใจดีในวัยเด็กก็จริง ทว่าช่วงเวลาสิบห้าปีที่ผ่านมาไม่เคยได้พบกันอีกเลย

“แกชอบเขาไม่ใช่เหรอ แม่รู้นะว่าดาวยังเก็บหนังสือที่เขาให้เอาไว้” เรื่องแค่นี้เข็มทองรู้มาตั้งนานแล้ว ทว่าไม่เคยคิดใส่ใจ

“ช่วยแม่นะดาว” เข็มทองขอร้องลูกสาวอีกครั้ง

“เมื่อหลายปีก่อนคุณปู่ของกันต์ธีช่วยไถ่ถอนบ้านหลังนี้กลับมาให้เราเป็นของหมั้น ถ้ายัยข้าวหอมไม่ยอมแต่งงานเขาคงต้องยึดบ้านคืน”

“อะ อะไรนะคะคุณแม่” เรื่องที่ได้ยินสร้างความตกใจไม่น้อย บ้านหลังนี้คือสมบัติที่คุณพ่อรักมาก จำได้ว่าก่อนที่ท่านจะเสียได้ฝากฝังทุกคนให้ช่วยดูแลบ้านเป็นอย่างดี

“บ้านหลังนี้คือสมบัติเดียวของคุณพ่อ ดาวช่วยแม่นะ ช่วยรักษาบ้านของเรา” หลังจากคุณพ่อหรือชัยศักดิ์ที่ทุกคนรู้จักจากไป กิจการของบ้านก็ถูกขายออกไปด้วย เพราะที่ผ่านมาคุณพ่อบริหารงานตรงนี้เป็นหลัก ดวงดาวรู้ว่าคุณแม่เข็มทองท่านไม่เก่งในการทำธุรกิจ แต่กลับไม่เคยรู้เลยว่ากำลังจะเสียบ้านหลังนี้ไปด้วย

และแม้ว่าเธอจะเป็นเพียงเด็กที่ถูกเก็บมาเลี้ยง แต่ก็ยังได้รับการศึกษาจนจบมหาวิทยาลัยซึ่งได้รับทุนการศึกษาและบางส่วนที่ได้รับจากคุณแม่ แม้จะได้รับเป็นค่าตอบแทนในการดูแลบ้าน ทว่าดวงดาวเองก็รู้สึกทราบซึ้งในพระคุณของคุณเข็มทอง ที่ไม่ปล่อยให้เธออดหยาก

“ดาวช่วยเป็นข้าวหอมอีกครั้งนะ ถือว่าตอบแทนแม่ที่เลี้ยงดูแกมานะดาว” คำขอนั้นทำให้ดวงดาวตอบตกลงในที่สุด เพียงเพราะคำว่าบุญคุณต้องทดแทน โดยมีเข็มทองช่วยจัดการเรื่องเอกสาร ทำให้เธอได้จดทะเบียนสมรสเงียบ ๆ กับกันต์ธีสามีของเธอในนามของข้าวหอมด้วยความกล้ำกลืน

กันต์ธีที่เธอได้เห็นหน้าอีกครั้งหลังผ่านสิบห้าปี เขายังคงหล่อเหลาเช่นเดิมใบหน้าไม่ได้เสียโฉมอย่างที่ข่าวประโคมออกสักหน่อย แม้ต้องนั่งติดรถเข็นเพราะขาที่ประสบอุบัติเหตุ ทว่ากลับไม่ได้ดึงความสนใจของเธอน้อยลง

“แววตาของเธอยังเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลยนะ” โดยเฉพาะท่าทางและการดูแลที่แสนดีจากเขาก็ยิ่งทำให้ดวงดาวน้ำท่วมปาก ไม่รู้จะเริ่มอธิบายความจริงที่โกหกตั้งแต่เมื่อสิบห้าปีก่อนอย่างไรดี

“คะ” ดวงดาวเบิกดวงตาตกใจขึ้น เมื่อสามีรวบตัวเธอเข้ามานั่งบนตัก โดยไม่ทันตั้งตัวเขาดึงรั้งสาบเสื้อด้านหลังลงเผยให้เห็นปานสีดำของเธอ

“เธอมีปานตรงนี้จริง ๆ ด้วย ตอนนั้นเล็กนิดเดียว” กันต์ธีลากปลายนิ้วไปตามปานดำของดวงดาวที่ขยายใหญ่ขึ้น

“ปานดำของเธอกลมโตเหมือนดวงดาวที่เธอชอบไม่มีผิดเลยนะ” ไม่ว่าเปล่าริมฝีปากเย็นกดแนบลงบนรอยปานดำบนแผ่นหลังของเธอซ้ำ ๆ

ดวงดาวไม่ได้ปฏิเสธสัมผัสของเขาแม้แต่น้อย ในใจร่ำร้องและยอมรับความอบอุ่นที่สามีมอบให้ ตั้งแต่นั้นหญิงสาวจึงทำทำหน้าที่เป็นภรรยาที่แสนดี จนนานวันเข้าเธอก็เริ่มชินกับบทบาทนั้นจนคิดเอาเองว่าเป็นตำแหน่งหน้าที่ของเธอ

โดยไม่รู้เลยว่าช่วงเวลาแสนหวานกับสามีกำลังจะหมดลง