วันต่อมา...
ฉันงัวเงียตื่นด้วยความเมื่อยล้า ความรู้สึกเหมือนเช้าวันแรกหลังผ่านการเดินทางไกลมาเลย เฮ้อ... แต่จะว่าไปเมื่อวานนี้มันก็ยาวนานจริงๆ นั่นแหละ ใครจะไปคิดว่าจะเจอทั้งพายุก้อนหิน ถูกคิเรย์ทำแผลให้ ทะเลาะและก็ดีกันกับบลายธ์ ได้เดทกับคิเรย์ ไปงานเลี้ยงเลเอส เล่นเปียโน สุดท้ายก็ขี่หลังคิเรย์ไปที่รถก่อนจะมาส่งฉันถึงบ้าน
เขินจัง
ฉันนั่งชักดิ้นชักงออย่างไร้เหตุผลอยู่บนที่นอนสักพักก่อนจะนึกขึ้นได้ ลุกขึ้นมาเปิดกระเป๋าแล้วหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาดู จำได้ว่าเมื่อวานนี้เก็นริวโทรมาหานี่นา หมอนั่นมีอะไรหรือเปล่านะ แปลกจริง ทำไมฉันถึงรู้สึกคาใจแปลกๆ ขออย่าให้มีเรื่องอะไรไม่ดีอีกเลยเถอะ
อะ... แบตหมด! ฉันมองหน้าจอโทรศัพท์ที่ดำมืดครู่หนึ่ง ชาร์จแบตทิ้งไว้แล้วไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า หลังจากนั้นก็ไปช่วยงานบ้านตามหน้าที่ของตัวเอง
ฉันเดินผ่านห้องโถงกลางของบ้านอย่างไม่ได้ตั้งใจ ทันทีที่เหลือบไปเห็น
