หลังจากทานข้าวเที่ยงที่คอนโดของคิเรย์เสร็จ เราทั้งสองคนก็กลับมาที่โรงเรียน ด้วยเหตุผลที่กวนใจฉันอยู่สองข้อ หนึ่งฉันไม่มีเพื่อนในห้องที่จะขอลอกบทเรียนได้ สองฉันไม่อยากอยู่ตามลำพังกับคิเรย์เพราะเขาอันตรายเกินไป
ฉันเดินอย่างร้อนใจมาที่ห้องเรียนในขณะที่คิเรย์ยังเดินตามหลังฉันไม่หยุด
“นี่! นายไม่กลับห้องเรียนตัวเองหรือไง?” ฉันหันไปถามหลังจากเดินมาถึงหน้าห้อง
“มาส่ง” หมอนั่นพูดสั้นๆ ก่อนจะหมุนตัวเดินแยกไปทางห้องเรียนตัวเอง
“.....” ท่าทางแบบนั้นมันอะไร?
ฉันมองตามแผ่นไหล่กว้างของคิเรย์ด้วยสายตางุนงง ก่อนจะสะบัดความคิดยุ่งเหยิงทิ้งไปแล้วเดินเข้ามาในห้อง เสียงพูดคุยที่ดังเซ็งแซ่ก่อนหน้านี้เงียบลงทันใด ทุกสายตาจับจ้องมาที่ฉันอย่างตกตะลึงแกมสงสัย
เฮ้อ ฉันเดาว่าคงเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อเช้าแน่ๆ ป่านนี้เรื่องที่ฉันโดนปาก้อนหินคงแพร่สะพัดไปทั่วโรงเรียนแล้ว
ฉันเดินตรงมาที่เก้าอี้อย่างไม่สะทกสะท
