Ep.17
"ถึงแล้ว น่าจะร้านนี้แหละ"
ไทม์พูดขึ้นเมื่อเขาขับรถมาถึงหน้าร้านกาแฟร้านหนึ่ง ฉันใช้สายตามองหาชื่อร้านเพื่อความชัวร์ว่ามาใช่ร้านที่นัดกับลูกค้าหรือเปล่า พอแน่ใจแล้วฉันก็หันไปหาเขา ก่อนจะพูดขึ้น
"ขอบคุณ" พร้อมกับเปิดประตูรถเพื่อที่จะลงไป แต่ก็ถูกเขาเรียกเอาไว้ก่อน
"จันทร์เจ้า เดี๋ยวก่อน"
"อะไร ?"
"จะเสร็จธุระกี่โมง ให้ไทม์รอมั้ย"
"ไม่ต้อง นายกลับไปเถอะ แล้วก็...ขอบคุณที่อุตส่าห์มาส่ง" ฉันบอกเขาไปตามมารยาท แต่เขาก็ยังไม่จบง่ายๆ และยังถามฉันต่อ
"แล้วจะกลับยังไง" เขาถาม สีหน้าดูเป็นกังวลนิดๆ
ฉันหันไปมองรอบๆ อย่างสำรวจ แถวนี้ไม่น่าเรียกแท็กซี่ยากเท่าไหร่
"แท็กซี่"
"งั้นเดี๋ยวไทม์รอ แท็กซี่มันอันตราย"
"ไม่ต้อง"
"เถอะน่า อย่าดื้อได้มั้ย" ฉันปฏิเสธไปชัดเจนขนาดนั้นแล้ว แต่เขาก็ยังไม่ยอม ยังคะยั้นคะยอที่จะรอฉัน จนฉันเริ่มหงุดหงิดกับการที่เขาพูดไม่รู้เรื่อง เลยทำให้ฉันเหวี่ย
