ผมยังยืนยันคำเดิมครับว่าผมเเค่ท้องไม่ได้เป็นง้อยทำไมทุกคนถึงได้เวอร์กันขนาดนี้ยิ่งรู้ว่าผมมีเเฝดทุกคนยิ่งห่วงผมกว่าเดิม จะไม่ให้ผมไปไหนเลยหรือไงครับบางทีผมก็อยากเดินเล่นผ่อนคลายบ้าง เเล้วช่วงนี้ผมหงุดหงิดบ่อยด้วยอะไรนิดหน่อยผมก็หงุดหงิดไปหมด ทั้งอาหารการกินเจ้าตัวเล็กทั้งสองคนไม่สงสารเเม่เลยทำไมหนูถึงเเกล้งเเม่เก่งกันเเบบนี้ครับ จะทานอะไรก็ไม่ได้ทานได้นิดหน่อยก็อ้วกเเต่ผมก็พยายามทานถึงทานได้น้อยผมก็จะทานเพราะกลัวลูกไม่ได้สารอาหารถ้าหนูอยากโตหนูห้ามเเกล้งเเม่เข้าใจไหมครับ ผมคิดกับตัวเองพร้อมลูบหน้าท้องตัวเองไปมาตอนนี้ก็เริ่มป่องนูนขึ้นมาเเล้วครับ
“อยู่ในท้องขนาดนี้เเล้วออกมาจะดื้อขนาดไหนเนี่ย” ผมพูดออกมาเบาๆพร้อมกับลูบท้องตัวเองไปมา
“ทำอะไรอยู่คะ” คนตัวสูงเดินมาหอมแก้มผมเเรงๆหลังจากที่เพิ่งกลับจากที่ทำงาน
“คุยกับลูกอยู่ครับ”
“วันนี้เป็นไงบ้างปวดท้องปวดหัวหรืออาเจียนไหม”
“ก็เหมือนปกติท
