“เหนื่อยหรือเปล่า”
ธาราที่เพิ่งประชุมเสร็จรีบตรงดิ่งกลับบ้านในทันทีโดยมีจุดหมายปลายทางเป็นห้องของลูกชายวัยหกเดือนที่มีคนเป็นแม่อย่างอิงเดือนคอยเลี้ยงดูอยู่เพียงลำพังภายในบ้านหลังใหญ่ที่มีลูกน้องของเขาคอยอยู่ช่วยเหลือเธออยู่ห่างๆตามแต่ที่เธอจะเรียกใช้เท่านั้น
เมื่อถึงห้องมาเฟียพ่อลูกอ่อนในชุดสูทราคาแพงก็รีบย่อตัวนั่งลงกับพื้นที่ลูกน้อยกำลังนอนคว่ำเล่นกับคนเป็นแม่อยู่ แล้วอุ้มลูกขึ้นมานั่งบนตักแกร่งของเขาในทันที
ไม่เหลือภาพนักธุรกิจระดับร้อยล้านหรือมาเฟียที่แสนโหดร้ายป่าเถื่อนที่เคยสั่งฆ่าคนแบบง่ายดายแม้แต่นิด
โดยมีอิงเดือนแอบมองภาพอันแสนอบอุ่นที่มีให้เห็นบ่อยๆที่ทำให้หัวใจเธอฟูเต็มไปด้วยความสุขอย่างเงียบๆ
“ไม่เลยค่ะ”
และเธอก็ยิ้มอย่างสดใสส่งให้กับเขาเพื่อบอกให้เขาสบายใจได้เลยว่าเธอไม่เหนื่อยเลย ด้วยลูกน้อยวัยหกเดือนเลี้ยงง่าย ไม่ค่อยร้องไห้งอแงออกแนวเงียบๆเหมือนคนเป็นพ่อนั้นแหละ
อีก
