"ตื่นแล้วเหรอคะคุณพะแพง"
เสียงของฟ้าใหม่ทำให้ฉันรีบกะพริบตาปริบๆ มองดูเพดานห้องมันยังเหมือนเดิม ในชีวิตฉันไม่เคยรู้สึกว่าตัวเองหนักเท่านี้มาก่อน
"หมอมาดูอาการคุณแล้วนะคะ ไม่เป็นอะไรมากแล้วค่ะ พักผ่อนให้เยอะๆ ทานยาแก้ปวดก็หายเป็นปกติ ตอนนี้รู้สึกยังไงบ้างคะ"
"..."
ฉันไม่ตอบฟ้าใหม่ เอาแต่มองดูเพดานสีขาวโพลน น้ำตาไหลริน ด้วยความคับแค้นใจ
"อึก! ฮือๆ"
ฉันไม่รู้จะทำยังไง ได้แต่นอนร้องไห้อยู่แบบนั้น ฉันเป็นสัตว์เลี้ยงตัวหนึ่งที่เขาจะทำแบบไหน ยังไงกับฉันก็ได้
"คุณพะแพง"
"ตายก็ไม่ได้ อยู่ก็ทรมาน...ตายทั้งเป็น! อึก! ฮือๆ"
"ยานอนหลับค่ะ"
ฟ้าใหม่พยุงฉันลุกนั่งและส่งแก้วยามาให้ฉันพร้อมแก้วน้ำดื่ม ฉันรีบจับมันลงคอและดื่มน้ำตาม
"มาที่นี่..อึก ได้ยังไง..จำได้ว่าที่นี่ไม่ใช่..อึก ห้องที่เกาะ"
"ท่านให้ฟ้ามาอยู่กับคุณค่ะ"
"แล้ว..ไอ่..เอ่อ เขาไปไหนแล้วละ"
"ไม่ทราบค่ะ..พักผ่อนนะคะ"
ฉันเอนตัวลงนอ
