ผู้หญิงที่อยู่ในชุดนุ่งขาวห่มขาวคนนั้น รูปร่างของเธอช่างคุ้นตาอย่างบอกไม่ถูกสองมือกำลังล้างแก้วหลายใบทั้งที่อากาศเย็นขนาดนี้จนผิวมือนั้นขึ้นสีแดงอย่างเห็นได้ชัด หัวใจดวงน้อยสั่นไหวขึ้นมาอีกครั้งพร้อมกับภาวนาขอให้เป็นคนเดียวกับที่เธอคิด
"ปะ"
"เดี๋ยวเรามานะ"
ว่าจบเธอก็เดินทิ้งห่างสามีออกไปทางศาลาหลังเล็กที่อยู่ไม่ไกลจากศาลาใหญ่เท่าไหร่นัก ทำเอาเขียบแปลกใจอย่ไม่น้อยแต่เขาไม่วางใจที่จะปล่อยให้เธอได้ไปคนเดียวจึงรีบเดินตามไปในทันที
"แม่"
คนถูกเรียกละสายตาจากสิ่งที่ทำอยู่เงยขึ้นมองที่ต้นเสียงช้า ๆ สองมือเริ่มสั่นเทาก่อนจะเห็นใบหน้าของคนเรียก สายตาของเธอสั่นระริกแต่แฝงไปด้วยความดีใจ เหมยเองมองคนให้กำเนิดตรงหน้าอย่างไม่อยากจะเชื่อเพราะบนหัวของมารดานั้นไร้ซึ่งเส้นผม ใบหน้าก็ปราศจากเครื่องสำอางอย่างที่เคยเป็น
"แม่ชี"
"เหมย"
น้ำเสียงสั่นเครือเอ่ยเรียกลูกสาวพร้อมกับส่งยิ้มบาง ๆ ให้แม่ชีอำไพดูนิ
