จอมใจภาวินทร์

15

โสภาคิดว่าตัวเองคิดไม่ผิด ภาวินทร์เข้ามาตีสนิทกับเอมิกาเพื่อหวังบางอย่าง จะว่าเงินก็ไม่ใช่ เพราะเงินหมุนเวียนในบริษัทถูกจ่ายออกไปในรูปแบบผลิตสินค้า ซึ่งก็มีการว่าจ้างผลิตตามจริง ทรัพย์สินอื่นๆ ที่ภาวินทร์ยักยอกได้ง่าย ก็ไม่ถูกเขาดำเนินการ โสภาคิดไม่ตกว่า ภาวินทร์ต้องการสิ่งใดกันแน่

“ตอนนี้ผมคิดอะไรไม่ออก” อมรสมองตื้อ เอมิกาเมื่อนึกถึงคนรัก น้ำตาไหลรินเป็นทาง มีความสับสนและไม่เข้าใจในเรื่องที่เกิดขึ้น ความรักที่มีต่อภาวินทร์มีมากเหลือเกิน ทำให้หล่อนเชื่อใจ ไว้ใจเขามากที่สุด แต่สุดท้ายก็ถูกแทงข้างหลังจนมิดด้าม

ขณะที่สามพ่อแม่ลูกกำลังเคร่งเครียดกับปัญหาที่ดูเหมือนว่าจะเดินมาถึงทางตัน เจิมสาวใช้ประจำบ้านได้เดินเข้ามาในบ้านพร้อมกับชายสองวัย พอเจ้าของบ้านเห็นหน้าหนึ่งในสองบุรุษที่เดินเข้ามา พวกเขาต่างมองภาวินทร์เป็นตาเดียว

“พี่ป้อง พี่ป้องไปไหนมาคะ ทำไมเอมติดต่อพี่ป้องไม่ได้เลย แล้วเรื่องผลิตครีมรองพื้น...”

“หยุด!” ภาวินทร์ชี้หน้าเอมิกา พูดห้ามเสียงดัง เอมิกาตกใจและอึ้ง ปากชะงักค้างทันที “ไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น ฉันไม่มีอะไรจะพูดคุยกับเธอ แล้วที่มาที่นี่เพราะคุณศรจะมายึดบ้านหลังนี้”

อมร โสภาและเอมิกามองหน้าภาวินทร์เป็นตาเดียว ทั้งสามอ้าปากค้าง ใบหน้าแสดงความตกใจอย่างชัดเจน

“นี่มันอะไรกันป้อง พูดอย่างนี้หมายความว่าไง” อมรพูดขึ้นหลังจากหายตะลึง

“ก็หมายความว่า ผมจะมายึดบ้านคุณไงครับ” ศรเทพบอกเจ้าของบ้านที่ยังคงนั่งอึ้ง เขาจึงขยายความให้เข้าใจมากขึ้น “คุณอมรคงลืมไปแล้วว่า เอาบ้านพร้อมที่ดินไปจำนองกับผม เงินต้นสิบล้านบาท ดอกเบี้ยหนึ่งล้านบาท ตั้งแต่วันที่คุณได้เงินผมไป คุณก็ไม่เคยจ่ายเงินคืนผมเลย ดอกก็ไม่มีมาให้เห็น นี่ก็เลยว่ากว่าหนึ่งปีแล้ว ผมจึงมายึดบ้านหลังนี้ครับ”

“ไม่จริง ผมจ่ายตลอด จ่ายทุกเดือนไม่เคยขาด บางเดือนทบไปเป็นแสน คุณจะมาหาว่าผมไม่จ่ายไม่ได้นะ แล้วคนที่เอาเงินไปให้คุณคือป้อง คุณถามป้องดูก็ได้” อมรรีบแย้ง

“จ่ายผ่านผมงั้นหรือครับ” ภาวินทร์ทำหน้าไขสือ ยกมุมปากขึ้นข้างหนึ่ง “ไม่นะครับ ผมไม่เคยรับเงินจากคุณมาจ่ายให้คุณศร แต่ถ้าคุณคิดว่าจ่ายจริง มีหลักฐานหรือเปล่าครับ”

จากสีหน้าและคำพูดของภาวินทร์ บอกให้อมรรู้ว่า ภาวินทร์ไม่เคยนำเงินที่ตนไว้วานไปให้เจ้าของเงินกู้ไปให้เลยสักบาท แถมยังมาลอยหน้าลอยตายิ้มเยาะใส่ ตอกย้ำความมั่นใจว่า ภาวินทร์ไม่หวังดีกับครอบครัวตน แต่ก็ไม่เข้าใจว่า ภาวินทร์ทำแบบนี้ทำไม

“ทำไมพี่ป้องพูดอย่างนี้ พี่ป้องทำแบบนี้ทำไม”

เอมิกาโพล่งถาม มองหน้าคนรักด้วยความรู้สึกเสียใจ หล่อนพยายามเข้าข้างตัวเองมาตลอดว่า ภาวินทร์ไม่คิดทรยศตนกับครอบครัว เขาไม่ได้ตั้งใจทำในทุกเรื่องที่บิดามารดาและหลายคนสงสัย ทว่าตอนนี้หล่อนมั่นใจแล้วว่า เขาไม่ใช่ภาวินทร์คนเดิมที่ตนรู้จัก

“ฉันทำอะไร” ภาวินทร์พูดเหมือนถามกลับ “ฉันไม่ได้ทำอะไรเลย เธอกับครอบครัวโง่เองต่างหากที่เชื่อใจฉัน ไว้ใจฉัน ท้ายสุดก็ต้องเป็นแบบนี้”

เป็นวาจาที่ทำให้คนฟังตกใจและอึ้งไปอีกรอบ สามพ่อแม่ลูกถึงกับพูดไม่ออก เสมือนมีก้อนแข็งๆ จุดอยู่ตรงลำคอ เสียงจึงเปล่งผ่านไม่ได้ ได้แต่มองหน้าภาวินทร์นิ่ง

บนใบหน้าเอมิกามีน้ำตาไหลอาบ เป็นความเสียใจที่สกัดกลั้นไม่ไหว หล่อนกำมือแน่น เม้มปากจนเป็นเส้นตรง ความทรงจำอันแสนหวานในอดีต รวมถึงคำบอกรักที่เขาพร่ำบอกมันคือคำลวง ภาวินทร์ไม่ได้รักหล่อนจริงตามวาจา คำถามผุดขึ้นในหัวว่า เขาทำเช่นนี้ทำไม

“เอาล่ะครับ ผมจะไม่ยุ่งเรื่องระหว่าพวกคุณกับคุณป้อง ที่ผมมาวันนี้เพราะจะมายึดบ้านตามสัญญาเงินกู้ที่ตกลงกันไว้ ผมให้เวลาพวกคุณหนึ่งอาทิตย์ในการย้ายออกไปจากที่นี่ วันอังคารหน้าผมกับครอบครัวจะย้ายมาอยู่ที่นี่แทนพวกคุณ หวังว่าพวกคุณคงเข้าใจและทำตามที่ผมบอกนะครับ เพราะถึงฟ้องร้องกันขึ้นโรงขึ้นศาล พวกคุณก็แพ้อยู่ดี อย่าเสียเวลาเลยครับ” ศรเทพบอกลูกหนี้ “ธุระของผมเสร็จแล้ว ผมขอตัวกลับเลยนะครับ แล้วหวังว่าคุณจะเข้าใจทำตามที่ผมบอกนะครับ”

เจ้าหนี้เดินออกจากบ้านทันทีที่พูดจบ จังหวะที่หมุนตัวเพื่อเดินไปยังประตู เขาส่งยิ้มบางให้ภาวินทร์ที่พยักหน้ากระตุกยิ้มสะใจ และเมื่อศรเทพเดินพ้นประตูบ้าน ภาวินทร์ก็เริ่มแผนต่อไปของตน แต่ก่อนที่เขาจะเอ่ยคำใด เสียงเคร่งเครียดของอมรก็ดังขึ้นเสียก่อน

“ป้องทำอย่างนี้ทำไม ทำลายครอบครัวฉันทำไม ฉันดีกับนายทุกอย่าง ดีเหมือนกับลูกคนหนึ่ง แล้วทำไมต้องทำถึงขนาดนี้”

“นั่นสิ ครอบครัวฉันไปทำอะไรให้ถึงได้ทำกันถึงขนาดนี้” โสภาก็อยากรู้คำตอบเช่นกัน

“ชีวิตมันต้องแลกด้วยชีวิต แต่สำหรับฉันความตายมันดูไม่สะใจเท่าไหร่ ความสะใจคือยืนมองดูครอบครัวคนที่เกลียดชังย่อยยับ” ภาวินทร์ตอบ ทว่าคำตอบของเขาไม่ได้นำความกระจ่างแจ้งให้ครอบครัวอมรเลยสักนิดเดียว กลับไม่เข้าใจหนักขึ้น

“พวกเราไปทำอะไรให้คุณเกลียด คุณถึงทำร้ายเรา”

เอมิกาถามเสียงสั่น เปลี่ยนสรรพนามที่เรียกเขาจากพี่เป็นคุณ หล่อนมองเขาด้วยสายตาเจ็บปวด น้ำตายังคงไหลต่อเนื่องจนหล่อนต้องใช้มือปาดมันทิ้ง