แอสรันยกยิ้ม…เขาพาตัวเองเดินออกมาจากร้านของเครื่องประดับของคามิเลีย….ก่อนจะเดินไปหอคอยเวทมนตร์ที่อยู่ไม่ไกลเท่าไหร่นัก
….คราวนี้เธอคงจะได้ใช้ชีวิตอยู่กับคนที่รักเธอและคนที่เธอรักแล้วล่ะสินะ….
เรื่องราวที่เจ็บปวดทั้งหลายมันจะจบลง…พร้อมกับรอยยิ้มและความสุขของเธอ…
มีเด็กน้อยวัยสิบขวบ…หยุดอยู่ตรงหน้าเขา…เด็กสาวผู้นั้นยื่นผ้าเช็ดหน้าส่งมาให้
“ท่านน้า…ร้องไห้ทำไมคะ? ….”
แอสรันชะงักเล็กน้อย…เขายกมือขึ้นมาจับที่แก้มปรากฏว่าหน้าของเขานั้นชุ่มไปด้วยน้ำตา…
เขาร้องไห้งั้นเหรอ…ร้องไห้เนี่ยนะ!!…
แอสรันรับผ้าเช็ดหน้าของหนูน้อยนั่นมาถือเอาไว้…เขาจ้องมองผ้าเช็ดหน้าบนมือ…ก่อนจะแค่นหัวเราะให้ตัวเอง
“ท่านนักเวทย์ร้องไห้หรือคะ? …”
เรรินเดินเข้ามาหาแอสรัน เธอยกมือขึ้นมาเช็ดน้ำตาให้เขาอย่างแผ่วเบา
แอสรันมองเรรินนิ่งๆ ก่อนที่เขาจะยกมือขึ้นมาร่ายเวทย์…ใบหน้าของเรรินพลันเปลี่ยนเป็นใบหน้าของคามิเลีย….
“กล
