“มาพอดี ขึ้นไปชงนมให้หน่อยสิ”
เท้าเพิ่งจะแตะพื้นเสียงฮานก็ดังขึ้น ฉันเหลือบมองตาหนูที่อยู่ในอ้อมกอดของฮานแล้วได้แต่ทอดถอนใจ เดินกลับขึ้นมาชงนมให้ลูกตามที่ฮานสั่ง
“พาตาหนูมาที่นี่บ่อยเหรอ”
ฉันถามหลังจากส่งขวดนมให้ลูก ภามรับขวดนมไปดื่มอย่างไม่รู้ประสีประสา ตอนนั้นที่ร้องแล้วเห็นหน้าแม่ลงบันไดมาก็หยุดร้องทันทีทำให้รู้สึกว่าลูกยังขาดแม่ไม่ได้ ทำให้ฉันอุ่นใจขึ้นมา เห็นติดฮานขนาดนั้นก็นึกว่าจะไม่เอาแม่แล้ว ค่อยโล่งใจหน่อย
“ไม่บ่อย สองสามครั้งได้”
“อืม” ฉันละสายตาจากลูก มองไปทางห้องครัวเพราะรู้สึกหิวขึ้นมา “ที่นี่มีอะไรกินไหม”
“หิวเหรอ”
“อืม” ฉันขานรับเสียงเบา
“อยากกินอะไรล่ะ”
“จะสั่งข้าวเหรอ” ฉันรู้สึกยุ่งยากใจนิดหน่อยเพราะแถวนี้ค่อนข้างไกลแถมดึกแล้วด้วยคงจะมีใครรับออร์เดอร์อยู่หรอก
“เดี๋ยวทำให้กิน”
“….” ฉันนิ่งอึ้ง มองฮานค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้นยืน
“อยู่กับแม่นะ ป๊าเข้าครัวก่อน
