บทที่4 ข่มจิตข่มใจ NC
1038 คำ
"อื้อออ ป ปล่อยผม" ร่างสูงกระชากเสื้อผ้าของผมจะมันขาดหลุดออกจากร่างของผม หัวไหล่และแขนของผมมีแต่รอยนิ้วมือแดงเถือก เขาเอาแต่ขยี้เนื้อตัวผมจนทำเอาผมเจ็บไปทั้งร่าง
"มึงทำไรไว้! ต้องชดใช้ กูจะไม่ยอมปล่อยให้มึงกลับไปใช้ชีวิต มีความสุขล้มๆ แล้งๆ หรอกนะ"
"ผมไม่รู้ ฮึกก คุณบอกผมมาสิ ฮือออ" ผมไม่รู้จักพวกเขาด้วยซ้ำแล้วผมจะไปทำร้ายน้องของเขาได้ยังไง
"มึงแม่งตอแหล!"
เพี๊ยยย!!
ผมหันไปตามแรงตบของร่างสูง รับรู้ได้ถึงเลือดในปากที่มันคลุ้งไปหมด คนตรงหน้าตอนนี้ดูน่ากลัวไปซะหมด ไม่ว่าจะทำหรือพูดอะไรออกมา สิ่งที่ผมได้รับคือแรงหรือการกระทำที่มากขึ้น มากขึ้น
"ไม่เอา ฮือออ คุณปะ ปล่อยผมนะ ข้อระ..."
"หุบปากซะ!!" พูดไม่ทันจบร่างสูงก็ตวาตกลับมา ผมสะดุงเฮือกกับเสียงทรงอำนาจและแววตาดุดัน
เขาลุกออกจากตัวผมไปถอดเสื้อผ้า ทำทุกอย่างอย่างรวดเร็ว จนร่างของเขาเปลือยเปล่า ระหว่างนั้นผมใช้เวลานี้เป็นโอกาสลุกขึ้นเตรียมวิ่งไปที่ประตูห้อง แต่ใครจะไปรู้ โชคชะตาชอบเล่นตลกกับผมอยู่เรื่อยเลย
ผลัก!
"โอ๊ย" เขาคว้าแขนของผมไว้แล้วเหวี่ยงลงที่พื้นห้องอย่างแรง ก่อนจะเดินลงมาครอมร่างผมเอาไว้ น้ำตาผมไหลไม่ขาดสาย มันกลัวเกินไป กลัวจนตัวสั่นไปหมด เหตุการณ์ตรงหน้ามันหน้ากลัวเกินกว่าที่ผมจะรับไว้
"ปะ ปล่อยผมเถอะฮือออ ผมไม่รู้จักคุณด้วยซ้ำ ฮึก" ผมร้องอ้อนวอนอีกคนให้เห็นใจ แต่มันเปล่าประโยชน์ เมื่อเขาซุกลงมาที่ซอกคอผม การกระทำที่ป่าเถื่อนแบบนี้ผมรับไม่ได้ ผมอ่อนแอเกินไปที่จะผลักเขาออกไป
"ฮือออ ปล่อย!" มือเล็กของผมทุบไปตามแผ่นหลังหนา แต่ดูเหมือนเขาจะไม่สะทกสะท้านกับแรงอันน้อนนิด
"นิ่งๆ!!!" ปากหนาไล่ขบเม้มไปตามซอกคอ ไล่ลงไปที่หน้าอก มือทั้งสองข้างของเขากำลังขยี้ที่ยอดอกผม ผมเจ็บไปทั้งตัว น้ำตาที่ไหลบงพื้นห้องคงไม่มีค่าให้เขาหยุดการกระทำลง
"อย่ากัด ฮึก ได้โปรด~ ผมเจ็บแล้ว"
"มึงต้องรับผิดชอบ ๆ" เขาพร่ำแต่คำพวกนี้ออกมาจนผมคิดว่าผมคงไม่รอดไปจากห้องนี้แน่นอน สิ้นหวังอย่างนั้นสินะ...
"ฮืออออๆๆ อย่านะ! อย่า" ร่างสูงเอาแก่นกายอันใหญ่โตจ่อที่ช่องทางด้านหลังของผม ผมพยายามดิ้นขัดขืนแต่ด็โดนคนตัวสูงตบหน้า
"บอกว่านิ่งๆไงว่ะ! มึงอยากตายเหรอ!!" หน้าตาของเขาตอนนี้มันเหมือนจะกินผมได้ทั้งตัว ผมกลัวที่สุด หันหน้าหนีไปอีกทาง
"อ๊าาาาาา จ เจ็บบ! ฮืออออ ผมเจ็บครับ" ร่างสูงสอดใส่แก่นกายเข้ามาที่ช่องทางด้านหลังอย่างแรง เขาไม่ให้ผมได้หยุดพัก จู่เขาก็ขยับแก่นกายนั้นเข้าออกอย่างแรง
"ซี้สสส มึงแน่นว่ะ อ่าา" เสียงครางของเขาดังเข้าหูผม ผมรังเกียจเสียงนั้น ผมรังเกียจตัวเอง ผมรังเกียจพื้นห้องแข็งๆนี่ ทุกครั้งที่เขากระแทกเข้ามาร่างของผมก็จะขยับไปตามแรงกระแทกและหลังของผมก็เสียดสีกับพื้นห้อง มันแสบไปหมดช่องทางที่บัดนี้ได้ฉีกขาดมีเลือดไหลออดมาตลอด แต่ก็ใช่ว่าคนข้างบนจะหยุดทำ เขายังกระแทกตามแรงอารมณ์โกรธที่มันสุมอยู่ในใจ
"อะไรกัน หมดแรงแล้วเหรอ กูยังไม่แตกซักน้ำเลยนะเว่ย อ่าส์ รูมึงนี่ฟิตสัตว์" คำพูดหยาบๆดังเข้าหูพลานทำให้น้ำตาที่ไหลอยู่เเล้วไหลออกมาเยอะเข้าไปใหญ่
"ฮือออออออ! พอแล้ว ผมกลัว ฮึก ผมกลัวคุณแล้ว ผมขอโทษ ฮืออ ผมไม่รู้ว่าไปทำ อะไรให้คุณ ฮึก ผมขอโทษ ??" ผมยกมือขึ้นขอโทษคนข้างบนแต่เขาไม่สนใจมองเลย เขาไม่สนใจเลยฮืออ
หลายชั่วโมงผ่านไป ผมก็ยังนอนนิ่งอยู่ที่พื้น แผ่นหลังบางมีเลือดออกซิบๆ นอนแน่นิ่งปล่อยให้อีกคนกระแทกแก่นกายเข้ามา คราบน้ำรักของเขาที่ค้างอยู่ในช่องทางผสมกับเลือดเป็นตัวล่อลื่นอย่างดี แต่มันก็ไม่หายเจ็บอยู่ดี ช่องทางเล็กบวมแดงไปหมด
"ปะ ปล่อยผมนะ นะครับ" เสียงพูดแทบกระซิบของผมส่งไปหาคนบนร่าง เขาแค่ปรายตาลงมามองแล้วก็กระแทกต่อไป ผมนอนอยุ่ที่พื้นนานหลายชั่วโมง สติของผมตอนนี้มันลางมาก ผมพยายามฝืนลืมตาแต่มันหลักเหลือเกิน มือเล็กสองข้างตกลงที่พื้นห้องอย่างหมดแรง ตาสองข้างค่อยๆ ปิดลงยอมรับกับการกระทำอันโหดร้าย ภาพสีดำค่อยๆ เข้าครอบครองจิตใจผมในที่สุด
(เคน เทค)
ผมหยุดกระแทกมันทันทีที่เห็นมันหมดสติไป ผมถอนแก่นกายของจากช่องทางของมัน
"อื้อออออ" เชี่ย ขนาดหมดสติไปแล้วยังรัดของผมซะแน่น ผมแตกไปสองน้ำเอง ในขณะที่มันแตกไปซะทุกชั่วโมง แม่งอ่อนชิบ
ผมลุกเดินเข้าไปอาบน้ำ ล้างกลิ่นสกปรกโสมม แล้วก็ปล่อยให้มันนอนเน่าอยู่ที่พื้นอย่างนั้นล่ะ
ช่างแม่งสิ!!
มันสมควรได้รับสิ่งนี้ นี้ยังน้อยไปด้วย ถ้ามันไม่สลบก่อนนะ ผมเอาถึงเช้าแน่
"ตื่นมามึงต้องรู้สึกอยากตายกว่านี้ คิม" ก่อนเดินออกจากห้อง ชั่วครู่ที่ผมรู้สึกเจ็บกับภาพตรงหน้า แต่มันก็แค่ชั่วคราวเท่านั้น เด็กนี่ไม่มีความหมายอะไรสำกรับคนอย่างผม เด้กนี่จะต้องรับโทษที่มันก่อให้สาสม น้องผมจะต้องตื่นขึ้นจากความฝัน และไอเด็กนี่จะต้องหลับพร้อมกับฝันร้ายตลอดกาล
(จบเคน เทค)
___________________________________________
- ผู้เขียน
