“อื้อ” แสงแดดภายนอกสาดส่องกระทบเปลือกตาคู่สวย ร่างกายปวดร้าวแทบขาดใจ ใบหน้าหวานไร้สีเลือด ริมฝีปากอวบอิ่มมีรอยแตกจากการถูกกระแทกจูบรุนแรง เนื้อตัวฟกช้ำกระจัดกระจายไปทั่ว พิมพ์ชนกค่อย ๆ พยุงกายนั่งพิงหัวเตียง ภาพทุกอย่างผุดขึ้นในหัว ร่องรอยความเจ็บปวดและสัมผัสป่าเถื่อนของเขา หญิงสาวน้ำตารื้นอย่างห้ามไม่อยู่ ซบหน้าร้องไห้บนฝ่ามือ
“ฮือ” เสียงร้องไห้ปานจะสิ้นใจดังขึ้นเรื่อย ๆ พุดซ้อนที่กลับเข้ามาพร้อมถาดอาหารถึงกับเวทนาสาวน้อย
“นายหญิง” น้ำเสียงแหบห้างตามวัยเอ่ยเรียก พิมพ์ชนกรีบหันหน้าหนีเช็ดน้ำตาออกลวก ๆ
“ป้ามีอะไรคะ?”
เธอพยายามควบคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่นแต่มันช่างทำยากเหลือเกิน
“ป้าเอาข้าวต้มมาให้ค่ะ ทานเสร็จแล้วจะได้ทานยา”
รอยยิ้มใจดีแต้มบนริมฝีปาก พุดซ้อนเอ็นดูและสงสารเธอประหนึ่งสาวน้อยผู้นี้เป็นลูกเป็นหลาน
“หนูทานไม่ลงหรอกค่ะ หนูไม่อยากทาน ไม่อยากทำอะไรทั้งนั้น…” หญิงสาวกัดริมฝี
