Episods. 1
1152 คำ
แพ้รักใจรักมาเฟียร้าย
บทที่ 1 หวาดกลัว
มิราเดินออกมาจากห้องทำงานของพ่อเธอด้วยท่าทีมึนงงเล็กน้อย เมื่อเห็นชายฉกรรน์นับสิบคนเต็มห้องของพ่อเธอ ชายหนุ่มคนนั้น คือใคร สายตาคมกริบที่เธอนั้นเผลอสบตา ใบหน้าคมคายหล่อเหลาราวกับรูปปั้น ทำเธอแปลกใจอยู่ไม่น้อย แม้จะดูเหมือนไม่ใส่ใจ ทว่าใบหน้าของชายหนุ่มเมื่อครู่ยังคงฉายซ้ำไปมาวนลูบอยู่ในสมองของเธอ แม้จะพบเจอผู้คนมามาก ทว่าชายหนุ่มเมื่อครู่ กลับมีแรงดึงดูดเธออย่างบอกไม่ถูก ใจเจ้ากรรมกระหน่ำเต้นอย่างหนัก เมื่อนึกถึงใบหน้าและรอยยิ้มเจ้าเล่ห์นั้น
"บ้า! คิดอะไรของแกอยู่เนี่ย ยัยมิ"
มิราสบถขึ้นกับตัวเอง ก่อนจะปัดความคิดออกจากหัว และเดินตรงไปที่บ้านของเธอทันที
เวลาล่วงเลยมาถึงช่วงค่ำของวัน มิรามีนัดทานข้าวกับกลุ่มเพื่อนสนิทภายในผับแห่งหนึ่ง หญิงสาวร่างอรชร เดินย่างกรายเข้ามาในผับด้วยท่าทีมั่นใจ
" แก้มบุ๋ม! แกช่วยเดินให้มันเริ่ด ๆ เชิดๆอหน่อยได้ไหม"
" มิ ฉันไม่ชอบแค่งตัวแบบนี้ เธอก็รู้"
" โว๊ย! อลิซ เธอไปดูมันหน่อยสิ"
" เงียบ ๆ ยัยบุ๋ม เห็นไหมว่ามิมันหงุดหงิดแล้ว"
หญิงสาวทั้งสามคนเอ่ยขึ้น ก่อนจะเดินเรียงรายกันเข้าไปที่โต๊ะวีไอพีประจำเหมือนทุกครั้ง ทว่าครั้งนี้ กลับต่างออกไป มิรา รู้สึกเหมือนถูกจ้องมองตลอดเวลา แม้สายตานับร้อยจะมองหน้าที่เธอ ทว่าครั้งนี้ กลับรู้สึกประหม่าอย่างบอกไม่ถูก
" พวกแก"
มิราเอ่ยขึ้นทันที ที่นั่งลงภายในโต๊ะ
"วันนี้ ฉันไปเจอผู้ชายคนหนึ่งที่ห้องทำงานของพ่อฉัน เขาหล่อมาก แต่เขาก็หน้ากลัวมากเหมือนกัน มีลูกน้องใส่ชุดสูทเรียงกันเป็นสิบคน"
" ยัยมิ แกไปใกล้เขาเชียวนะ คนอันตราย เป็นมาเฟียรึเปล่าก็ไม่รู้"
" โอ๊ย ยัยบุ๋ม แกดูซีรี่ย์เกาหลีมากไปปะ มาเฟียบ้าบออะไรของแกมันไม่มีอยู่จริงหรอก"
" เออก็จริงของเธอนะอลิซ มาเฟียบ้าบออะไรของเธอยัยบุ๋ม ตลกละ"
มิราและอลิซหัวเราะอย่างชอบใจ ก่อนจะเห็นใบหน้าเป็นห่วงของเพื่อนสนิท
" บุ๋ม พวกฉันรู้นะว่าแกเป็นห่วง แต่ยัยมิ มันดูแลตัวเองได้ แค่ได้ยินชื่อพ่อนางอะ ก็ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้แล้ว"
อลิซเอ่ยขึ้น เมื่อเห็นว่าแก้มบุ๋มแสดงสีหน้าน้อยอกน้อยใจ
หลายชั่วโมงที่ผ่านมา ใบหน้าของชายหนุ่มเมื่อกลางวันยังคงฉายวนซ้ำอยู่ในหัวของเธอ มองใครก็เป็นใบหน้าของเขาเสียหมด ในขณะที่มิรากำลังยกแก้วไวน์ขึ้นดื่ม อยู่ ๆ เธอก็รับรู้ถึงชายหนุ่มคนหนึ่ง ที่กำลังเดินขึ้นไปบนชั้นวีวีไอพีด้านบน ไวกว่าความคิดมิราคว้ากระเป๋าและเดินตามร่างชายหนุ่มขึ้นไปทันที เธออยากแน่ใจว่าไม่ได้ตาฟาดมาตลอดทั้งวันใช่ไหม ที่มองใครก็เป็นชายหนุ่มคนนั้นเสียหมด
มิรา เดินย่างกรายตามชายหนุ่มขึ้นไปทว่าชายหนุ่มเมื่อครู่นั้น กลับหายไปในพริบตา มิราพยายามมองซ้ายมองขวา เพื่อหาร่างชายหนุ่มทว่า กลับไร้เงาของเขา
"เห้อ! ฉันต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ"
มิราสบถขึ้นกับตัวเอง ก่อนจะหันหลังกลับหมายจะเดินออกไปจากตรงนี้ ทว่าร่างอรชรถูกกระชากเข้าไปในมุมอับผู้คน
"ตามหาฉันอยู่เหรอสาวน้อย"
เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นบริเวณซอกคอหญิงสาวอย่างแผ่วเบา ปลายจมูกโด่งเป็นสันคมจรดลงที่ซอกคอขาวในตอนที่อีกฝ่ายไม่ทันตั้งตัว จนหญิงสาวขนลุกไปทั้งตัว สมองของเธอขาวโพลนคิดอะไรไม่ออกเหมือนคนโดนมนสะกด นี่เป็นครั้งแรกเลยก็ว่าได้ที่มิราได้ใกล้ชิดผู้ชายแบบแนบเนื้อ ตัวชิดกันจนแทบจะหลอมละลายเป็นร่างเดียว กลิ่นกายชายคลุกเคล้ากับบุหรี่ราคาแพงชวนเคลิบเคลิ้ม ร่างสวยร้อนรุมเมื่อไรหนวดบางๆ ถูไถซอกคอขาว ช่างเป็นความรู้สึกที่ยากจะอธิบายและไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน
"อื้อ!!! เจ็บ"
ริมฝีปากหนาขบเม้มซอกคอขาวอย่างแรงจนเกิดรอยแดงจั้มขนาดใหญ่ มิราทำได้เพียงยืนกำหมัดไว้แน่น
" นายครับ...ไม่มีเวลาแล้วครับ"
เสียงชายอีกคนเอ่ยขึ้น ก่อนที่ชายหนุ่มตรงหน้าเธอจะค่อย ๆ ผละตัวออก มิราพยายามจับจ้องใบหน้าชายหนุ่มอยู่หลายครั้ง ทว่ามันกลับมืดมาก ๆ เธอรู้แต่ว่าดวงตาของเขา เป็นสีน้ำข้าว ซึ่งไม่ใช่คนไทยแน่ ๆ
"มึงไปจัดการรอ เดี่ยวกูตามไป"
"อื้อ!!...!!"
ริมฝีปากหนาประกบแนบชิดหญิงสาวทันที ก่อนจะบดขยี้ริมฝีปากอย่างหนักหน่วง ปลายลิ้นร้อน เข้าไปควานหาความหวานในโพรงปากของเธอครั้งแล้วครั้งเล่าไม่มีท่าทีว่าจะหยุด
ชายหนุ่มร่างหนา ค่อย ๆ ผละริมฝีปากออกช้าๆ ก่อนจะสบตากับเธออย่างอ่อยอิ่ง
"ปล่อยนะ...ออกไป"
มิราเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงโกรธเคืองอย่างเห็นได้ชัด สายตาเมื่อครู่ที่เผลอสบตา ทำให้เธอรู้สึกคุ้นกับมันขึ้นมาทันที
" อย่ากลัวไปเลยสาวน้อย ฉันไม่ทำร้าย เด็กแล้วก็คนสวย"
คำพูดแสนสุภาพชั่งแตกต่างกับการกระทำของเขาโดยสิ้นเชิง
ร่างชายหนุ่มกำยำผละออกจากร่างหญิงสาวทันที ก่อนจะเดินย่างกรายเข้าไปในห้อง ๆ หนึ่ง มิราถอนใจออกมาด้วยความโล่กอก ที่ชายหนุ่มนั้นเดินออก ไป มีแวบหนึ่งที่เธอเผลอสบตาเขาในตอนที่เขาเดินไปที่ห้อง ๆ หนึ่ง และเธอจำสายตาคู่นั้นของเขาได้เป็นอย่างดี
" ไอ้เวรเอ๊ย!"
มิราสบถขึ้นอย่างหัวเสียก่อนจะเดินตามร่างชายหนุ่มไปหมายจะเอาเรื่อง ที่กล้าดียังไงมาทำกับเธอแบบนี้
" แกเจอฉันแน่ ไอ้โรคจิต!"
มิราเดินตามร่างชายหนุ่มออกไปด้วยท่าทีเอาเรื่อง
ปึก!
ตุ้บ!
ผัวะ!
มิรายกมือขึ้นปิดปากทันทีเมื่อเธอเผลอไปเจอชายหนุ่มร่างท้วม กำลังถูกชายฉกรรน์นับสิบคนรุมทำร้าย โดยมีชายหนุ่มที่เธอเจอเมื่อกลางวันที่บริษัทของพ่อเธอนั่งมองด้วยความสะใจ
" คุณคาร์นครับ ผมยังไม่มีใช้คืนในตอนนี้ เดี๋ยวผมจะรีบหามาคืนนะครับ"
ปึก!
อึก!
" กูมีสองทางให้เลือก หาเงินใช้กู กับ จบชีวิตตัวเอง มึงเลือกเอา"
คำพูดของชายหนุ่มเมื่อครูทำเอาหญิงสาวรีบวิ่งออกมาจากห้องนั้นด้วยความหวาดกลัวทันที
- ผู้เขียน
