บทที่3 การตัดสินใจ
1233 คำ
ธนาทำเป็นไม่สนใจ "แค่ถามดูเท่านั้น"
“พี่ยังคิดว่าธนาเปลี่ยนรสนิยมแล้ว แต่นั่นก็จริง คนอย่างพะแพงจะสู้ผู้หญิงในใจธนาได้อย่างไร”
-
พะแพงกลับไปที่วอร์ดและเห็นใครบางคนอยู่ข้างใน
เมื่อมองใกล้ ๆ แล้ว คนนั้นก็คือวายุนั่นเอง
เธอไม่แปลกใจที่พวกเขาพบกันอีก
พะแพงมองไปที่แม่ของเธอที่ยังคงนอนอยู่บนเตียงในโรงพยาบาล เธอไม่อยากรบกวนการพักผ่อนของแม่ เธอจึงพูดว่า "ไปคุยกันที่อื่นเถอะ"
วายุระงับความโกรธของเขา
เขาดึงพะแพงเข้าไปในทางหนีไฟ แล้วถามว่า "คุณกล้าเลิกกับผมหรอ"
พะแพงมองดูท่าทางโกรธของเขาและพบว่ามันตลกสิ้นดี "แล้วคุณล่ะ เมื่อคืนคุณกับพะพายมีอะไรกันกี่ครั้งแล้ว"
วายุพูดอย่างเย็นชา "ผมแค่เมาและไม่รู้ตัว อีกอย่าง คุณก็รู้ว่าเธอเป็นคนยังไง เรื่องแค่นี้ถึงขนาดจะเลิกกับผมหรอ"
พะแพงสูดหายใจเข้าลึก ๆ และพูดอย่างนิ่งๆว่า "วายุ ฉันอยู่กับคุณ คุณสนใจหน้าตาฉัน และฉันสนใจเงินของคุณ จริงๆ แล้ว ฉันจะไม่พูดอะไรเลยถ้าคุณนอกใจกับผู้หญิงคนอื่น แต่ คนเดียวที่คุณไม่ควรมีอะไรกันก็คือพะพาย คุณก็รู้ว่าความสัมพันธ์ของฉันกับเธอเหมือนน้ำกับไฟ”
วายุขมวดคิ้ว “คุณจริงจังเหรอ?”
เขาเยาะเย้ย "เมื่อก่อน ผมช่วยใช้หนี้ที่พ่อของคุณเป็นหนี้จากการพนันข้างนอก และผมก็ไม่เอาคืนมา แต่ค่ารักษาพยาบาลของแม่เธอต้องคิดแยกกัน"
ดวงตาของพะแพงขยับเล็กน้อย "คุณจ่ายเงินไปแล้วหรอ?"
“พ่อของคุณคุกเข่าขอร้องผม พะแพง ผมไม่ใช่คนใจบุญ ผมไม่สามารถให้เงินนั่นกับคนที่ไม่เกี่ยวข้องกับผมได้ จริงไหม” วายุเยาะเย้ย
พะแพงมองเขา พูดอย่างจริงจังและรอบคอบ "ฉันขอเวลาหน่อย แล้วฉันจะเก็บเงินและคืนเงินให้คุณโดยเร็วที่สุด"
ความสัมพันธ์ของพวกเขาควรจะจบลงแล้ว
วายุรู้สึกเสียหน้าจนโกรธ
เขาจับคางเธอและอยากบังคับจูบ พะแพงนึกถึงจูบของเขากับพะพาย เธอเอื้อมมือออกไปตบเขาโดยไม่ลังเล!
“คุณวายุ เราเลิกกันแล้ว โปรดให้เกียรติตัวเองด้วย!”
วายุหยุดและเลียมุมริมฝีปากที่เจ็บของเขา ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความเย็นชา "พะแพง การเสแสร้งทำเป็นรักนวลสงวนตัวจะมีประโยชน์อะไร คุณจะช่วยแม่ที่ป่วยของเธอได้ไหม"
เขาไม่ยี่หระ พูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำว่า "อาการป่วยของแม่คุณ ผมจะให้คนในโรงพยาบาลดูแลให้เป็นอย่างดี"
พะแพงหรี่ตาลง และเธอก็คว้าวายุไว้ "คุณหมายความว่ายังไง"
“คุณฉลาดขนาดนี้ เธอไม่รู้ว่าผมหมายถึงอะไรหรอ?” วายุเม้มริมฝีปากแล้วยิ้ม ความรักของเขาเต็มไปด้วยอันตราย “พะแพง ถึงแม้ว่าน้องสาวของเธอจะวิเศษมากตอนอยู่บนเตียง แต่ผมก็ยังคิดถึงแต่คุณ เมื่อไหร่คุณจะยอมเป็นของผม”
พะแพงเกือบจะอาเจียน
เธอโทษตัวเองที่ตาบอดเพราะตกหลุมรักผู้ชายคนนี้ และพูดด้วยความผิดหวังว่า "ถ้าคุณกล้าแตะแม่ของฉันแม้แต่ปลายนิ้ว ฉันจะไม่ปล่อยคุณไป"
วายุยิ้มอย่างเหยียดหยาม "ผมรอคอยวันที่คุณจะมาขอร้องผม"
หลังจากที่เขาจากไป พะแพงยังคงยืนอยู่ที่นั่น คิดว่าจะทำอย่างไรต่อไป
กลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยเข้าจมูก
พะแพงเงยหน้าขึ้นมองและเจอเข้ากับเงาของธนา
เขายืนอยู่ตรงทางเดินมองดูเธอ สะบัดขี้เถ้าบุหรี่ด้วยนิ้วเรียวยาวของเขา ร่างสูงโปร่ง
มองจากมุมนั้น ดวงตาแดงก่ำของพะแพงช่างน่าสงสาร
ธนาไม่ใช่ผู้ชายที่ไม่มีน้ำใจ เขารู้สึกค่อนข้างเสียใจกับสภาพของเธอ
พะแพงได้ตัดสินใจทันที
เธอยิ้มอย่างขมขื่น “คุณธนา คุณมาทันเวลาพอดี ฉันอยากรบกวนคุณส่งฉันกลับบ้านอีกครั้ง เสื้อคลุมที่คุณส่งให้ฉันยังแขวนอยู่ที่บ้าน”
จู่ๆธนาก็ยิ้มออกมา
น้ำเสียงของเขายังคงนิ่งสงบแต่สง่างาม “คราวที่แล้วก็บอกว่าเราจะไม่เจอกันอีกแล้วไม่ใช่เหรอ?”
พะแพง "แต่เรายังพบกัน"
ระหว่างผู้ใหญ่บางเรื่องไม่จำเป็นต้องอธิบายให้ชัดเจนจนเกินไปเพราะทุกคนเข้าใจโดยปริยาย
คืนนั้นธนาชอบพะแพงจริงๆ แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าเขาเต็มใจที่จะกินของที่เหลือของคนอื่น
เขาโยนก้นบุหรี่ทิ้งแล้วพูดว่า "พยาบาลกำลังเฝ้าแม่ของคุณอยู่ ผมจะส่งคุณกลับบ้านก่อน"
ดวงตาของพะแพงขยับเล็กน้อย
มันประสบความสำเร็จแล้วเหรอ?
มันง่ายเกินไป
รถมาถึงชั้นล่าง แต่พะแพงก็ไม่ได้ลงจากรถ
เธอถูกธนาโอบกอดไว้บนตัก ร่างกายของพวกเขาสัมผัสกัน และความเร่าร้อนก็แผดเผาขึ้น
แม้ว่าเรื่องแบบนี้จะไม่สามารถเปิดเผยได้และทุกคนก็มีสิ่งที่ต้องการของตัวเอง แต่ธนาก็เป็นนักล่าหญิงสาวจริงๆ พะแพงคิดในใจว่าถึงแม้จะเป็นเพียงความสุขทางกายเท่านั้นเธอก็พอใจอยู่แล้ว
พะแพงไม่เสแสร้งและกระตือรือร้นมากขึ้น
เธอผ่านมาแล้วครั้งหนึ่ง ทำให้เธอมีทักษะในการจูบเก่งกว่าเดิมมาก แต่ก็ยังไม่มากพอ ดวงตาของธนามืดลงเล็กน้อย
เขาบีบเอวเรียวของพะแพงและหายใจรดบนไหล่ของเธอ "หลังจากที่คุณจากไปแล้ว ผมเห็นคราบสีแดงบนผ้าปูที่นอน คุณไม่ได้มอบให้วายุเหรอ หรือคุณตกแต่งมันอีกครั้งเพื่อแก้แค้นเขาโดยเฉพาะ"
พะแพงก็ตัวแข็งทื่อ
ธนาลูบหลังเธอเบา ๆ มองหูสีแดงของเธอ และเม้มริมฝีปากเล็กน้อย
พะแพงหลีกเลี่ยงเรื่องสำคัญและตอบว่า "ฉันไม่ได้ตั้งใจวางแผนกับคุณ และฉันก็คาดไม่ถึงว่าคุณจะเป็นน้าของเขา"
ธนายิ้ม "คุณเสียใจไหม? คุณกลัวรึเปล่า?"
พะแพงมองดูเขา
พูดตามตรง แทนที่จะเสียใจ เธอรู้สึกมีความสุขมากเพราะธนาสู้วายุได้ในทุกด้าน
สิ่งที่น่าตื่นเต้นยิ่งกว่านั้นก็คือเขาเป็นน้าของวายุ!
วันหนึ่งเมื่อเรืองนี้ถูกเปิดเผย วายุจะโกรธมากจนแทบจะตายในทันที
พะแพงกำลังจะพูด ทันใดนั้นเธอก็รู้สึกหนาวสั่น ธนาถอดเสื้อของเธอออก
หน้าอกใหญ่คู่หนึ่งพลันปรากฏต่อสายตา ปทุมถันสีชมพูเม็ดใหญ่เท่าเมล็ดบัว ตั้งชันบนหน้าอกมนเป็นรูปปานสีแดงสด
เขานวดคลึงหน้าอกของพะแพงด้วยมือทั้งสองข้าง สัมผัสถึงความนุ่มหยุ่นของมัน ก่อนจะใช้ฝ่ามือลูบเม็ดบัวสีสวยสลับกันไปทางด้านซ้ายขวา
พะแพงรู้สึกเหมือนถูกแมลงกัด ร่างกายของเธอรู้สึกคันและร้อนรุ่ม แต่ยิ่งธนาออกแรงบีบคลึงมันมากเท่าไร เธอก็ยิ่งรู้สึกสบายใจมากขึ้นเท่านั้น
- ผู้เขียน
