บทที่2 ผีหื่นที่แอบเหงา..3
1375 คำ
เช้าวันรุ่งขึ้น
แสงแดดสาดส่องผ่านผ้าม่านผืนบาง เข้ามากระทบใบหน้าอันหล่อเหลาของชายหนุ่มที่นอนอยู่บนเตียง ข้างๆเขามีหญิงสาวที่จ้องมองใบหน้าอันหล่อเหลาของชายหนุ่มอยู่ เธออมยิ้มเล็กน้อย ใช้มือสัมผัสไปที่ใบหน้าเขา ถึงแม้มือของเธอจะพาดผ่านหน้าของชายหนุ่มไปเฉยๆ ก็ตามแต่
“หยุดเลยกังหันแกทำบ้าอะไรอยู่เนี่ย จะไปชื่นชมเขาทำไม”กังหันทะเลาะกับตัวเอง ที่เธอเผลอหลงใหลในรูปร่างหน้าตาของชายหนุ่มตรงหน้าอย่างลืมตัว
“นี่เลิกจ้องฉันได้แล้วฉันรู้ว่าฉันหล่อ”
“หลงตัวเองเหอะ”
“ก็น่าหลงอยู่นะหล่อขนาดนี้”วินเซนต์ลุกขึ้นจากเตียงเดินตรงไปยังห้องน้ำเพื่อชำระร่างกาย เขาขี้เกียจเถียงกับยัยผีหื่นนี่แต่เช้า
“พี่ทำไมวันนี้ให้ทำอาหารเช้าเพิ่มละ มีแขกเหรอ”ปิงปิงถามขึ้นเมื่อเห็นว่าวินเซนต์สั่งแม่บ้านให้ทำอาหารเช้าเพิ่มอีกหนึ่งจาน
“อืม หยิบธูปมาให้หน่อย”
“เอามาทำไมอะพี่”ปิงปิงถามด้วยความสงสัย
ชายหนุ่มไม่ได้ตอบคำถามของปิงปิงเพียงแต่เขาทำให้เธอเห็นเลยด้วยการท่องคาถา และเรียกชื่อขอหญิงสาวผู้เป็นเจ้าของอาหารจานนั้นให้มากิน จากนั้นเขาก็ปักก้านธูปลงบนจานอาหารดังกล่าว ส่งผลให้คนที่นั่งมองอยู่กลัวแบบสุดขีด
“นี่อย่าบอกนะว่าเป็นของผีนะ”
“ใช่”
“นี่อาหารของฉันเหรอ กินได้จริงด้วย ขอบคุณนะนาย”กังหันกล่าวคำขอบคุณชายหนุ่มอย่างสุดซึ้ง ในที่สุดเธอก็ได้กินอาหารกับเขาบ้างไม่ใช่นั่งมองคนอื่นกินอยู่ทุกวัน
“นี่เราแอดวานซ์ถึงขั้นมีผีมานั่งกินข้าวด้วยแล้วเหรอพี่”ปิงปิงยังคงถามวินเซนต์ เพื่อความมั่นใจว่าเขาไม่ได้หลอกแกล้งเธอที่กลัวผีอยู่แล้วให้กลัวเข้าไปอีก
“กิน กินไปเถอะ เขาไม่ได้ทำอะไรเธอสักหน่อย”
“พี่ก็พูดได้สิ พี่มองเห็นเขาหนิ”หลังจากทานอาหารเช้าเสร็จชายหนุ่มก็เตรียมตัวที่จะออกไปทำงาน แต่เขาก็ถูกขวางด้านหน้าเสียก่อน
“อะไรของเธออีกฉันจะไปทำงาน ข้าวก็ให้กินแล้วอย่าบอกนะว่าไม่อิ่ม”
“เปล่า คือ...”ชายหนุ่มเลิกคิ้วขึ้นเป็นการขอคำตอบจากเธอ
“ฉันอยากเปลี่ยนชุดด้วยอะ ดูชุดนี่สิมันเลอะเปื้อนเลือดไปหมด ดูไม่สวยเลยเนอะนายว่าไหม”
“เป็นผีจะกลัวชุดเลอะทำไม”
“ก็ ก็เวลาไปข้างนอกฉันอาจจะเจอผีตัวอื่นอายเขาตายเลย นะ...น๊าาา ซื้อชุดใหม่ให้ฉันหน่อยนะ สัญญาว่าจะตั้งใจสืบเรื่องแม่นายเลย”
“ฉันจะลองคิดดู”
“ชิ ขี้งกไปได้ แค่เสื้อผ้าชุดเดียวเอง ตัวเองก็ออกจะรวย”หญิงสาวเคืองชายหนุ่มที่เขาขัดใจเธอ เธอแค่ขอเสื้อผ้าใหม่ชุดเดียวเอง ทำไมเขาขี้งกแบบนี้ก็ไม่รู้
“ไปหาแม่เขาก็ได้เพื่อจะได้อะไรดีๆมาจะได้มีข้อต่อรอง”เมื่อคิดได้เช่นนั้นกังหันจึงนึกถึงหน้าแม่ชายหนุ่มแล้วหายตัวมาหยุดที่ห้อง VIP ของโรงพยาบาลที่เดิม
ตื๊ด ตื๊ด ตื๊ด
เสียงแจ้งเตือนดังขึ้นจากจอมอนิเตอร์บ่งบอกถึงหัวใจที่เต้นเร็วขึ้น หญิงสาวที่นอนอยู่บนเตียงมีอาการชักขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ คุณหมอและพยาบาลที่ได้รับการแจ้งเตือนรีบวิ่งกรูกันเข้ามาในห้อง คุณหมอรีบวิ่งไปยังขวดน้ำเกลือ ฉีดสารบางอย่างเข้าไปในขวดทำให้หญิงสาวที่ชักอยู่บนเตียงสงบลงอย่างเห็นได้ชัด
“ดูเหมือนว่าเธอจะต่อต้านการรักษาแล้วนะคะหมอ”พยาบาลสาวเอ่ยขึ้น หลังจากที่เห็นอาการที่เกิดขึ้นของหญิงสาวบนเตียงผู้ป่วย
“ฉันจะไปรายงานท่านประธาน”
“เกิดอะไรขึ้นเนี่ย”กังหันที่ยืนมองเหตุการณ์อยู่ ไม่เข้าใจว่าทำไมผู้ชายคนนั้นถึงไม่อยากให้แม่ของวินเซนต์ฟื้นขึ้นมา
ด้านชายหนุ่มที่ตอนนี้เคร่งเครียดอยู่กับการประชุมประจำปีของแก๊งมาเฟีย ที่กำลังจะเลือกประธานคนใหม่ ซึ่งก่อนหน้านี้มารดาของเขาเป็นประธานอยู่ แต่เรื่องไม่คาดฝันก็เกิดขึ้นทำให้ตอนนี้มารดาของเขาต้องนอนอยู่ที่โรงพยาบาล และเขาก็ขึ้นเป็นรักษาการแทนมารดาชั่วคราวอยู่ตอนนี้
“ก็อย่างที่ทุกคนทราบนะครับ ถึงแม้ตอนนี้ทุกคนจะคิดว่าผมไม่สามารถขึ้นมาแทนแม่ได้ แต่ผมจะทำให้ทุกคนเห็นเองว่าผมก็ทำได้ดีไม่แพ้แม่”
อวดเก่งจริงเลย
นั้นสิ เขายังมือใหม่อยู่แท้ๆจะขึ้นมาเป็นประธานเนี่ยนะ
เสียงซุบซิบนินทาที่ไม่ขาดสายดังขึ้น จะเห็นได้ว่ามีเสียงที่แตกเป็นสองฝ่าย คนที่เชื่อมั่นในตัวมารดาของชายหนุ่มก็ยังคงเชื่อมั่นในตัวของชายหนุ่มด้วย แต่ก็มีอีกฝ่ายที่พยายามล้มล้างมารดาเขามาตลอดรวมทั้งยังไม่พอใจที่เขาขึ้นมาเป็นหัวหน้าในตอนนี้ด้วย
“พี่ใหญ่มาพวกเรา”ชายหนุ่มหน้าตาดูมีภูมิฐานคนหนึ่งเดินเข้ามาภายในห้องประชุม ฝั่งที่เลือกไม่สนับสนุนมารดาของเขาลุกขึ้นก้มหัวทำความเคารพให้เขาตลอดทาง
“ใครครับพ่อ ผมไม่เคยเห็นมาก่อน”
“นั้นหลานหลงคนที่ทำงานผิดกฎหมายให้แก๊ง เป็นที่เคารพนับถือของพวกที่ไม่สนับสนุนแม่แก อีกอย่างนะมันเป็นพี่ชายแม่แก ไม่ถูกกันมาแต่ไหนแต่ไรเพราะมันเกเรตั้งแต่เด็ก”
“ผมไม่รู้มาก่อนเลยว่าแม่มีพี่น้อง”
“แม่แกไม่อยากพูดถึงมัน มันทำกับแม่แกไว้เจ็บแสบมาก”
“สวัสดีทุกคน เป็นไงสบายดีกันมั้ย”
“พี่ใหญ่ผมได้ข่าวว่าพี่จะลงชิงตำแหน่งปีนี้ด้วยใช่ไหมพี่ พวกเรารอสนับสนุนพี่อยู่นะ คงดีกว่าถ้าพี่ได้เป็นประธานแทนเด็กคนนั้น”
“อย่าพูดแบบนั้นสิ ยังไงวินเซนต์มันก็เป็นหลานฉัน”
“ไงวินเซนต์เราคงไม่เคยเจอกันสินะ ฉันหลานหลง แม่เธอคงเล่าให้ฟังแล้วสินะว่าฉันเป็นใคร”
“ไม่ครับ แม่ไม่เคยพูดถึงคุณ”
“อย่างนี้นี่เอง ฉันเข้าใจแล้ว ยังไงเราก็มาลองแข่งกันหน่อยเป็นไงว่าใครจะได้เป็นประธานคนต่อไป”
“ได้เลยครับ หวังว่าคุณจะไม่เล่นสกปรกหรอกนะ”
“หึ หลานยังไม่รู้จักลุงสักหน่อยอย่าทำหน้าอย่างกับจะฆ่าลุงอย่างนั้นสิ”
“ครับ นั้นผมขอตัวก่อนดีกว่าครับ ไปครับพ่อ”
“ลูกไม้หล่นไม่ไกลต้นจริงๆ”หลานหลงเอ่ยตามหลังมองชายหนุ่มที่เดินจากไป
“อย่าไปยุ่งกับมันมากนะลูก พ่อเป็นห่วง”
“ครับพ่อ”
“พ่อจะไปเยี่ยมแม่ลูกจะไปมั้ย”
“ไปครับ”ทั้งสองคนพากันไปเยี่ยมคนที่นอนรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาล
โดยปกติแล้ววินเซนต์ เฉินเป็นรองประธานของบริษัทโลจิสติกส์รายใหญ่ของฮ่องกง ซึ่งมีบิดาเป็นประธานใหญ่ของบริษัท ชายหนุ่มรับช่วงต่อดูแลบริษัทจากบิดา ส่วนมารดาของเขานั้นดูแลแก๊งมาเฟียต่อจากคุณตาของเขา วินเซนต์ไม่ได้ยุ่งเกี่ยวกับแก๊งมาก สักเท่าไหร่ จนกระทั่งเมื่อหนึ่งปีที่แล้วที่แม่เขาล้มป่วยลง นั่นทำให้เขาต้องย่างกรายเข้าไปสู่วงการมาเฟียอย่างเต็มตัว
เมื่อสามเดือนก่อนเขามีโปรเจคต้องมาเปิดกิจการที่ไทยจึงได้ย้ายมารดามารักษาต่อที่นี่ด้วย และได้กลับมาอยู่บ้านของบิดาที่เมืองไทย ส่วนการประชุมแก๊งนั้นก็จัดขึ้นที่ประเทศไทยเช่นกัน เพราะแก๊งของมารดาเขานั้นมีอิทธิพลกว้างขวาง แผ่ขยายมาจนถึงประเทศไทย ทำให้เขาสามารถอยู่จัดการทั้งธุรกิจสีขาวและสีเทาได้จากที่นี่ ไม่ต้องบินไปกลับฮ่องกงให้เสียเวลา
- ผู้เขียน
