ตอนที่ ๙ ขอร้อง
ชาลิสานั่งรอธัณภัทรเข้าเรียนเพียงแค่สามชั่วโมง ใต้ต้นไม้ใหญ่มีโต๊ะหินอ่อนวางอยู่หลายโต๊ะ และยังมีนักศึกษาอีกหลายคนที่กำลังนั่งจับกลุ่มคุยกัน พอได้เห็นภาพแบบนี้แล้วทำให้เธอนึกถึงเวลาช่วงนั้น
หากแต่เธอเรียนเสาร์อาทิตย์ในวันธรรมดาก็ทำงานหาเงินเพื่อจุนเจือตัวเองให้จบมหาลัย เพื่อให้มีชีวิตและเงินเดือนในมาตรฐานใบปริญญาที่หวังเอาไว้ แต่ชีวิตของเธอกลับไม่เป็นดั่งหวัง
การใช้ชีวิตเพียงลำพังไม่ได้ทำให้ผู้หญิงตัวเล็กๆ เช่นเธอไม่ลำบาก หากแต่มีผู้ใจดีคอยช่วยเหลือจึงมีชีวิตรอดมาได้ ส่วนครอบครัวนั้น…ไม่มีแล้วในตอนนี้
“มึงไปพบอาจารย์มาเป็นไงบ้างกูลืมถาม” ชัยพลเดินออกมาจากตึกเรียน พอนึกขึ้นได้จึงถามเรื่องราวของธัณภัทรทันที “ทำหน้าแบบนี้คือ?? เรียบร้อยแล้ว”
“อืม” เขาตอบรับเพียงเท่านี้ “เย็นนี้เจอกันที่เดิม แต่กูอาจไปสายหน่อย”
“กูคงไม่ได้ไป วันเกิดญาติ” พิภพเอ่ยขึ้น ช่วงนี้เขาไม่ค่อ
