CHAPTER 17

1749 คำ

“HINDI ka pa ba papasok sa loob, apo?  Aba’y sa ganitong oras ay marami nang lamok dito sa labas. Baka ika’y papakin dito.” Mula sa pagkakatingala sa langit na nagniningning dahil sa tila isinabog na mga bituwin, ay napabaling ako ng tingin kay lola Dalia nang siya’y magsalita.      Ramdam ko pa ang bahagya niyang pagtapik sa aking balikat para siguro kunin ang aking atensiyon dahil hindi ko agad siya napansin. Hindi ko alam na nasa tabi ko pala siya dahil ang akala ko’y pumasok na sila kanina pa kasama ang dalawang bata na napagod dahil sa paglulunoy sa ilog.       Madilim na nang kami ay umuwi at siguro’y nasa alas-sais y media na rin kanina. Nawili kasi sila sa paliligo sa ilog kaya iyon, naabutan na kami ng paglubog ng araw. Nag-inuman din muna sina lolo Danilo at ilang kalalakihan

อ่านฟรีสำหรับผู้ใช้งานใหม่
สแกนเพื่อดาวน์โหลดแอป
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    ผู้เขียน
  • chap_listสารบัญ
  • likeเพิ่ม