_
"ฮึก ไม่ต้องขอโทษหรอกค่ะ ฮึก หนูน้อยใจง่ายเองเสนอตัวให้อาเตอร์กอดจูบเองมาแต่ไหนแต่ไร ฮึก อาเตอร์ไม่ผิดหรอก ฮึก หนูน้อยไม่มีเกียรติไม่มีศักดิ์ศรีให้ใครต้องแคร์อยู่แล้ว ฮึก ไม่ทำแล้วใช่ไหมคะ ฮึก หนูน้อยจะได้ไปใส่เสื้อผ้า"
"อาไม่เคยคิดแบบนั้นนะคะหนูน้อย"เสียงสะอื้นของหนูน้อยเป็นสิ่งที่คอปเตอร์ไม่เคยปราถนาอยากฟังมันที่สุด
"อาเตอร์ไม่เคยคิดหรอกแต่อาเตอร์ทำให้หนูน้อยได้เห็นเลยต่างหาก รู้ไหมคำว่าเบื่อของอาเตอร์ที่หนูน้อยได้ยิน มันทำให้ใจของหนูน้อยขาดแหว่งมากี่ครั้งต่อกี่ครั้ง อยากจะยอมแพ้อยากจะถอยออกมาแต่ใจหนูน้อยเองมันไม่ยอม หวังลมๆแรงๆว่าอาเตอร์จะรักหนูน้อยได้ในสักวัน รักในแบบที่หนูน้อยต้องการ ยิ่งหนูน้อยพยายามอาเตอร์ยิ่งถอยห่าง ถอยห่างจนหนูน้อยอยากยอมแพ้แล้ว"น้ำตามากมายไหลอาบแก้มใสแต่กลับไร้เสียงสะอื้น เธอพรั่งพรูความในใจอยากให้ผู้เป็นอาได้รู้บ้าง มือเล็กพยายามแกะท่อนแขนแกร่งออกพยายามขื
