พอหันไปเห็นกระเป๋าสะพายวางไว้บนโต๊ะข้างเตียง จึงหยิบขึ้นมาแล้วค้นหาโทรศัพท์ หญิงสาวใจชื้น แต่แล้วกลับใจแป้วเพราะแบตเตอรี่หมดเสียแล้ว จึงมองหาปลั๊กไฟ ทว่าไม่พบเลยสักแห่ง พลันสายตาเหลือบไปเห็นตะเกียงเจ้าพายุ เมื่อเป็นเช่นนั้นขาทั้งสองข้างก็อ่อนแรง นั่งแหมะลงบนปลายเตียง
“เราอยู่ที่ไหน ใครจับเรามา” กังสดาลคิดอย่างใจเสีย พลางนึกถึงเมื่อครั้งที่หล่อนและอธิคมน์ถูกตามล่าและโจมตีกลางเมือง อีกทั้งยังมีคำเตือนจากนพอีก
“ต้องใช่แน่ๆ” หญิงสาวใจคอไม่ดี วูบโหวงหวาดหวั่น น้ำตาซึมออกมาอีกครั้ง “คุณคมน์ ช่วยกั้งด้วย”
เจ้าของเสียงสั่นครางชื่อของเขาออกมา ลืมเรื่องที่ทำให้โกรธและน้อยใจเขาไปชั่วขณะ ไม่รู้ว่าป่านนี้ อธิคมน์จะรู้หรือยัง ว่าหล่อนหายตัวไป แต่พอคิดถึงชายหนุ่มก็อดคิดถึงกรธิดาไม่ได้ หัวใจดวงน้อยก็หม่นเทา เขาอาจไม่สนใจหล่อนอีกแล้ว ว่าจะอยู่หรือไป ดีไม่ดี หล่อนอาจตายอยู่ที่นี่โดยไม่มีใครรู้เลยก็ได้
