เสียงครวญเสียงครางกลางดึก nc25++
1529 คำ
อีกด้านของไร่
เสียงเฮฮาสนั่นบ้านด้วยความสุขใจเมื่อลูกน้องกลับเข้ามารายงานข่าวดีให้รู้แจ้ง ประจักษ์นั่งกอดคอคู่ขาสองคนข้างกายที่มีเพียงชุดบิกินี่ตัวจิ๋วปกปิดเรือนร่างอย่างอารมณ์ดีพรางโยนเงินก้อนใหญ่ให้กับลูกน้องตรงหน้าเพื่อเป็นรางวัล
" พวกมึงทำงานกันได้ดีมาก ครั้งนี้กูพอใจเอาเงินนี้ไปแบ่งกันซะ " ประจักษ์ว่าอย่างอารมณ์ดีก่อนจะหัวเราะร่วนออกมาด้วยความสุข เขารอเวลานี้มานานแล้ววันที่ทุกอย่างของไร่ดาวลัดฟ้ามันล่มสลายลงในพริบตา
" เอ่อ...นายครับ คือผมมีเรื่องจะรายงานอีกเรื่องครับ" นายชิดคนสนิทหัวหน้ากลุ่มชายฉกรรจ์ว่าพรางหลบสายตาผู้เป็นเจ้านายอย่างหวาดระแวงก่อนจะตัดสินใจรายงานออกไปแบบกล้าๆกลัวๆ
" มึงจะพูดอะไรว่ะรีบๆพูดมาตอนนี้กูกำลังอยากกินแม่สองคนนี้อยู่ใจจะขาดล่ะ" ประจักษ์เอ่ยเสียงเข้มจนลูกน้องถึงกับหดตัวลงอย่างเกรงขาม
"คือ นายท้าวกับเมียมันตายก็จริง แต่ลูกสาวมันรอดไปได้เพราะไอ้ภูผามาช่วยไว้ทันครับ" ว่าจบนายชิดรีบหดคอหลบตามองต่ำกับพื้นด้วยความหวาดกลัวพรางรอลุ้นบทลงโทษและเตรียมตัวหลบลูกเตะจากเจ้านาย
" มึงพลาดได้ไงไอ้ชิด! พวกมึงจัดการเก็บหลักฐานทุกอย่างให้ดี ถ้ามีโอกาศก็จัดการอีนังเด็กนั่นซะ! อย่าให้เรื่องมันบานปลายมาถึงกู!!" ร่างกำยำลุกขึ้นยืนเต็มความสูงตวาดลั่นดุดันก่นด่าลูกน้องด้วยความโมโหสายตาลุกโซนไปด้วยความเจ็บใจพรางไล่ตะเพิดนายชิดออกไป
" ครับๆผมขอโทษครับนาย...คราวหลังผมจะไม่พลาดอีก" นายชิดว่าจบรีบหยิบเงินก้อนโตตรงหน้าและวิ่งออกไปด้วยความรวดเร็ว ปล่อยให้ประจักษ์ได้สงบสติอารมณ์ต่อไป
" กูจะเก็บมันให้หมด คนที่ขวางหน้ากู" ประจักษ์กัดฟันพูดด้วยความแค้นใจก่อนจะหันกลับไประบายอารมณ์ความหงุดหงิดด้วยไฟราคะกับคู่ขาด้วยความรุนแรงไม่ต่างจากไฟราคะที่กำลังลุกกระพือโหมกระหน่ำอีกฝากของไร่
" อ่าห์...คุณหิวมิเชลขนาดนั้นเลยหรอคะภูผา" มิเชลสบัดหน้าส่ายไปมาเมื่อถูกร่างสูงปลุกเร้าอารมณ์ด้วยความเร่าร้อนไม่ต่างจากทุกครั้งที่เขาเสพสมกับเธอแต่ครั้งนี้ความรุนแรงและเร่าร้อนของภูผากับมีมากขึ้นกว่าเดิมจนเธอสัมผัสได้
" ผมหิวคุณมิเชล...ผมต้องกินคุณตอนนี้และเดียวนี้" ว่าจบร่างสูงจัดการรูดซิบชุดเดรสสั้นสีน้ำเงินจากทางด้านหลังลงอย่างรวดเร็วและปล่อยให้หล่นไปกองกับพื้นแบบไม่ใยดี ปากหยักประกบตะบมจูบกลีบปากบางด้วยความเร่าร้อนลิ้นทั้งสองเกี่ยวกระหวัดฟัดเหวี่ยงกันอย่างช่ำชองต่างไม่มีใครยอมใคร ลมหายใจกระเส่าหอบหายใจถี่กระชั้นขึ้นตามเเรงอารมณ์พร้อมหอบความหื่นกระหายในตัวรับสัมผัสของกันและกัน
" อ๊ะ! ภูผาวันนี้คุณเร่าร้อนได้ใจมิเชลจังเลยค่ะ ขอแรงอีกๆ แรงกว่านี้ภูผา" มิเชลครวญครางเสียงกระเส่าพรางร้องขอการปรนเปรอที่รุนแรงจากร่างสูงไม่มีหยุดมือเรียวขยุ้มกลุ่มผมดกดำระบายความเสียวกระสันในกายสลับกับลูปไล้สเปะสปะทั่วเรือนกายกำยำ
จ๊วบๆ จ๊วบๆ แผล่บๆ จ๊วบๆ แผล่บๆจ๊วบจ๊าบๆ ภูผาใช้อุ้งปากร้อนเล่นงานเต้าทั้งสองข้างขนาดคัพดีด้วยความเมามันส์ทั้งดูดกัดโลมเลียด้วยความหื่นกระหายแต่ในความคิดที่ห้วงจังหวะที่แตะสัมผัสร่างมิเชลเขากลับจินตนาการไปถึงอีกคนที่นอนหลับไหลอยู่บนเตียงอีกห้อง ภูผาชงักฝีปากลงกลางครันเมื่อรู้สึกตัวว่าเขากำลังจินตนาการการร่วมรักกับแป้งหอมที่เป็นเด็กสาววัยเพียงสิบเเปดปีเต็มแต่ร่างกายกลับสพรั่งน่าสัมผัสจนยากจะห้ามใจ
"หยุดทำไมคะภู....มิเชลกำลังเยิ้มเลยต่อสิค่ะอย่าทรมานมิเชลแบบนี้เลย.." มิเชลร้องขอความต้องการจากร่างสูงด้วยความทรมานพรางมองจ้องสบตากับภูผาอย่างเชิญชวนก่อนร่างบางจะถูกเหวี่ยงตัวลงกลางเตียงตามมาด้วยร่างเปลือยเปล่าของภูผาที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามน่าสัมผัสตามทาบทับลงมา ไม่รอช้าปากหยักตะบมจูบกลีบปากบางอีกครั้งด้วยความเร่าร้อนมือสองข้างกอบกุมอกอวบฟอนเฟ้นไปตามแรงมือด้วยความเมามันส์มังกรขนาดใหญ่เกินมาตรฐานชายไทยถูไถเบียดเสียดต้นขามิเชลจนรู้สึกได้ หญิงสาวบิดกายเร่าๆด้วยความซ่าบซานพรางแอ่นอกรับแรงบีบจากฝ่ามือด้วยความเต็มใจ ช่องสวาทที่เยิ้มไปด้วยน้ำรักขมิบตอดรัดตัวเข้าหากันเป็นทีๆด้วยความหวามไหว สะโพกงอนเด้งเข้าหาเอวหนาอย่างต้องการพรางสูดปากร้องครวญครางเสียงกระเส่า
" อ๊ะ...อ่า...ภูขา..มิเชลไม่ไหวแล้วคะ" มิเชลว่าพรางลูปไล้มือเรียวไปทั่วแผ่นหลังที่เริ่มชื้นเต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อ มังกรขนาดใหญ่จ่อปากถ้ำพร้อมถูไถทักทายกลีบกุหลาบขึ้นลงตามรองแรกแย้มปลายบานสกิดติ่งทับทิมกลางใจสาวไปมาทำให้มิเชลถึงกับสดุ้งตัวสยิวเกร็ง
" ซี๊ด!!!!!โอ้ว!!! ตอดรัดแรงกว่านี้สิมิเชล" ภูผาสูดปากร้องคำรามกระหื่มในลำคอเมื่อส่งแก่นกายนุ่มนอกแต่แข็งในเข้าไปในถ้ำเพียงพรวดเดียว เอวหนาไม่รีรอเขาสอบสาวสะโพกเข้าหากลีบกุหลาบอย่างบ้าคลั่งจนเสียงเนื้อหน้าขาแกร่งกับเนินอวบอูมกระทบกันดังปั๊บๆ
ปั่บ ปั่บ ปั่บ ปั่บ ปั่บ ปั่บ ปั่บ ปั่บ ปั่บ ๆๆๆ เสียงเนื้อกระทบกันดังราวกับโซ่ฟาดผสมผสานเสียงครวญครางไม่ได้ศัพท์ของหญิงสาวกรีดร้องออกมาอย่างโหยหวนจนเล็ดลอดออกมานอกห้อง
" อ่าห์...อ๊ะ อ๊ะ อ๊ะ อ๊ะ อ๊ะ โอ่วภูขา....มิเชลเสียวดีจังเลยอ้าห์" เสียงควรญครางการเสพสมรสชาติเซ็กส์ของทั้งสองดังเล็ดลอดออกมารบกวนการนอนของแป้งหอมที่กำลังหลับไหลและก่อให้เกิดความสงสัยจนต้องตัดสินใจเดินออกมาดูยังต้นเสียง แป้งหอมขมวดคิ้วมุ่นเมื่อจู่ๆเธอก็ได้ยินเสียงผู้หญิงหวีดร้องราวเจ็บปวดแทบขาดใจจนต้องยอมลุกขึ้นมากลางดึกเพื่อมาดูยังต้นเสียง ร่างบอบบางในชุดเสื้อคลุมตัวใหญ่เดินออกมาอย่างชะล่าใจพรางหันเหลียวมองหาต้นเสียงจนมาหยุดยืนที่ห้องข้างๆตัวเอง ใบหน้าหวานมีความหวาดหวั่นเล็กๆก่อนจะตัดสินใจลองใช้มือพลักบานประตูที่แง้มไว้เปิดดู แต่ก็ต้องตกใจอ้าปากค้างอึ้งกับภาพตรงหน้ามือเรียวยกขึ้นปิดปากกลั้นเสียงอุทานด้วยความรวดเร็วแต่กลับยืนมองภาพตรงหน้าแข็งทื่อไม่ไหวติง ร่างเปลือยเปล่าสองร่างกำลังกอดรัดฟัดเหวี่ยงกันอย่างเร่าร้อนโดยมีร่างกำยำของภูผาคร่อมอยู่ด้านบนไหวโยกตัวเข้าหามิเชลที่นอนครวญครางเสียงกระเส่า
" อ๊ะๆ อะๆ อ๊ะๆ อะ ...เร็วอีกค่ะ ภูเร็วอีก" มิเชลหลับตาแหงนใบหน้าขึ้นพรางสูดปากร้องครวญครางขึ้นมาอีกครั้งพร้อมจิกปลายเล็บลงบนแผ่นหลังกว้างของภูผาจนเลือดซิบ ร่างบางเกร็งกระตุกปลายมือปลายเท้าจิกเข้าหากันด้วยความหฤหรรษ์หน้าท้องแบนราบเขม่วหดเกร็งตัวปลดปล่อยน้ำสวาทสีเมือกขุ่นออกมาสร้างความหล่อลื่นขึ้นทวี
" โอ้ว!!!! ซี๊ด....รอผมด้วยมิเชล..." ว่าจบภูผากระหน่ำสะโพกกำนำเข้าหาร่างบางอย่างจาบจ้วงกระแทกกระทั้นรุนแรงทุกช่วงจังหวะจะโคนจนเรือนร่างอรชรที่นอนแผ่อยู่บนเตียงไหวโยกไปตามแรงเคลื่อน
ปั่บๆ ปั่บๆ ปั่บๆ ปั่บๆ ปั่บๆ ปั่บๆ
" โอ้ว!!!! มันสุดยอด!!!" เสียงเข้มทุ้มคำรามออกมาในรำคออย่างพึงพอใจใบหน้าหวานของแป้งหอมลอยเข้ามาจนร่างสูงต้องพยายามต่อต้านกับความรู้สึกตัวเองด้วยความลำบาก กายกำยำถอดถอนแก่นกายออกจากช่องสวาทล้มตัวนอนแผ่ผ่อนลมหายใจข้างๆหญิงสาวที่หันมามองเสี้ยวใบหน้าความหล่อเหลาของภูผาด้วยความหลงไหล แป้งหอมถึงกับเบิกตาโพลงกว้างขึ้นอีกครั้งเมื่อบุรุษเพศผงาดชี้ขึ้นเพดานให้เห็นชัดเต็มสองตาหญิงสาวกลืนน้ำลายลงคอดังเอือกด้วยความตกตะลึงกับขนาดอันใหญ่ยักษ์ของภูผาก่อนจะค่อยๆถอยฝ่าเท้ากลับทีล่ะก้าวและวิ่งเข้าห้องตัวเอง
กึก! เสียงปิดประตูห้องนอนพร้อมลงกลอนอย่างแน่นหนาแป้งหอมยืนพิงบานประตูด้วยความอึ้งในเหตุการณ์ที่ผ่านมาหมาดๆด้วยใจเต้นระทึก
" ใหญ่ขนาดนั้นเข้าไปได้ยังไง คงเจ็บน่าดู" แป้งหอมพึมพำกับตัวเองพรางขบคิดจินตนาการถึงความใหญ่โตลำแท่งของภูผาอย่างไร้เดียงสาก่อนจะรีบสบัดความคิดอันทลึ่งออกไปแล้วกลับเจ้าไปซุกตัวลงนอน
- ผู้เขียน
