เสียงฟ้าร้องครืนๆ ดังเป็นระยะและแสงฟ้าแลบสีขาวสว่างวาบตัดกับท้องฟ้าที่ยังคงมืดมิดอยู่
พายุฝนที่กระหน่ำลงมาตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง จวิ้นอ๋องผละออกจากร่างของนางได้ก็เป็นเวลายามอิ๋น[1] แล้ว
เมื่อร่างสูงเดินออกมาด้านนอกก็ต้องพบกับสายตาหลายคู่ที่จ้องมองมาแต่เมื่อชายหนุ่มตวัดสายตามองกลับไปเหล่าทหารของเขาก็หลบสายตาเย็นเยือกนั้นแทบไม่ทัน
“เอ่อท่านอ๋อง”
“หุบปาก! หากว่าเจ้าพูดจาไม่เข้าหูข้าล่ะก็ข้าจะตัดลิ้นของเจ้าเสียตอนนี้เลย”
“ขะ ข้าน้อยเพียงจะบอกว่าสองคนนั้นที่ส่งไปตรวจลาดเลาสถานการณ์เมื่อวานนี้ได้กลับมาแล้วพ่ะย่ะค่ะ”
“อย่างนั้นเองหรือ” จวิ้นอ๋องเงยหน้าขึ้นไปจ้องมองท้องฟ้าที่ในเวลานี้ยังคงมืดสนิทอยู่ สายฝนที่โปรยปรายลงมาทำให้ความคิดที่จะเดินทางต่อชะงักไปทันที
“ไปพาพวกเขามาพบข้า”
“พ่ะย่ะค่ะ”
หานเฟิงหันหลังเดินจากไปเขาหายไปเพียงไม่นานก็กลับมาพร้อมกับชายหนุ่มรูปร่างสันทัดอีกสองคน
“คารวะท่านอ๋อ
