แบล็คลิสต์...
"แต่งงานกันเลยไม่ได้เหรอ"
ผมถามพะแพงไปแบบนั้นแต่คำตอบที่ได้นั้นอย่างหวังว่าจะได้ดีเลย
"คุยกับพ่อสิ"
นั้นไงหละคำนี้อีกแล้ว ให้ผมคุยกับพ่อเธอผมจะคุยรู้เรื่องมั้ย คนหวงลูกจนถึงตอนนี้ก็ยังหวง พี่พงษ์มักจะชอบขู่ผมเวลาผมงอแงจะนอนกับพะแพง เอาพ่อมาขู่คือได้ผล ผมกลัวพ่อพะแพงไม่เชิงกลัวหรอกเค้าเรียกเกรงใจ ขนาดคุณแม่เอาอกเอาใจตามใจผมสารพัด แต่พ่อไม่เคยเป็นแบบนั้นเลย แต่ผมกอดคอพะแพงต่อหน้ายังโดนมองแบบ .... เอาเป็นว่าน่ากลัวจัด
"มากันแล้วเหรอลูก ว่าไงลูกเขยแม่สบายดีมั้ยจ๊ะเนี้ย"
ผมเดินไปกอดคุณแม่อย่างอ้อนๆ เอาวะแม่เมียรักพี่เมียไม่เกลียดก็พอละ ส่วนพ่อเมียค่อยเป็นค่อยๆไปแล้วกัน
"สวัสดีครับคุณแม่"
"อะแฮ่มมมมม เบาๆหน่อยคุณ"
ผมรีบผละออกแล้วยกมือไหว้คุณพ่อทันที คนที่ควรจะเอาใจที่สุดในตอนนี้คือพ่อเมียโว๊ยย
"สวัสดีครับคุณพ่อ"
"อืม ทำไมวันนี้มาได้หละ ใจคอจะเฝ้าไอ้พะแพงมันยี่สิบสี่ชั
