Diffuser Love หอมกลิ่นรัก 18
762 คำ
Diffuser Love หอมกลิ่นรัก 18
“ลงไปด้วยกันสิ” คุณคริสตินเอ่ยชวนเมื่อถึงโรงแรมหรูชื่อดัง
“จะให้รอรับกลับไปส่งใช่ไหมคะ?” เอ่ยถามอย่างที่เข้าใจ
“แบบนั้นก็ได้” คุณคริสตินบอกแค่นั้น กระทั่งลงจากรถก็มีคนชุดดำเข้ามาประกบทันที ฉันกับน้องชายเดินตามคนตัวสูงอยู่ห่าง ๆ เขาดูมีออร่าแปลก ๆ ส่องออกมา ยิ่งมีคนเข้าประกบยิ่งดูมีอิทธิพล เสี้ยววินาทีดันคิดไปว่าตอนนี้เขาเหมือนพวกมาเฟียก็ไม่ปาน
“ทางนั้นส่งคนเข้ามาตามนะครับ”
“อืม เห็นอยู่ รีบจัดการก่อนผมจะกลับ”
“รับทราบครับ”
“เหมือนมาเฟียเนอะ” แต่ไม่ใช่กับน้องชายฉันที่พอมีเรื่องข้องใจก็รีบกระซิบคุยกับฉันทันที ได้ยินแบบนั้นถึงได้ยกมือปิดปากอีกฝ่ายไว้ด้วยความตกใจกลัว
“ชู่ว! ไม่ต้องพูดสิ”
“อ่า โอเครับ” คาร์โลว์พยักหน้าเข้าใจแล้วเดินอยู่ข้าง ๆ ฉัน กระทั่งเราเดินเข้าไปภายในลิฟต์ที่มีคุณคริสตินยืนอยู่ด้านในสุด และรอบข้างมีชายชุดดำยืนล้อมรอบ ฉันกับน้องมองหน้ากันเลิ่กลั่กไปหมดไม่รู้ว่าควรจะเดินเข้าไปไหม หรือจะรอที่ชั้นล่างของโรงแรมดี
“เข้ามา” คุณคริสตินจ้องหน้าแล้วเอ่ยบอก นั่นจึงทำให้เราสองพี่น้องเดินเข้าไปภายในลิฟต์อย่างเลี่ยงไม่ได้ มือใหญ่ข้างหนึ่งยื่นมาจับข้อมือแล้วรั้งให้ฉันขยับเข้าไปยืนเคียงข้างเจ้าตัว
“...” ฉันถึงกับต้องเงยหน้ามองคนข้างกายด้วยความไม่เข้าใจ แต่พอเงยขึ้นไป ก็พบว่าเขาเองก็ก้มลงมามองฉันอยู่เหมือนกัน แม้จะสบตากันเงียบ ๆ แต่กลับไม่มีคำพูดใดหลุดออกมาสักคำ บรรยากาศคล้ายกับถูกดึงให้หยุดนิ่ง จนกระทั่งคาร์โลว์หมุนตัวกลับมาเห็น รีบยื่นมือเข้ามาใกล้ ราวกับตั้งใจจะดึงฉันกลับคืนไป
“...” แต่ชายชุดดำเหล่านั้นกลับรีบขยับเข้ามาขวางคุณคริสติน และยึดข้อมือของน้องชายฉันไว้แน่น
“อย่าทำเขานะคะ” ฉันรีบร้องบอกอย่างตกใจ แต่เหมือนคนพวกนั้นจะไม่ยอมฟังจนกระทั่งมีเสียงหนึ่งดังขึ้นทำให้บรรยากาศภายในลิฟต์น่าอึดอัดมากกว่าเดิมเสียอีก
“อย่าทำพวกเขา” คุณคริสตินเอ่ยบอกสั้น ๆ ไม่ได้ตะคอก ไม่ได้เสียงดัง แต่น้ำเสียงที่เต็มไปด้วยอำนาจนั้นกลับสามารถหยุดการกระทำของชายชุดดำได้ทันท่วงที เมื่อสิ้นคำสั่งน้องชายก็ถูกปล่อยตัวให้เป็นอิสระฉันรีบขยับเข้าใกล้น้องชายเพื่อดูข้อมือข้างที่ถูกบีบไว้จนแน่นจากกลุ่มคนชุดดำ
“พวกเขาทำตามหน้าที่ ขอโทษด้วย”
“ถ้าคุณจะให้ฉันรอพากลับ ฉันจะรอข้างล่างแล้วกันค่ะ” ฉันกลัวว่าคนพวกนั้นจะทำอะไรน้องชายฉันอีก
“ไม่ต้อง จะไม่มีเรื่องแบบนั้นเกิดขึ้นอีกแล้วขอโทษด้วย ไปเถอะ หมอมาถึงนานแล้ว” คุณคริสตินไม่ยอมฟังทั้งยังเดินนำออกไปนอกลิฟต์ แล้วพอฉันกับน้องชายไม่ยอมขยับ อีกฝ่ายก็หมุนตัวกลับมามองแล้วจ้องกันนิ่ง ๆ อย่างกดดัน
“ไปเถอะครับ ไม่มีอะไรหรอก” คาร์โลว์บอกทั้งยังยืนอยู่ข้าง ๆ ฉัน
“...ค่ะ” ฉันพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ ก่อนจะเดินตามคนตัวสูงไปตามทางเดินที่อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมแสนคุ้นเคย กลิ่นที่ให้ความรู้สึกสงบอย่างน่าแปลกใจ ยิ่งกว่านั้น ชั้นนี้กลับไม่มีห้องพักเลยสักห้อง มีเพียงมุมหนึ่งที่บานประตูสีเข้มตั้งอยู่อย่างโดดเด่นท่ามกลางความเงียบสงัด ชายชุดดำหยุดยืนอยู่หน้าประตูบานนั้น รอคอยอย่างเป็นระเบียบ และเมื่อประตูสีเข้มถูกเปิดออก ฉันก็พบว่าภายในคือห้องพัก…
ไม่ใช่สิ
นี่มันเหมือนเพนต์เฮาส์สุดหรูเลยก็ว่าได้ เหมือนจะมีสองชั้นเพราะมีบันไดขึ้นไปอีกชั้น แต่ชั้นล่างกลับกว้างขวางและสูงโปร่ง แสงสว่างที่สาดส่องเข้ามายิ่งทำให้ภายในห้องดูสวยงามและหรูหรามากยิ่งขึ้น ถ้าไม่เห็นมาก่อนคงไม่รู้ว่านี่อยู่บนโรงแรม ฉันตกใจมากจริง ๆ กับภาพเบื้องหน้า และสิ่งที่ค้นพบอีกหนึ่งอย่างคือ...คุณคริสตินรวยมาก!
- ผู้เขียน
