ปึง!
ทันทีที่ประตูรถถูกปิดหลังคนตัวเล็กขึ้นมานั่ง ความเงียบสงัดก็เข้าปกคลุม เธอคิดว่าเขาจะโวยวายไม่ก็บ่นเธอซะอีกที่เห็นเพื่อนสนิททำอย่างนั้น กลับกันทั้งคันรถเงียบราวกับมีแค่เธอคนเดียว จนกระทั่งรถติดไฟแดง และเลยไปอีกสองกิโลก็จะถึงที่พัก
เธออึดอัดจนทำตัวไม่ถูก ได้แต่นั่งตัวแข็งทื่อ ลอบมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของเขาเป็นช่วงๆ พร้อมมือบางถูไถกันไปมา กลั้นลมหายใจสลับกับขบริมฝีปาก กำลังครุ่นคิดว่าจะต้องทำอะไรสักอย่าง แต่พอเห็นความนิ่งที่มีมากไปของเขา โหมดที่ไม่เคยเห็นมาก่อนจึงได้แต่อมพะนำ “เขาเป็นเพื่อนสนิทแพงค่ะ ชื่อบาส เรารู้จักกันตั้งแต่ ม.ต้น”
เมื่อเป็นเช่นนั้นเธอจึงเลือกอธิบายเพื่อทำลายความอึดอัด แต่เขากลับตอบมาแค่การพยักหน้าและสนใจท้องถนนต่อ ตั้งใจขับมากจนคิดว่าเขาไม่ได้อยากฟังแต่เธอสาระแนไปอธิบายเอง ก็รู้สึกอึดอัดคูณสอง
“เขาไม่ได้ทำอะไรนะคะ”
หากแต่เธอก็ยังพูดต่อ ส่วนเขาก็ยังเงียบใส่ แถม
