บทที่ 12
หวง...
“หุบปากไปซะ และมีสิทธิ์อะไรมาเรียกผู้หญิงที่ฉันรักว่ามัน” รัชชานนท์ไม่สนใจมองใบหน้าสวยหมดจดของศลิษาเลย ที่ในเวลานี้ซีดแทบไม่มีสีเลือดกับความจริงที่เธอได้ฟังเองจากปากของรัชชานนท์ และได้ยินกับหูว่ารัชชานนท์นั้นรักพิริตาไม่ใช่เธอ ได้แต่ยันร่างของตัวเองลุกขึ้นด้วยความเข้มแข็งที่รักในเกียรติของตัวเองในความเป็นศหัสวัตร
รัชชานนท์ช้อนร่างพิริตาอุ้มขึ้นจะพาเธอออกไปหาหมอ หลังจากที่ร้องเรียกเธออยู่นานสักพักพิริตาก็ไม่ยอมฟื้น กลัวเธอจะเป็นอะไรมากไปกว่าแค่เป็นลม แต่ศลิษากลับขวางทางเอาไว้ไม่ให้เขาไป
“หลีกไป” น้ำเสียงกร้าวที่เริ่มหมดความอดทนกับผู้หญิงตรงหน้า พยายามไล่ศลิษาให้หลบไปก่อนที่เขาจะหมดความอดทนกับเธอ
พิริตาแอบหรี่ตาดูศลิษาและยิ้มเยาะใส่เธอที่แกล้งออเซาะรัชชานนท์ต่อหน้าต่อตาศลิษาเพื่อยั่วโมโหกัน
“นนท์ นนท์จ๋า ริตาปวดหัวเหล
