ตอน 1 : เปิดตัวอย่างเป็นทางการ
1375 คำ
ตอน 1 : เปิดตัวอย่างเป็นทางการ
ที่อเมริกา หญิงสาวร่างบางทำงานเป็นเลขาในบริษัทแห่งหนึ่ง เธอทำที่นี่มาได้สักพักใหญ่แล้ว ที่เธอได้มาทำงานที่เพราะว่าเธอนั้นได้ยื่นเรซูเม่เข้ามาและก็มีการติดต่อกลับ แต่มันแปลกตรงที่ เธอทำที่นี่มาหลายเดือนแล้วแต่เธอนั้นกลับยังไม่เคยเจอเจ้านายของเธอเลยแม้แต่ครั้งเดียว เพราะว่าเธอนั้นต้องทำงานร่วมกับรุ่นพี่อีกคน แต่เธอก็ไม่ได้ติดใจอะไร ขอแค่ได้เงินก็พอ
“กลับบ้านกันเถอะ สายไหม ได้เวลาเลิกงานแล้ว” ซาร่า หญิงสาว รุ่นพี่ที่ทำงานด้วยกันพูดขึ้น
“ค่ะ” สายไหม รับคำและก็รีบจัดการเก็บโต๊ะทำงานให้เรียบร้อยก่อนที่จะเก็บของตัวเองเพื่อเตรียมตัวกลับบ้าน
“นี่เรารู้ข่าวรึยัง ว่าเดือนหน้า หัวหน้าเราจะมาประจำที่นี่” ซาร่า พูดกับสายไหมขณะที่ทั้งคู่กำลังเดินออกจากบริษัท
“จริงหรือคะ ก็ดีเหมือนกัน ไหมทำที่นี่มาก็นานแต่ก็ไม่เคยเจอเจ้านายตัวเองเหมือนกัน”
“ก็จริง แต่พี่ก็เคยเจอไม่กี่ครั้งหรอกนะ เพราะว่าปกติแล้วเขาประจำอยู่ที่ไทย นานๆ จะมาดูงานที่นี่” ซาร่าบอก
“หัวหน้าเราเป็นคนไทยหรอคะ” สายไหมถาม
“ใช่จ้ะ ทำงานเก่งมากด้วย และที่สำคัญทำงานเนี๊ยบมาก และท่านก็เป็นคนเลือกสายไหมด้วยตัวท่านเองด้วยนะ” ซาร่าพูดต่อ
“จริงหรือคะ แบบนี้ต้องขยันทำงานให้สมกับที่ท่านเลือกไหมแล้วค่ะ” สายไหม พูดกับซาร่าพร้อมกับยิ้มหวานให้
“Hey Saimai” มาร์ค ที่มารอรับสายไหมกลับบ้านรีบเรียกเธอทันที
“หนุ่มเรามาแล้ว พี่ไปก่อนนะ” ซาร่าที่เห็นว่ามาร์คมารับเธอแล้วเธอก็ขอแยกตัวออกไป สายไหมก็เดินไปหามาร์คทันที
“มาไวดีนี่” สายไหม ทักทายมาร์ค
“ไอกลัวว่ายูจะรอนาน เลยรีบมา” มาร์ค บอกสายไหม ก่อนที่ทั้งคู่จะพากันขึ้นรถและขับออกไป โดยที่ทั้งคู่ไม่รู้ว่าการกระทำของทั้งคู่นั้นได้อยู่ในสายตาของใครบางคนที่ยืนดูอยู่ห่างๆ
“วันนี้ทำงานเป็นไงบ้างได้เจอหัวหน้ารึยัง” มาร์ค ถามสายไหม ระหว่างที่รถจอดติดไฟแดง
“ก็เหมือนเดิม แต่ว่าเดือนหน้าหัวหน้าของฉันจะมาประจำที่นี่แล้ว”
“Great!” มาร์ค พูดพร้อมกับยิ้มออกมา
“ยิ้มทำไม” สายไหมถาม เมื่อเห็นว่าเพื่อนกำลังยิ้ม
“ไอก็ยิ้มดีใจที่ยูจะได้เจอจะหัวหน้าแล้วไง”
“แค่เจอหัวหน้าทำไมต้องยิ้ม” สายไหมถาม
“วันนี้จะกินอะไรดี” มาร์คเปลี่ยนเรื่องคุยทันที เพราะว่าตอนนี้ใกล้จะถึงคอนโดที่ทั้งสองอยู่แล้ว
“สปาเกตตี” สายไหม ที่เธอเลือกกินสปาเกตตีเพราะว่ามันทำง่าย
“โอเค เดี๋ยวยูมาห้องไอ เดี๋ยวไอทำรอ” มาร์ค พูดจบก็เลี้ยวรถเข้าคอนโด จริงๆ แล้วทั้งคู่ไม่ได้อยู่ด้วยกัน เพียงแค่อยู่ที่เดียวกัน และสายไหมก็อยู่ที่นี่ฟรีไม่เสียค่าใช้จ่ายเพราะว่า คอนโดสุดหรูนี้เป็นธุรกิจที่บ้านของมาร์คเอง ความจริงเธอจะจ่ายเงินค่าเช่าแต่มาร์คไม่รับ
3 วันต่อมา
“สายไหมรู้ไหมว่าวันนี้เจ้านายเรามาแล้ว” ซาร่าเดินมาคุยกับสายไหมที่โต๊ะ
“ไหนว่ามาเดือนหน้าไงคะ ทำไมรีบมาก่อนกำหนด” สายไหมถามซาร่าอย่างสงสัย
“พี่ก็ไม่รู้เหมือนกัน สงสัยเคลียร์งานที่ไทยเสร็จแล้ว” ซาร่าตอบ
“เดี๋ยวเราเข้าประชุมช่วงบ่ายนะ ท่านเข้ามาวันนี้” ซาร่าบอกสายไหมก่อนที่จะกลับไปทำงาน
“ได้ค่ะ”
และช่วงเวลาเข้าประชุมก็มาถึง สายไหมตื่นเต้นที่จะได้เจอเจ้านายสักที เธอไม่เคยเห็นหน้าเขาสักครั้ง เธอเคยเห็นแต่รูปภาพที่ติดบอร์ดเขาดูสง่าและน่าเคารพและอายุก็น่าจะประมาณเกือบ 70 แต่ทำไมถึงยังทำงานอีกนี่สิสิ่งที่เธอไม่เข้าใจเลยจริงๆ ทั้งที่ควรอยู่บ้าน
“สายไหม ทางนี้” สายไหม หันไปตามเสียงเรียกของซาร่า ก่อนที่จะเดินไปที่เก้าอี้ข้างๆ ที่ว่างอยู่ของซาร่า และไม่นานก็มีชายหนุ่มร่างสูงหน้าคุ้นเคยเดินเข้ามาในห้องประชุม เขามาในชุดสูทสีกรมผูกไทด์สีเหลืองตัดกันและมันทำให้เขาดูสง่าไม่น้อย
“สวัสดีครับทุกคน ผม.. คชา รองประธาน ที่จะมาประจำที่นี่” คชา กล่าวแนะนำตัวเป็นภาษาอังกฤษและมองไปรอบๆ ห้องประชุมและหยุดตรงที่สายไหม ตอนนี้สายไหมเหมือนต้องมนต์สะกด เพราะว่าเขาไม่ใช่คนที่เธอคิดไว้ และใครจะไปรู้ว่าเขานั้นจะมาเป็นเจ้านายสายตรงของเธออีก
“นี่มันอะไรกันเนี๊ย หมอนี่เนี๊ยน่ะรองประธาน” สายไหม พูดกับตัวเอง จนคชาต้องทักทายด้วยภาษาอังกฤษ
“คุณ..” สายไหม หันไปมองตามเสียงเรียก ถึงแม้จะไม่เอ่ยชื่อแต่เธอก็รู้ว่าเขาหมายถึงใคร
“คุณคือสายไหมใช่ไหม” คชาถาม
“ใช่ค่ะ จบประชุมแล้วไปพบผมที่ห้องทำงานด้วย เรามีเรื่องต้องคุยกันเยอะเลย”
“รับทราบค่ะ” สายไหม รับคำสั่ง แต่ในใจเธอแทบจะกรี๊ด เธอไม่อยากทำงานกับเขาเลย คนอะไรปากจัดปากไวยังปากปีจออีก แล้วแบบนี้ใครจะไปอยากทำงานด้วย แต่ถ้าเขานั้นแยกเรื่องงานกับเรื่องส่วนตัวออกจากกันเธอก็โอเค
หลังจากที่ประชุมต้อนรับรองประธานเสร็จสิ้นลงทุกคนก็แยกย้ายไปทำงานของตัวเอง สายไหมก็เช่นกัน เธอเดินตรงกลับไปที่โต๊ะประจำของเธอ สายไหมนั่งลงที่เก้าอี้พร้อมกับหยิกแก้มตัวเองประหนึ่งเช็กว่าตอนนี้มันคือเรื่องจริงหรือว่าฝันกันแน่
“โอ้ย! เรื่องจริงหรอเนี่ย” สายไหม พูดกับตัวเองเบาๆ พร้อมกับทำหน้าเครียด จนคนที่เดินมาต้องทัก
“ทำไมไม่รอผม” คชา ที่เดินมาถึงห้องทำงาน เอ่ยถามสายไหม ที่นั่งด้านหน้าห้องทันที ด้านของสายไหมที่ได้ยินเสียงนั้นและมันเป็นภาษาไทย เธอก็อึกอักไม่รู้จะตอบยังไงดี
“เออ.. ขะ ขอโทษค่ะ พอดีฉันรีบมาเข้าห้องน้ำค่ะ เลยไม่ได้อยู่รอ” สายไหม รีบหาคำแก้ตัว ที่จริง เธอเคยชินกับการที่ไม่มีเจ้านาย พอเจ้านายมาเธอลืมไปเลยว่าต้องติดตามเขา
“ตามผมเข้ามาในห้อง” คชา พูดเสียงเรียบพร้อมกับทำหน้านิ่งขรึม ก่อนที่จะเดินเข้าห้องไป
“ค่ะ” สายไหม ที่เห็นท่าทางแบบนั้นเธอก็รีบหาสมุดโน๊ตและปากกาที่โต๊ะติดมือก่อนเข้าไปในห้องทำงาน
“บอสมีไรจะสั่งฉันหรือคะ” สายไหม เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าโต๊ะทำงานของคชา พร้อมกับทำท่าจะจดคำสั่งของเขาลงไปในสมุดโน๊ต
“ทำไมถึงชอบหนีจัง”
“คะ?” สายไหม เงยหน้าขึ้นมองคชา พร้อมกับทำหน้าสงสัยว่าคชากำลังสั่งอะไร
“ก็ที่ทำอยู่ไม่เรียกว่าหนีแล้วเรียกว่าอะไร” คชา พูดต่อ
“ฉันไม่ได้หนีนะคะ ก็ยืนอยู่ตรงนี้ คุณคชาสั่งให้ฉันเข้ามาฉันก็เข้ามา อะไรที่เรียกว่าหนีหรือคะ” สายไหม ถามอย่างสงสัย
“คิดว่าหนีมานี่แล้วจะหนีพ้นหรอ” คชา ยังคงพูดเรื่องเดิมต่อ
“ขอโทษนะคะ ฉันว่าคุณน่าจะไม่เรียกฉันมาคุยเรื่องงานแล้วล่ะค่ะ งั้นดิฉันขอตัวนะคะ” สายไหม ที่พอจะรู้ว่าคชาพูดถึงเรื่องอะไร เธอขอตัวออกจากห้องทันที
“ตอนเย็นคุณอยู่รอผมก่อน ผมมีเรื่องให้คุณทำ เรื่องงาน”
“ค่ะ” สายไหม หันหน้ามารับคำสั่งก่อนที่จะเดินออกห้องไป ด้วยอารมณ์บูดสุดๆ วันแรกก็เจอดีเข้าให้ละ เธออุตส่าห์คิดว่าเขานั้นจะแยกเรื่องงานกับเรื่องส่วนตัวออกจากกัน
- ผู้เขียน
