บทที่ 4
1095 คำ
บทที่ 4
รหัสลับของบราห์มินี่ ไคท์ แอร์ไลน์ถูกตั้งไว้ด้วยระดับความปลอดภัยสูงสุดจากบริษัทไ***สเทคโนโลยีซึ่งเป็นบริษัทออกแบบความปลอดภัยเพื่อป้องกันการจารกรรมข้อมูลของแฮ็กเกอร์ที่คิดจะเข้าไปเจาะ
โดยในการเจาะข้อมูลนั้น แฮ็กเกอร์ทั่วไปอาจจะต้องใช้เวลาไม่ต่ำกว่าเจ็ดถึงสิบปีถึงจะสามารถถอดรหัสลับออกมาได้ แต่สำหรับสุดยอดแฮ็กเกอร์ของซีไอเอกลุ่มนี้ กลับใช้เวลาเพียงแค่ชั่วโมงเศษๆ ก็สามารถถอดรหัสลับของบราห์มินี่ ไคท์ แอร์ไลน์ได้สำเร็จ
“การเจาะรหัสเสร็จเรียบร้อยแล้วค่ะ”
เสียงของหัวหน้าทีมแฮ็กเกอร์เอ่ยขึ้นโดยที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ค่อยๆ ปรากฏรหัสป้องกันการเข้าระบบจากบุคคลภายนอกของบราห์มินี่ ไคท์ แอร์ไลน์ เป็นตัวเลขสลับกับตัวอักษรจำนวนสิบหลัก
“ดีมาก” ผู้บัญชาการยิ้มพรายด้วยแววตาเป็นประกายสมหวัง จากนั้นก็สั่งการต่อทันที “รีบหาข้อมูลที่ต้องการด่วนเลย”
นิ้วเล็กเคาะแป้นระรัวอีกครั้งในขณะที่ระบบกำลังทำการประมวลผลจนกระทั่งพบรหัสลับอันหนึ่ง หน้าจอคอมพิวเตอร์กะพริบถี่ๆ และล็อกรหัสนั้นเอาไว้
“พบแล้วค่ะ คาดว่าน่าจะเป็นรหัสลับของเครื่องบินที่จะใช้ขนโคเคนและอาวุธสงครามล็อตใหญ่จากเซอร์เบียเข้ามาในอเมริกาค่ะ”
“แล้วรู้หรือเปล่าเที่ยวบินไหน วันไหนและลงจอดที่สนามบินไหน”
“ไม่ทราบค่ะ เพราะในฐานข้อมูลนี้ไม่ได้ระบุไว้ เราต้องออกจากระบบแล้วค่ะเพราะอีกแค่สามสิบวินาทีทางโน้นจะทราบว่าระบบถูกแฮ็ก”
“โอเค” หัวหน้าทีมเอ่ยปากอนุญาตพร้อมๆ กับปฏิบัติการเจาะฐานข้อมูลของบราห์มินี่ ไคท์ แอร์ไลน์ที่สำเร็จลงอย่างงดงาม
มายบัค แลนเดาเล็ต รถซูเปอร์คาร์แรงม้าสูง แล่นออกจากงานเลี้ยงเดบูตองส์ไปจอดยังริมทะเลแห่งหนึ่งโดยใช้เวลาขับไม่ถึงหนึ่งชั่วโมง หนุ่มหล่อเจ้าสำราญและสาวสวยผมทองในชุดราตรีสีแดงเพลิง ผวาเข้าไปกอดจูบกันอย่างดูดดื่มทันทีที่เครื่องยนต์ดับลง ลีลาการจูบของเธอเร่าร้อนใช้ได้เลยล่ะ ตามความรู้สึกของเพลย์บอยมากประสบการณ์ ผิดกับบุคลิกสาวขี้อายไร้เดียงสาเมื่อตอนอยู่ในงานเลี้ยงลิบลับ เสียงครางกระเส่าของทั้งคู่ดังระงมออกมาแข่งกับเสียงคลื่นซึ่งกำลังสาดซัดกระแทกเข้าหาชายหาดดังโครมๆ ระลอกแล้วระลอกเล่า
“ฮันนี่...” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยแหบพร่า ใบหน้าหล่อเหลาผละออกเพียงนิด “คุณรู้หรือเปล่าว่าการกินแอปเปิลลูกแดงๆ มันสนุกตรงไหน”
คำว่า ‘ฮันนี่’ ที่หลุดออกจากปากของเฮกเตอร์ไม่ได้มีความหมายใดๆ มากไปกว่าการทำให้คู่ควงรู้สึกดีในช่วงเวลาที่ทั้งสองกำลังจะดื่มด่ำน้ำผึ้งท่ามกลางแสงจันทร์แบบนี้ เขาไม่แม้แต่จะเอ่ยถามสาวสวยที่พามาด้วยว่าชื่อเสียงเรียงนามอะไร เพราะปกติเหยี่ยวแดงอย่างเขาจะเคี้ยวเหยื่อให้หายอยาก แล้วก็จากไปแบบไม่มีข้อผูกมัด
“ไม่ทราบสิคะ เฉลยหน่อยได้ไหม...” สาวชุดแดงเอ่ยเสียงอ่อนหวานอย่างมีจริตพร้อมกับแลบลิ้นเล็กๆ ออกมาเลียรอบริมฝีปากตัวเองจนมันวาว
“ก็สนุกตรงที่การได้ปอกเปลือกสีแดงออกแล้วค่อยๆ ละเลียดกินเนื้อขาวๆ ทีละนิดยังไงล่ะครับฮันนี่”
ประโยคดังกล่าวทำเอาใบหน้างามแดงซ่านยิ่งกว่าเดิม ลมหายใจที่เจือไว้ด้วยกลิ่นไวน์หอบกระเส่าแรงขึ้นเรื่อยๆ ด้วยความหวิวไหวซ่านซ่า ความร้อนรุ่มแล่นปราดไปทั่วร่างเมื่อคิดว่าอีกไม่กี่อึดใจเธอก็จะได้ลิ้มรสพิศวาสอันแสนเลื่องชื่อของเขาแล้ว สาวขี้อายหัวเราะคิกคักเบาๆ พลางสบประสานสายตากับชายหนุ่มโดยมิได้หลบเลี่ยง อารมณ์หวามสวาทสะท้อนออกมาทางนัยน์ตาอย่างเปิดเผย ก่อนจะใช้มือลูบไล้กรีดกรายไปตามแผ่นอกล่ำสันซึ่งขวางเต็มไปด้วยมัดกล้ามของอีกฝ่ายเป็นเชิงปลุกเร้าไปในตัว
“ถ้าอย่างนั้นก็รีบปอกสิคะ แอปเปิลลูกนี้ก็อยากจะถูกคุณละเลียดเต็มทีแล้วค่ะเฮกเตอร์” ดวงตาสีฟ้าของสาวเจ้าเปล่งประกายเยิ้มหยาดขึ้นเรื่อยๆ ก่อนจะเผยอริมฝีปากที่เคลือบด้วยลิปสติกสีแดงสดอย่างเชิญชวนและหว่านเสน่ห์เต็มที่
เฮกเตอร์เป่าลมหายใจไปคลอเคลียแก้มขาว แล้วจึงค่อยๆ โน้มใบหน้าลงไปหา โดยใช้ริมฝีปากที่เจนในศึกรักประกบเข้ากับกลีบปากอวบอิ่มที่เผยอขึ้นน้อยๆ ด้วยความกระหายใคร่รู้ว่าหญิงสาวผู้นี้จะร้อนแรงเพียงใด มือหนาเกร็งแกร่งไม่ยอมอยู่เฉย เที่ยวไล้ลูบไปตามลาดไหล่นุ่มนิ่ม ก่อนจะอ้อมไปด้านหลังช้าๆ เพื่อจะปลดซิปชุดราตรีออกจากร่างสมส่วน
หากทว่าความหฤหรรษ์ของสองหนุ่มสาวที่กำลังจะปะทุขึ้นกลับถูกขัดจังหวะด้วยเสียงโทรศัพท์มือถือซึ่งอยู่ในกระเป๋ากางเกงราคาแพงลิบลิ่วของเฮกเตอร์นั่นเอง ส่งผลให้ชายหนุ่มต้องละมือจากการปอกเปลือกผลแอปเปิลมาควานหาโทรศัพท์และกดรับสายทันที
“ว่าไงเอริค”
“ฐานข้อมูลของบริษัทถูกแฮ็กเกอร์เจาะเข้ามาครับเจ้านาย” ปลายสายรายงานกลับมาอย่างร้อนใจ
“นายว่าอะไรนะ”
“เมื่อสักครู่นี้มีคนเจาะฐานข้อมูลของบริษัทครับ”
“ฝีมือใคร?” เฮกเตอร์ถามกลับไปเรียบๆ คล้ายไม่ใช่เรื่องใหญ่
“ยังไม่ทราบครับเจ้านาย แต่เป็นแฮ็กเกอร์ฝีมือดีมาก เพราะสามารถเจาะเข้าระบบของเราได้โดยใช้เวลาแค่ชั่วโมงกว่าๆ พอเรารีบตรวจสอบกลับไป ก็พบว่าสัญญาณได้ถูกบล็อกแล้วครับ”
“อืม...ฉันจะกลับไปเดี๋ยวนี้ล่ะ”
“ครับเจ้านาย”
เฮกเตอร์ตัดสายจากลูกน้องแล้วหันมาโปรยยิ้มแสนสวาทให้สาวสวยในชุดสีแดงเพลิงต่อ
“ต่อกันเลยไหมคะ” นิ้วเรียวสวยยกขึ้นไปแตะที่ปลายคางของชายหนุ่มเบาๆ
“เสียใจด้วยนะฮันนี่ พอดีผมมีงานด่วน ทิ้งเบอร์โทร.ของคุณไว้กับคนของผม แล้วผมจะทบต้นพร้อมดอกเบี้ยให้ทีเดียวรับรองว่าคุ้มเลยล่ะ”
พญาเหยี่ยวแดงไม่วายหยอดคำหวานและให้ความหวัง ก่อนจะยกโทรศัพท์ขึ้นโทร.หาคนของเขาให้มารับสาวชุดแดงกลับไปส่ง ในขณะที่สาวสวยครางในลำคออย่างเสียดาย…
- ผู้เขียน
- chap_listสารบัญ
- likeเพิ่ม