บทที่ 15
1025 คำ
ร่างอรชรยืนพิงประตูห้องนอนที่เพิ่งปิดลงพร้อมกับยกมือขึ้นทาบอกและระบายลมหายใจออกมาอย่างหอบๆ ผู้ชายบ้าอะไร หล่อเหลาเร้าใจราวเทพบุตรแต่หื่นเป็นที่สุด ใบหน้าเรียวเล็กกลายเป็นสีระเรื่อเมื่อนึกถึงความร้อนผ่าวที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างกำยำและ ‘สิ่งนั้น’ ขนาดใหญ่โตของเขาที่เบียดเสียดร่างกายนุ่มนิ่มของเธอเมื่อครู่นี้ ผู้ชายประเภทเฮกเตอร์คงเคยชินกับการได้ทุกอย่างตามใจโดยเฉพาะเรื่องผู้หญิง ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าเขาไม่เคยโดนผู้หญิงคนไหนปฏิเสธแน่ๆ หรือไม่บางครั้งเขาอาจจะเป็นฝ่ายปฏิเสธเสียเองด้วยซ้ำ ถึงได้มั่นอกมั่นใจในเสน่ห์ของตัวเองนักหนา
มณีบุษราเติบโตในสหรัฐอเมริกาโดยย้ายไปอยู่ที่นั่นกับป้าลดาและลุงแพทริกซึ่งมาขอเธอไปเป็นบุตรบุญธรรมตั้งแต่บิดาของเธอเสียชีวิต ถึงเธอจะไม่ได้เป็นสาวสังคมแต่ก็เคยได้ยินกิตติศัพท์อันเลื่องชื่อของสี่พญาเหยี่ยวแห่งฮาร์วาร์ดมาบ้างพอสมควร เพราะเธอเองก็เรียนจบจากที่นั่นเหมือนกัน แม้ว่าพวกเขาจะเรียนจบไปก่อนหน้าเธอหลายปีก็ตาม แต่สาวๆ ทั่วทั้งฮาร์วาร์ดก็ยังใฝ่ฝันที่จะได้เป็นคู่ควงหรือแม้แต่คู่นอนของบรรดาสี่หนุ่มพญาเหยี่ยวสักครั้ง
“อี๋ น่าเกลียดที่สุด ฉันไม่หลงเสน่ห์คุณง่ายๆ หรอก” เสียงใสพึมพำกับตัวเองแล้วรีบสลัดความคิดเกี่ยวกับเฮกเตอร์ทิ้งซะ ก่อนจะเดินไปหยิบเอาโทรศัพท์มือถือและกดโทร.ออกหาผู้เป็นป้า เสียงรอสายดังอยู่ไม่นานปลายสายก็กดรับ
“บัว...” คุณลดาอุทานออกมาด้วยความดีใจที่หลานสาวโทร.มาหา
“คิดถึงป้าลดากับลุงแพทจังค่ะ” เจ้าของเสียงหวานพูดด้วยน้ำเสียงอ้อนๆ
“ป้ากับลุงแพทก็คิดถึง โดยเฉพาะลุงแพทนะบ่นเช้าบ่นเย็น บอกว่าอยากให้บัวกลับอเมริกาไวๆ”
“บัวต้องอยู่เป็นเพื่อนแม่ก่อนค่ะป้าลดา”
“แล้วที่เซอร์เบียเป็นยังไงบ้าง”
“ก็น่าอยู่ค่ะ อากาศดี บ้านคุณลุงเซอร์เกสวยมากค่ะ” มณีบุษราบอกไปตามความจริงโดยละเว้นที่จะเล่าเรื่องของเฮกเตอร์ให้ผู้เป็นป้าฟัง
“ยังไงก็ดูแลตัวเองด้วยนะบัว ป้าเป็นห่วง”
“บัวสัญญาค่ะว่าจะดูแลตัวเองให้ดีที่สุด เสร็จธุระทางนี้แล้วบัวจะกลับไปหาป้าลดากับลุงแพทนะคะ”
“จ้ะ”
สองป้าหลานคุยกันต่ออีกพักใหญ่จึงวางสาย มณีบุษราเอาโทรศัพท์มือถือไปวางไว้ที่เตียงนอนกำลังจะไปอาบน้ำ แต่เสียงเรียกเข้าโทรศัพท์ดังขึ้นเสียก่อน เบอร์บนหน้าจอเป็นเบอร์ของผู้เป็นมารดา หญิงสาวจึงรีบกดรับทันที
“ค่ะแม่”
“บัวคืนนี้แม่กับลุงเซอร์เกว่าจะค้างที่ซูโบติกานะลูก บัวอยู่บ้านคนเดียวได้ไหม” อาภาศิริถามลูกสาวด้วยความเป็นห่วง
“อยู่ได้สิคะแม่ แต่ว่าตอนนี้บัวไม่ได้อยู่คนเดียวหรอกค่ะ” เสียงใสบอกมารดาและอ่อยลงนิดๆ ในตอนท้าย
“ยังไงลูก”
“คุณเฮกเตอร์ลูกชายของคุณลุงกลับมาเซอร์เบียแล้วค่ะ”
“ถ้าอย่างนั้นก็ดีเลยมีคุณเฮกเตอร์อยู่เป็นเพื่อนบัวจะได้ไม่เหงา” เสียงของผู้เป็นมารดาดีขึ้นคล้ายคนมองโลกในแง่ดี มณีบุษราใคร่รู้นักเชียวว่าถ้าแม่ของเธอเห็นท่าทางที่ไม่เป็นมิตรและพฤติกรรมอันแสนอุกอาจของเฮกเตอร์จะยังคิดแบบนี้อยู่อีกไหม
“แล้วแม่จะกลับมาวันไหนคะ”
“คงจะเป็นพรุ่งนี้ช่วงสายๆ น่ะลูก”
“ถ้าอย่างนั้นก็เที่ยวให้สนุกนะคะ” มณีบุษราพยายามทำเสียงให้เป็นปกติเพื่อไม่ให้มารดาเป็นห่วง แล้วระบายลมหายใจออกมาหลังจากกดวางสาย คืนนี้กับพรุ่งนี้เธอต้องอยู่ในคฤหาสน์บรีซไวท์ร่วมกับเฮกเตอร์กันตามลำพังอย่างนั้นหรือ ถึงจะมีแม่บ้านและคนรับใช้อยู่ด้วยจำนวนมากแต่คนเหล่านั้นก็ไม่มายุ่มย่ามหากเจ้านายไม่ได้เรียกใช้
มณีบุษราตัดสินใจไม่ลงไปรับประทานอาหารเย็นเนื่องจากยังไม่พร้อมจะเผชิญหน้ากับเฮกเตอร์ แต่แล้วหญิงสาวก็ต้องยิ้มแหยๆ เมื่อเห็นอันนาขึ้นมาตาม
“ขอโทษด้วยนะจ๊ะอันนา พอดีว่าฉันปวดหัวมากอยากนอนพัก”
“ปวดมากไหมคะ ถ้าปวดมากดิฉันจะไปเอายามาให้นะคะ” อันนาถามอย่างเป็นห่วง
“ไม่มากหรอกจ้ะอันนา ขอบใจมาก นอนพักเดี๋ยวเดียวก็คงหาย”
“ว้าเสียดายจัง คุณเฮกเตอร์กลับมาทั้งที ดิฉันคิดว่าวันนี้คุณกับคุณเฮกเตอร์จะได้ร่วมโต๊ะอาหารมื้อแรกกันซะอีกค่ะ” สาวใช้บ่นไปตามประสาซื่อ
“ฉันไม่หิวด้วยจ้ะอันนา”
“คุณเฮกเตอร์ตัวจริงหล่อเหมือนอย่างที่ดิฉันบอกหรือเปล่าคะ”
“ก็หล่อใช้ได้จ้ะ” เจ้าของเสียงหวานใสตอบเอื่อยๆ ทำให้อันนาคิดว่ามณีบุษราคงจะปวดศีรษะมากก็เลยไม่กล้าชวนคุยอีก
“ถ้าอย่างนั้นคุณนอนพักเถอะนะคะ ดิฉันไม่กวนแล้วค่ะ”
หลังจากที่อันนาออกไปแล้ว มณีบุษราก็คลานขึ้นเตียงนอนทั้งๆ ที่เพิ่งจะหัวค่ำ ร่างอรชรนั่งพิงพนักหัวเตียงอย่างเบื่อๆ จึงหยิบเอาไอแพดมาเปิดอินเทอร์เน็ตเล่นไปพลางๆ นี่ถ้าไม่ใช่เพราะเฮกเตอร์ ป่านนี้เธอคงจะมีความสุขอยู่กับการรับประทานอาหารค่ำแล้ว ท้องเริ่มร้องจ๊อกๆ เรียกหาอาหารเพราะตอนกลางวันเธอรับประทานอาหารไปแค่นิดเดียว มือเล็กยกขึ้นลูบท้องตัวเองป้อยๆ ก่อนจะลุกขึ้นไปปิดไฟแล้วกลับมาล้มตัวลงนอนบนเตียงใหม่ พยายามจะข่มตาให้หลับเพื่อจะได้ไม่ต้องรู้สึกถึงความหิว...
- ผู้เขียน
