Ep.7 คนพิเศษ
4454 คำ
Ep.7 คนพิเศษ
ผมพามะลิกลับคอนโด พวกเราเงียบตลอดทางเลยครับ กลับมาถึงผมก็เข้าไปอาบน้ำสงบสติอารมณ์ให้เย็น เดินออกมาหาลิที่นั่งอยู่โซฟา
“พี่ปืนไปใส่เสื้อให้เรียบร้อยสิคะ” ผมใส่แค่กางเกงนอนและผ้าผืนเล็กที่วางอยู่บนหัว ไม่ได้สนใจลิ เดินไปนั่งที่พื้นหน้าทีวี
“ลงมา”
“เอ่อ…”
“กูบอกให้มึงลงมา!” พอเห็นว่าผมเริ่มไม่พอใจ มะลิก็ยอมเดินลงมานั่งตรงหน้าผมท่าทางกลัว ๆ “นี่อะไร”
“เหรียญสิบค่ะ”
“ออกหัวคือกู ออกก้อยคือมึง ออกฝ่ายไหน ฝ่ายนั้นมีสิทธิ์ตั้งคำถาม ทุกคนตอบต้องเป็นความจริง ถ้าไม่ตอบความจริง กูจับมึงแก้ผ้าแน่นอน” ผมพูดขู่ มองหน้ามะลินิ่ง ๆ คราวนี้ผมเอาจริง
“พี่ปืนใส่กี่ชั้นคะ”
“แค่กางเกงตัวเดียว” มะลิเม้มปากเข้าหากันจนแน่นเลยครับ “พร้อมหรือยัง?”
“ลิขอโทษ”
“มึงจะไม่มีสิทธิ์พูดอีก นอกจากถามตอบในเกมนี้” พูดจบผมหมุนเหรียญเลยครับ ผลคือก้อย “ถามมาสิ ถามได้ทุกเรื่อง กูพร้อมจะตอบ มึงไม่ควรรู้ทุกเรื่องในชีวิตกูจากปากของคนอื่น”
“ทำไมต้องเป็นลิ?”
“กูไม่รู้ รู้แค่ว่าละสายตาไม่ได้ มันเกิดขึ้นเร็วมาก จะว่าเพราะพลาดจากตอนมีอะไรกับมึงครั้งแรกก็ได้” มะลิพยักหน้าก่อนจะหมุน คราวนี้ออกหัว ผมเลยตั้งคำถามทันที “มึงกลัวอะไร”
“ลิกลัวถูกทิ้ง กลัวพี่ปืนแค่เข้ามาหลอก...” มะลิเงียบไป ผมเลยหมุนเหรียญต่อ ออกหัวอีกครับ
“มึงช่วยลืมอดีตและให้โอกาสกูได้พิสูจน์ตัวเองสักครั้งจะได้ไหม” คราวนี้ผมอ่อนลง คุยกับลิด้วยน้ำเสียงที่ต่างออกไปจากเดิม
“ขอเวลาลิหน่อยได้ไหมคะ?” ผมพยักหน้าก่อนจะหมุนต่อ ออกก้อย “กอดลิหน่อยได้ไหม”
หมับ!
ไม่ตอบครับ รั้งมะลิเข้ามากอดทันที หัวใจเต้นแรงทั้งคู่เลยครับ ไม่ใช่แค่ลิที่กลัว ผมเองก็กลัว... ถ้าวันหนึ่งผมทำลิเสียใจ ผลมันจะเป็นยังไง กอดจนพอใจผละออกจากกัน ลิเลยหมุนเหรียญต่อ ออกหัว
“คิดยังไงกับกู”
“ถึงพี่ปืนจะเถื่อน แต่เวลาอยู่ใกล้ ลิกลับรู้สึกอบอุ่น เหมือนถูกปกป้องอยู่ตลอดเวลา” ผมยิ้มหมุนต่อออกหัวอีกครับ
“กูขอสถานะได้ไหม?” มะลิถึงกับเบิกตากว้างเลยครับ ผมก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน มะลิคือผู้หญิงคนแรกที่ผมพูดแบบนี้ด้วย “มึงจะอึ้งทำไมเนี่ย กูจริงจัง!”
“หัวเราะได้ไหมคะ?” มะลิพูดยิ้ม ๆ
“มึงหัวเราะ กูตบอะ”
“เถื่อน!”
“ตอบมา เร็ว ๆ กูก็เขินเป็นนะ มึงคนแรกที่กูหน้าด้านถามแบบนี้ ปกติมีแต่ผู้หญิงเข้าหา ทำไมกับมึงกูต้องเข้าหาด้วยเนี่ย”
“ภูมิใจจัง”
“อีเอ๋อ! มึงเยอะแล้ว ตอบมา”
“พี่ปืนช่วยเป็นคนพิเศษให้ลิได้ไหม ไม่เรียกว่าแฟน ใครถามก็บอกว่าคนพิเศษ” ผมถึงกับขมวดคิ้วเลยครับ จะว่าตามมะลิไม่ทันก็ได้
“แล้วมันต่างกันตรงไหน?”
“เวลาเราพูดไง เขียนก็ต่างกัน”
“มึงรู้ไหมว่าตัวเองกวนตีนแบบเอ๋อ ๆ น่ะ พูดซะกูตามไม่ทันเลยว่ะ”
“ลิจริงจังนะพี่ปืน ลิเคยผิดหวัง เอาตรง ๆ ลิไม่มั่นใจในตัวพี่ แต่ลิรู้สึกดีก็เลยอยากให้โอกาสตัวเอง แต่มีข้อแม้นะคะ”
“เยอะ!”
“คนพิเศษของลิจะเป็นไหมคะ?” ยังมีหน้ามาต่อรองผมอีกครับ ตอนนี้มะลิเหนือกว่าผมขั้นหนึ่งแล้ว
“มีสิทธิ์ทุกอย่างไหม”
“มีค่ะ”
“เออ! เป็น กูคงชอบอะไรแปลก ๆ สินะ”
“ข้อแม้นะคะ พี่เจ้าชู้ เรื่องผู้หญิงพี่ควรรู้ลิมิตของตัวเอง ลิไม่รู้พี่รอด ถ้าลิรู้เราก็ไปกันไม่รอด” น้ำเสียงที่พูดประโยคนี้ออกมาของมะลิ มันนิ่ง ๆ แบบน่ากลัวอะครับ ไม่คิดว่ามะลิจะพูดแบบนี้ออกมาได้
“ไม่คิดจะให้โอกาสกูก่อนเหรอ”
“แสดงว่าต้องมีเรื่องแบบนี้”
“กูถามเผื่อพลาด มึงอย่ามามั่ว”
“ถ้าพี่พลาดจริง ๆ เราห่างกันหนึ่งเดือน”
“มึงบ้าปะ เดือนนึงเลยเหรอ”
“แต่ยังมีสิทธิ์ทุกอย่าง แค่แยกกันอยู่เพื่อทบทวนตัวเอง ถ้าระหว่างนั้นยังทำผิดซ้ำ พี่ก็คูณสองไป” ผมยอมความคิดของมะลิเลยครับ เหนือกว่าผมทุกอย่าง
“ไม่ต่างจากเลิก”
“ต่างค่ะ ห่างกับเลิก พูดก็ไม่เหมือน เขียนยิ่งไม่เหมือน”
“มะลิครับ กูกราบ กูยอม กูจะไม่เถียงมึงแล้ว มีข้อแม้อะไรอีกบ้าง”
“พี่ปืนพลาดทำผิดไม่มีสิทธิ์ทำซ้ำ ถ้าลิทำบ้างอย่ามาโวยวายจนกว่าจะจบบทลงโทษ” น้ำเสียงจริงจังตลอดเลยครับ
“ใครจะไปยอม”
“ก็อย่าทำผิดสิคะ”
“แล้วกูมีสิทธิ์ตรงไหนไม่ทราบ ทั้ง ๆ ที่มึงจะทำบ้าง” ผมเริ่มโวยวายครับ ข้อนี้ของมะลิผมไม่อยากยอมรับเลย
“อย่างน้อยลิก็บริสุทธิ์ใจ”
“กูมีคำจำกัดความใหม่ให้มึงด้วยนะ”
“อะไรคะ?”
“มึงมันร้าย อีเอ๋อ แต่กูก็ชอบนะ” ผมว่ายิ้ม มะลินั่งอึ้งเลยครับ ไม่รู้ว่าเขินหรือเพราะอะไรกันแน่ “อึ้งอะดิ มานี่”
โน้มตัวไปกระชากมะลิเข้ามาหาตัว หน้ายังอึ้งไม่หายเลยครับ ผมก้มลงไปจูบปากมะลิเบา ๆ ก่อนจะเอนหลังนอนราบกับพื้น รั้งมะลิตามลงมาด้วย
“พี่ปืน”
“เออ!”
“ทำอะไรเนี่ย ไม่หมุนเหรียญกันแล้วเหรอคะ”
“ไม่อะ กูถามตรง ๆ เลยดีกว่า”
“งั้นนั่งคุยดี ๆ หน่อยได้ไหม”
“กูจะคุยท่านี้” ผมนอนบนพื้น ลินอนบนตัวผม หน้าใกล้กันมาก
“แต่ลิเมื่อย”
“หึ! เมื่อยหรือเขิน”
“ลิไม่ได้หน้าด้านเหมือนพี่ปืนนะคะ”
“เดี๋ยวนี้พัฒนา หลอกด่ากูก็เป็น”
“นั่งคุยดี ๆ ได้ไหมคะ”
“เออ” ผมยอมลุก ลิตัวเบามาก กางขาออกหนีบตัวลิเอาไว้แทน นั่งหันหน้าเข้าหากันนะครับ “คุยท่านี้ ถ้าเรื่องมากอีก กูจะทำอย่างอื่นแทน”
“ทะลึ่ง!”
“กูไม่ใช่ผู้ชายสายหวานนะ ไม่ชอบอะไรที่มันยุ่งยากด้วย”
“แล้วลิสายไหนเหรอคะ”
“มึงก็เอ๋อ บ้าๆ บอๆ สู้คนอื่นไม่เป็น แต่กับกูเนี่ย มึงทำตรงกันข้ามทุกอย่างเลย ถามจริง ๆ ไม่กลัวกูบ้างเหรอ”
“ไม่นี่คะ ลิรู้สึกอบอุ่นเหมือนถูกปกป้อง อย่าทำลิเสียใจได้ไหม ลิรู้ว่ามันเสี่ยง แต่ลิรู้สึกดีไปแล้ว”
“กูไม่รับปากนะลิ กูไม่มั่นใจในตัวเอง แต่จะทำให้ดีที่สุดเท่าที่ผู้ชายคนหนึ่งจะทำได้ กูจะลองเสี่ยงดูสักครั้ง”
“สัญญา” ยื่นนิ้วก้อยชูขึ้นตรงหน้าผม
“สัญญากูต้องแบบนี้” ยื่นหน้าเข้าไปใกล้ ๆ ก้มลงไปจูบปลายจมูกลิทันทีก่อนจะเอาหน้าผากแตะกัน “ผู้ชายเลว ๆ แบบกู ก็อยากลองมีความรักดูสักครั้ง อยากจะรู้เหมือนกันว่ามันดีอย่างที่คนอื่นเขาว่าไว้ไหม กูไม่เคยคิดจะผูกมัดกับใคร แต่ตอนนี้ยกเว้นมึงสักคนก็แล้วกัน มะลิ”
“ถ้ามันไปไม่รอดล่ะคะ”
“ทำวันนี้ให้ดีก่อนเถอะ อนาคตช่างมัน”
“แล้วปลา...”
“เดี๋ยวเคลียร์เอง ลุกไปอาบน้ำได้แล้ว”
“ค่ะ”
“นอนห้องกูนะ ห้ามขัด จบ แยก”
ผมกลับเข้าห้องนอนรอมะลิเกือบชั่วโมงครับ เผลอหลับไปด้วยนิดหน่อย สะดุ้งตื่นแต่ไม่ได้ลืมตาเพราะเสียงเปิดปิดประตู ไฟในห้องก็ถูกปิด เตียงนอนยุบ พอลิทิ้งตัวลงนอนข้าง ๆ ผมก็ขยับเข้าไปกอดทันที
“นึกว่าหลับแล้ว” คนข้าง ๆ ว่าขึ้น ขยับตัวเล็กน้อยเพื่อให้ผมกอดถนัดขึ้น
“อาบน้ำเป็นชาติเลยนะ”
“ปกตินะคะ”
“เออ! นอนเถอะ กูง่วงแล้ว”
“ฝันดีนะคะ”
“อือ ฝันดี” ปกติเคยพูดซะที่ไหน มันก็แปลก ๆ ไปเหมือนกันนะครับ แต่จะทำยังไงได้ล่ะ ในเมื่อผมอยากลองเริ่มใหม่ดูอีกสักครั้ง...
เมื่อคืนนอนหลับสบายไปหน่อย พอตื่นขึ้นมาคนข้าง ๆ หายครับ ล้างหน้าแปรงฟันเดินออกไปดูเห็นนั่งดูทีวีอยู่ข้างนอก
“ตื่นนานยัง” ถามพร้อมกับก้าวขาเดินไปนั่งข้าง ๆ มะลิ
“นานแล้วค่ะ ลิหิวแล้ว”
“ทำไมไม่ปลุกล่ะ”
“เห็นหลับอยู่เลยไม่อยากกวนน่ะค่ะ”
“อือ รอแป๊บ ขอไปอาบน้ำก่อน”
ผมเดินกลับเข้าห้องมาอาบน้ำแต่งตัว พอเสร็จเรียบร้อยก็เดินออกจากห้อง พามะลิออกไปหาอะไรกิน ไม่ได้ไปไกลครับ ร้านอาหารตามสั่งแถวคอนโดเหมือนเดิม เพิ่มเติมลูกสาวเจ้าของร้านยังคงวุ่นวายไม่เลิกครับ
“ไม่เจอกันนานเลยนะคะพี่ปืน” สายตาที่มองผมยังอ่อยเหมือนเดิม แต่ผมก็ไม่ได้สนใจเหมือนเดิมนั่นแหละ
“ครับ”
“รับเหมือนเดิมไหมคะ”
“กินอะไร สั่งเผื่อพี่ด้วย” ผมไม่ได้สนใจลูกเจ้าของร้านหรอกครับ หันไปคุยกับมะลิแทน
“ค่ะ”
คราวนี้ลิสั่งข้าวผัดทะเลไปครับพัฒนานิดหน่อย ส่วนลูกเจ้าของร้านก็ทำหน้าไม่พอใจใส่มะลิ แต่ทำอะไรไม่ได้ ผมเองก็ไม่ได้สนใจ ช่วงนี้พักก่อนครับ
“กินเสร็จกูไปร้านนะ”
“เมื่อกี้ยังแทนตัวเองว่าพี่อยู่เลย”
“กูให้เกียรติมึงไง”
“ไม่ต้องหรอกค่ะ เวลาอยู่ต่อหน้าพวกพี่เดย์ พี่ปืนไม่เห็นให้เกียรติลิเลย”
“อย่าชวนทะเลาะได้ไหม”
“ค่ะ”
แล้วก็เงียบไปเลยครับ จนข้าวผัดมาเสิร์ฟ มะลินั่งกินไปสักพักโทรศัพท์ก็เข้า มองหน้าผมนิดหน่อยก่อนจะหยิบมากดรับสาย
“ค่ะ”
อยากรู้จริงๆ ว่าคุยกับใคร
“ไว้เจอกันเปิดเทอมก็ได้ อีกสองอาทิตย์ก็เปิดแล้ว ไว้ตอนนั้นตามค่อยเลี้ยงข้าวลิก็ได้”
มียิ้มน้อยยิ้มใหญ่ด้วยครับ หึ!
“ไว้เจอกัน”
คุยเสร็จมะลิก็วางสายไป นั่งกินข้าวเงียบ ๆ จนอิ่ม จ่ายเงินเสร็จเดินกลับคอนโด อารมณ์จะไปร้านหมดเลยครับ
“ขอโทษ” ถึงกับหยุดเดินเพราะคำว่าขอโทษจากคนด้านหลังเลยครับ “ขอโทษ ขอโทษ ขอโทษ”
“ทำผิดหรือไง”
“อย่าเมินลิ ขอโทษ”
“มึงไม่ผิดหรอก กูแค่ไม่อยากทะเลาะ ทั้ง ๆ ที่พวกเราเพิ่งเริ่มต้น กลับห้องเถอะ”
“ไม่ไปร้านแล้วเหรอคะ”
“ขี้เกียจ ไว้ไปพรุ่งนี้แทน” จับมือมะลิพากลับห้องมาถึงก็นั่งดูหนังกัน มะลิเริ่มเปิดประเด็นเรื่องโทรศัพท์ก่อนหน้านี้ทันที
“พี่ปืนเมื่อกี้ลิคุยกับเพื่อนนะคะ”
“บอกทำไม” แต่ในใจนี่ยิ้มออกแล้วครับ
“ไม่อยากทะเลาะค่ะ”
“กูไม่ได้งี่เง่าขนาดนั้น” ปากพูดแบบนั้นก็จริง แต่ในใจไม่โอเคหรอกครับ คนของผมนี่ จู่ ๆ จะให้คนอื่นเข้ามาวุ่นวายได้ยังไง
“งั้นต่อไปคุยแบบไม่ต้องบอกก็ได้ใช่ไหมคะ”
“ไม่ได้! อย่าเยอะ” ผมว่าหันไปจ้องหน้ามะลิเขม็งเลยครับ ได้ทีเอาใหญ่
“เสียงดังทำไม ลิตกใจหมดเลย”
“เออ! โทษที”
นั่งดูหนังกันไปเรื่อย ๆ จนเสียงประตูห้องผมถูกเคาะเลยลุกออกไปเปิดดู พวกไอ้เดย์ครับ ไอ้พวกว่างงานมันเข้ามาป่วนประสาทผมอีกแล้ว
“หลบ ๆ กูหนัก” ไอ้เบียร์ว่ารีบเดินเข้าห้องเอาของกินที่มันซื้อติดมือมาไปวางที่โต๊ะ
“ใครเชิญวะ” ผมเดินตามหลังพวกมันไปติด ๆ ยังไม่ได้เชิญเลย เสนอหน้ากันเข้ามาหมดแล้ว
“พวกกูเชิญตัวเอง” ไอ้ภามว่าขึ้น
“พี่ ๆ สวัสดีค่ะ” นี่ก็มารยาทดีเหลือเกิน
“หิวกันไหม พวกกูซื้อของมากินกันน่ะ” ไอ้เดย์พูดพลางชูของกินในมือมัน ที่มากไม่ต่างไปจากไอ้เบียร์เลย
“กูกับลิเพิ่งกินข้าวไป”
“มีปูไหมคะ?” จู่ ๆ คนที่โซฟาก็ถามขึ้นด้วยน้ำเสียงตื้นเต้นเชียว
“มีกุ้งกับหมึกด้วยนะครับ” ไอ้เดย์ตอบพร้อมกับรอยยิ้ม
“ลิกินด้วยนะคะ”
“ยังไม่อิ่มอีกเหรอ?” ผมถาม
“ลิอยากกินปู”
มะลิว่าพลางขยับตัวลุกขึ้นเดินไปหาไอ้สามคนทันที สนิทกันไวมากครับ มะลิเข้ากับเพื่อนผมได้ดีเลยทีเดียว แถมพวกมันสามคนยังชอบมะลิอีกต่างหาก
“เดี๋ยวไอ้โอมกับไอ้แม็กเข้ามาด้วยนะ” ปากไอ้เดย์พูดก็จริง แต่มือมันกำลังจัดของใส่จานอยู่
“ห้ามพาคนนอกเข้ามานะ”
“พอมีเมียเข้าหน่อย เสือกเป็นคนดีเลยนะ”
“เรื่องของกู!”
“น้องลิแกะปูเป็นเหรอครับ” ไอ้ภามถามขึ้นเพราะเห็นมะลิหยิบปูไปถือไว้ในมือเรียบร้อยแล้ว
“ไม่เป็นค่ะ รอพี่ปืนมาเเกะให้” ตอบยิ้ม ๆ
“อยากกินก็แกะเองดิ”
“ไม่ต้องไปสนใจมัน เดี๋ยวพี่แกะให้เองครับ” ไอ้เบียร์รับอาสาพร้อมกับรอยยิ้ม ผมรู้มันตั้งใจปั่นประสาท
“เมียกู! กูดูแลเอง”
“ไอ้สัส! ทีงี้ทำเป็นหวง” ผมเลิกสนใจพวกมันก่อนจะแกะปูให้ลิกินแทน จำเป็นต้องดูแลดีขนาดนี้ไหมเนี่ย?
...พวกเพื่อน ๆ มันอยู่ปาร์ตี้กันจนถึงเย็น สรุปไอ้แม็กกับไอ้โอมไม่ได้เข้ามา นั่งกินกันจนอิ่ม คุยกันตามประสาเพื่อนก่อนจะแยกย้ายกันกลับ ส่วนผมกับลิก็อยู่คอนโดไม่ได้ทำอะไรนอกจากนั่งคุยกัน
“พี่ปืนชอบกินอะไร”
“ไม่รู้ กินได้ทั้งนั้นอะ”
“มันต้องมีสักอย่างสิ”
“ถ้าตอนนี้ ก็คงชอบกินมึงอะ” ตอบพร้อมกับสายตาหื่น ๆ ซึ่งกำลังมองมะลินิ่ง ๆ
“ตอบไม่ตรงคำถาม” มะลิหน้าแดงเลยครับ
“พูดความจริง”
“ข้อนี้ผ่าน งั้นพี่ปืนชอบไปเที่ยวที่ไหน”
“ทุกที่”
“เฮ้อ น่าเบื่อ”
“เดี๋ยว ๆ มึงจะมาถอนหายใจแล้วบอกว่าเบื่อกูไม่ได้นะมะลิ”
“ก็มันจริงนี่ ตอบอะไรก็ไม่รู้”
“มึงไม่ต้องมาถามหาความโรแมนติกจากคนแบบกูเลย เพราะกูไม่มี”
“เถื่อน!” ว่าพลางบึนปากใส่ผมด้วยนะครับ
“แล้วไง เอ๋อ ๆ แบบมึงก็ชอบเถื่อน ๆ แบบกูไม่ใช่เหรอ?”
“เปล่าอะ คืนนั้นลิเมาแล้วถูกปล้ำ”
“อีเอ๋อ!”
“ทำไม? พี่เถื่อนรับไม่ได้เหรอคะ”
“กูชื่อปืน”
“หนูชื่อมะลิ”
“อีหนูเอ๋อ”
“รำคาญ!”
เถียงผมไม่ได้เริ่มเหวี่ยงครับ ปกติผมจะรำคาญผู้หญิงแบบนี้มาก แต่กลับมะลิผมดันชอบ ตลกดีและไม่เครียดด้วย
“เดี๋ยวมึงเจอกู เบื่อบ้างแหละ รำคาญบ้างแหละ หึ!” ผมว่าขยับเข้าไปมะลิ
“จะทำอะไรคะ?”
“เอาเมีย!”
กรี๊ดดดด
“โอ๊ย! แก้วหูกู”
“อย่าเข้ามานะคะ”
“กูจะเอา!”
หมับ!
ผมก้มลงไปอุ้มมะลิขึ้นมาก่อนจะพาเข้าห้อง คนในอ้อมแขนก็เอาแต่ดิ้น ผมนึกรำคาญเลยโยนลงเตียงทันที
ตุบ!
“พี่ปืน ลิเจ็บนะคะ”
“เดี๋ยวได้เจ็บกว่าเดิม หึ ๆ”
“ยะ อย่าเข้ามานะ กรี๊ด! พี่ปืน ปล่อยลินะคะ” คิดเหรอว่าผมจะยอม ฮ่า ๆ เหยื่ออยู่ตรงหน้า เสืออย่างผมจะยอมปล่อยไปง่าย ๆ งั้นเหรอ
“ครางดัง ๆ ล่ะ ห้องกูเก็บเสียง”
กรี๊ดดดดด
“บ้านมึงครางแบบนี้ไง” ปากพูดแต่มือกำลังจับลิแก้ผ้าอยู่ครับ
“ไม่เอา ลิไม่ทำ”
“น้องไม่ต้อง พี่ทำเอง”
“ไม่เอา!”
“กูจะเอา!”
“ลิมะ...อื้อ”
รำคาญเสียงและเสียเวลามาก ผมเลยก้มลงไปจูบลิแทน แรก ๆ ก็ขัดขืน แต่พอนานเข้ากลับคล้อยตาม เสียงเริ่มเล็ดลอดออกมา
อืม… อื้อ
ใจเต้นแรงมาก ผมไม่รอช้าจัดการต่อเลยครับ ฮ่า ๆ คล้อยตามง่ายมาก เก่งก็งี้แหละครับ สุดท้ายมะลิก็เสร็จปืนอีกจนได้ครับ มันก็จะมีความสุขหน่อย ๆ นอนกอดลิแน่นเลยครับ ลิก็หลับไม่รู้เรื่อง จนกระทั่งเสียงโทรศัพท์ผมดัง
ครืด ครืด
น้องสาวสุดที่รักโทรมาครับ นรกผมมาเยือนผมแล้ว หันมองหน้ามะลิทันทีก่อนจะลุกไปคุยโทรศัพท์
“ครับ”
(ไม่คิดจะบอกอะไรหน่อยเหรอ?)
“เดี๋ยวพี่ไปหา”
(ดี ๆ นะพี่ปืน คนอื่นปลาไม่เคยห้าม ถ้าเหตุผลฟังไม่ขึ้นนะ น่าดู)
“รู้ได้ยังไง?”
(มีสาย แต่ไม่ต้องไปตามหาหรอกนะ ปลารู้จักนิสัยของพี่ดี)
“ครับ”
(จะมาวันไหน?)
“วันหยุดที่จะถึง”
(งั้นไม่ต้องมาหรอก อีกสองวันปลากลับกรุงเทพ ไว้เจอกันที่บ้าน)
“ครับ”
วางสายจากปลาหันไปมองมะลิยังหลับไม่รู้เรื่องเลย ผมเลยลุกไปอาบน้ำ แต่งตัวสบาย ๆ เดินออกจากห้อง โทรสั่งข้าวผัดทะเลร้านประจำสองกล่อง ระหว่างนั้นก็นั่งดูทีวีรอ
ก๊อก ก๊อก
รอเกือบครึ่งชั่วโมงเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น ผมเลยลุกไปเปิด คนที่มาส่งข้าวกล่องคือลูกเจ้าของร้าน เธอยิ้มหน้าบานเชียว แต่งตัวมาโคตรยั่ว
“เท่าไหร่ครับ”
“80 บาทค่ะ” ผมพยักหน้าก่อนจะเดินไปหยิบเงินออกมาให้ ยื่นแบงค์ร้อยให้
“ไม่ต้องทอนนะ”เอื้อมมือจะปิดประตู แต่น้องเขากลับจับข้อมือผมเอาไว้
“พี่ปืนรู้ไหมคะ หนูชอบพี่ปืนมากเลยนะคะ”เธอว่าพลางดันตัวเองเข้ามาในห้องก่อนจะล็อกประตู
“ขอโทษที พี่ไม่ชอบเด็ก”
“เด็กแต่เด็ดนะคะ”
“พี่ไม่อยากติดคุก!”
“ถ้าหนูสมยอมไม่เป็นอะไรหรอกนะคะ” กัดปากตัวเองยั่วผมไปด้วยครับ ถึงในห้องจะไม่มีมะลิ ผมก็ไม่คิดจะเอาอยู่ดี
“ออกไปเถอะ”
“ทำไมล่ะคะ พี่ปืนไม่ชอบหนูเหรอคะ” ผมเลิกถอยหลังหยุดนิ่งมองหน้าน้องเขา สีหน้าผมไม่ค่อยพอใจ ถ้าคนไหนที่ผมไม่ชอบ ผมก็ไม่อยากเล่นด้วยหรอกครับ
“พี่บอกให้ออกไป!” ผมเน้นทุกคำเลยครับ แต่น้องเขากลับหน้าด้านซะงั้น
“หนูชอบพี่ปืนจริง ๆ นะคะ” กัดปากยั่วไปอีก แต่เสียใจผมไม่ชอบ
“ออกไป!”
“พี่ปืนคุยกับใครอยู่เหรอคะ? แล้วไล่ใคร?”เสียงมะลิดังขึ้นมาจากด้านหลังของผม ออกมาไม่ดูเวลาเลยครับ ผมรีบหันไปมอง มะลิมองหน้าผมสลับกับน้องเขาทันที
ฉิบหาย! ซวยอีกแล้วกู! มะลิยืนทำหน้านิ่งมองพวกเราสองคน
“ใครเหรอคะ?” ตีหน้าตายจำไม่ได้ซะงั้น
“เมียพี่เอง ถ้าไม่มีอะไรก็กลับไปได้แล้ว”
“แต่ว่า...” ท่าทางอิดออดไม่ยอมออกไปสักที
“หรือต้องให้พี่ลงไปบอกป้า”
“ชิ! ไปก็ได้ค่ะ” เดินสะบัดตูดออกไปเลยครับ ถ้าผมไม่ขู่แบบนั้นออกไป ไม่มีทางออกจากห้องของผมง่าย ๆ แน่นอน
“หิวยัง กูสั่งข้าวผัดทะเลมาให้”
“…” มะลิไม่ยอมพูดด้วยครับ มองหน้าผมนิ่ง ๆ
“อย่าคิดไปไกลนะ ไม่มีอะไรในกอไผ่”
“เหรอคะ?”
“กวนตีน!”
“มาถึงห้องขนาดนี้ ถ้าลิไม่อยู่จะขนาดไหน” สีหน้าตอนพูดจริงจังมากเลยครับ
“งั้นมึงก็ทำตัวติดกูไว้หน่อยสิ”
“ใช่เรื่องเหรอคะ?”
“เก่งขึ้นเยอะนะมึงน่ะ มากินข้าวได้แล้ว”
“ค่ะ”
มะลิเดินไปนั่งที่โซฟา ผมถือข้าวกล่องตามไปนั่งข้าง ๆ ก่อนจะหยิบให้ มะลิเหลือบมองผมก่อนจะนั่งกินเงียบ ๆ ผมก็ด้วย
“ทำหน้าให้มันดี ๆ หน่อย”
“เปิดการ์ตูนได้ไหมคะ”
“ปัญญาอ่อน”
“คลายเครียดค่ะ”
“มีอะไรให้เครียดอีก”
“คิดถึงพ่อ”
“มึงเป็นลูกเขานะลิ จะกลัวอะไรนักหนา”
“ลิไม่อยากมีปัญหา ไม่อยากให้พ่อเครียดไปมากกว่านี้” มะลิลากผมเข้าโหมดดราม่าอีกแล้ว
“แต่มึงดันมาเครียดเองเนี่ยนะ บ้าบอ!” มะลิถึงกับเงียบ ทำหน้าจะร้องไห้ซะงั้น “รีบกินเถอะ เดี๋ยวพาไปแก้เครียด”
“ไปไหนคะ?”
“อยากรู้ก็รีบกินข้าวให้หมด”
“ค่ะ”
ผมพามะลิไปขับรถเล่นรอบเมืองเลยครับ เอาบิ๊กไบค์ไปเพราะเย็น ๆ รถติด เที่ยวจนพอใจก็พาไปร้านไอ้เดย์ต่อ มาถึงพวกมันก็นั่งดื่มกันอยู่โต๊ะประจำ ดื่มได้ทุกวันจริง ๆ
“ไอ้แม็กวันก่อนไม่ใช่คนนี้หนิ” มาถึงก็แซวมันเลยครับ เพราะเห็นมันนั่งอยู่กับผู้หญิงคนอื่น ที่ไม่ใช่คนวันไปเที่ยวหัวหิน
“สัส! มาถึงปากหมาเลยนะมึง”
“เรื่องของกู”
“ไม่ให้ดื่มแล้วพามาทำไมคะ?” คนข้าง ๆ หันมาถาม
“ฟังเพลง” ผมตอบหน้าตายก่อนจะนั่งลง ลากมะลิมานั่งข้าง ๆ ด้วย
“ดื่มไหมลิ” พอลินั่งลง ไอ้โบว์ก็ถามขึ้นทันที
“พี่ปืนไม่ให้ดื่มค่ะ”
“อะไรมึง แค่นี้เอง”
“น้ำเปล่าก็พอ”
“ไอ้เถื่อน พวกกูว่าจะไปเที่ยวกันอีก มึงสนใจไหมวะ” ไอ้โอมมันหันมาถามผม
“พักก่อน เดี๋ยวน้องกูกลับมาแล้ว”
“เถื่อนกับทุกคน แต่เสือกกลัวน้องกับเมีย” ปากไอ้เบียร์แซวก็จริง แต่สายตาของมันกลับมองไปทางอื่นครับ กวนตีนไม่เลิกเลย
“เดี๋ยว ๆ น้องกูไม่เถียง แต่เมียคงไม่ใช่” หันมองหน้ามะลิด้วย แต่รายนี้ไม่สนใจผมครับ สงสัยจะตึงใส่ที่ผมไม่ยอมให้ดื่ม
“ลิไปเข้าห้องน้ำนะคะ”
“เดี๋ยวพี่ไปด้วย”
โบว์กับลิเข้าขากันดีมาก ทั้งคู่ก็ลุกออกไป สักพักมีผู้หญิงคนหนึ่งเดินเข้ามาที่โต๊ะพวกเราครับ
“พี่ปืนใช่ไหมคะ?”
“ครับ”
“เมื่อไหร่น้องลิจะมาวะเนี่ย” ไอ้เดย์พูดขึ้นลอย ๆ เล่นเอาเพื่อผมทั้งกลุ่มพากันหัวเราะชอบใจใหญ่เลยครับ
“หมิวนะคะ” เธอแนะนำตัวพร้อมกับรอยยิ้ม
“ครับ”
“ขอนั่งด้วยได้ไหมคะ?”
“อย่าเลยครับ ที่ตรงนี้มีเจ้าของแล้ว” ผมไม่อยากสนใจเลือกจะเมินและลุกขึ้นแทน
“ไปไหนวะ” พอเห็นผมลูก ไอ้แม็กก็ยิงคำถามใส่ทันที
“สูบบุหรี่” ผมเลือกจะเดินเลี่ยงออกมาอย่างไว แต่ใครจะไปคิดว่าผู้หญิงคนนั้นจะเดินตามผมมาด้วย
“พี่ปืนคะ? หมิวชอบพี่นะคะ” ยัยบ้านี่กระชากบุหรี่ออกจากปากผมก่อนจะพุ่งเข้ามาจูบ ตกใจสิครับ ไม่ทันตั้งตัวไง แต่ที่ซวยไปกว่านั้นก็คือ...
'ไอ้เชี่ยปืน!'
ผมรีบผลักผู้หญิงตรงหน้าออกทันที แต่คงไม่ทัน พอหันไปดูปรากฏว่าโบว์กับมะลิยืนอยู่
“อีแรด!” ไอ้โบว์มันหันไปด่าผู้หญิงข้าง ๆ ผม
“ไปเถอะค่ะ” นี่ก็ชวนหนีอย่างเดียวเลย
“จะยอมเหรอ?”
“ช่างเขาเถอะค่ะ” มะลิเมินผมเฉยเลยครับก่อนจะลากโบว์ออกไป
“พี่ปืนคะ หมิวว่า...”
“อย่ามายุ่งกับกู!” ผมสะบัดแขนออกรีบเดินตามโบว์กับมะลิไปทันที กลับมาที่โต๊ะลิย้ายตัวเองไปนั่งข้าง ๆ ไอ้เบียร์ ผมเดินไปกระชากแขนแต่ลิกลับสะบัดหนี
“ทะเลาะอะไรกันอีกวะเนี่ย” ไอ้เดย์ถามขึ้น
“ก็ไอ้เชี่ยปืนน่ะสิ ไปยืนจูบกับผู้หญิงอยู่ที่สูบบุหรี่” ไอ้โบว์ตอบด้วยน้ำเสียงไม่ค่อยพอใจผมสักเท่าไหร่
“ห๊ะ!” ทุกคนพากันตกใจเชียวครับ
“กูไม่ทันได้ตั้งตัวปะวะ”
“ไม่ทันตั้งตัวหรือมึงตั้งใจ” ไอ้นี่ก็กัดไม่เลิก
“กูไม่ได้ตั้งตัว!” มะลินั่งเงียบเลยครับ
“มึงเงียบอีโบว์ ปล่อยให้มันเคลียร์เอง” ไอ้โอมต้องรีบห้ามเมียมันเลยครับ
“เออ!”
“ขอคุยด้วยหน่อย” หันไปคุยกับคนข้างๆ ไอ้เบียร์ แต่มะลิกลับไม่สนใจผม “อย่าให้กูต้องโมโหนะ” มะลิเงียบเงยหน้ามองผมแววตานิ่งมาก ครั้งแรกที่เห็นเธอเย็นชาใส่ผมแบบนี้
หมับ!
แล้วไง ใครแคร์ กระชากลิออกมาคุยข้างนอกทันที
“กูอธิบายได้นะ”
“ไม่ต้องหรอกค่ะ”
“แต่กูไม่ได้ตั้งใจ จู่ ๆ ผู้หญิงคนนั้นก็กระชากบุหรี่ออกไปแล้วพุ่งเข้ามาจูบ”
“ถ้าพี่โบว์ไม่เรียก พี่ปืนคงยืนให้หมิวจูบอยู่อย่างนั้นสินะ”
“รู้จักด้วยเหรอ?”
“หมิวเป็นน้องสาวต่างแม่ของลิไงคะ อีกเดี๋ยวพี่ปืนกับลิก็คงต้องเลิกกัน” มะลิกำลังพาลใส่ผมใช่มั้ย น้ำเสียงและท่าทางเหมือนคนกำลังจะร้องไห้
“มึงพูดบ้าอะไร?”
“ช่างเถอะค่ะ”
“ช่างได้ไงในเมื่อมึงเข้าใจผิดอยู่ กูไม่ได้ตั้งใจ”
“แก้ตัวไปก็เท่านั้น”
“กูจะบอกอะไรให้นะ ถ้าตั้งใจจูบน่ะ มันต้องแบบนี้”
หมับ!
ผมรั้งใบหน้าของมะลิเข้ามาก่อนจะก้มลงไปจูบทันที ลิตกใจทุบอกผมใหญ่เลยครับ แต่ผมไม่ปล่อยหรอก ยืนจูบไม่สนใจใครเลยครับ ลิไม่ได้คล้อยตามหรอก จูบจนพอใจผมก็ผละออก
“แบบนี้คือตั้งใจ จบนะ” พูดพร้อมกับรอยยิ้มกวนตีน
“พี่ปืน!”
“กูไม่ได้คิดอะไรกับผู้หญิงคนนั้น ไม่รู้จักด้วยซ้ำ ถ้าเล่นด้วยกูไม่มายืนอธิบายให้มึงฟังหรอกนะ” มะลิถึงกับเงียบเม้มปากเข้าหากันจนแน่นเลยครับ “เลิกตึงใส่กูได้แล้ว”
“จำข้อตกลงของพวกเราได้ไหม?”
“กูไม่ผิด กูไม่ทำตามหรอก”
“ถ้าอยากให้ลิกลับมาเป็นเหมือนเดิม คืนนี้พี่ปืนห้ามขัด!”
“มะลิ!”
“ลิจะดื่ม จะเต้น คุมเอาเอง แต่ห้ามมีเรื่อง ไม่งั้นลิจะไม่คุยกับพี่ปืนอีก” อีเอ๋อของผมเอาเรื่องเหมือนกันนะเนี่ย ความบ้าเริ่มเข้าสิงอีกแล้วครับ
“อีเอ๋อ! มึงแม่ง”
“ตกลงไหมคะ?”
“กูปฏิเสธได้ไหมล่ะ?”
“ได้ค่ะ แต่...”
“เออ! กูยอม” ต้องยกธงขาวกันเลยทีเดียว เพราะท่าทางของมะลิเอาจริง
- ผู้เขียน
