เมฆหมอกบังตา หมอกเมฆบังใจ

ความจริงที่เธอต้องรู้

ความจริงที่เธอต้องรับรู้

***......อย่าลืมภาพนี้ อย่าลืมว่าเธอ...เป็นคนของชั้น

น้ำหวานหยิบโทรศัพท์มือถือที่อยู่ในกระเป๋าขึ้นมาเพราะรับรู้ถึงแรงสั่นในกระเป๋าสะพายข้างเล็กๆ ที่พาดอยู่กับตัว เธอกดเข้าไปดูภาพที่ส่งมาพร้อมข้อความ

" นายคิดยังไงกับชั้นกันแน่? " หญิงสาวพึมพำ

" เธอว่าอะไรนะ " ชัชที่ยืนอยู่ข้างๆ เอ่ยถาม

" เปล่าๆ ... แล้วนี่มายืนอยู่คณะคนอื่นเค้า คณะตัวเองไม่มีอะไรให้ทำแล้วเหรอ "

" พูดมากจริง ไปแล้วก็ได้ แล้วนี่วันนี้ไปฉลองที่ไหน " ชัชเอ่ยถามผู้เป็นลูกพี่ลูกน้องของตัวเอง

" สปีดมั้ง...ปกติก็ไปที่นั่น "

" อึ้ม คงเหมือนกัน เดี๋ยววันนี้ชั้นไปรับแล้วกันนะ ขากลับจะได้ไม่ต้องขับรถ "

" เอางั้นก็ได้ วันนี้ชั้นจะได้เมา ...ไม่ต้องขับรถเอง สบายยย " พูดจบน้ำหวานก็ยิ้มแฉ่งให้กับร่างสูงที่ยืนอยู่ตรงหน้า เขายกมือขึ้นมาโยกหัวของเธอไปมา หากใครที่ไม่รู้ว่าพวกเขาเป็นญาติสนิทกันคงคิดว่าทั้งคู่ต้องเป็นคู่รักกันอย่างแน่นอน

อีกฟากฝั่งของแสตนด์เชียร์คณะวิศวะฯ

หมอกยืนกำมือแน่นเขาขบกรามด้วยความโกรธ สายตาคมจ้องมองไปยังชายหญิงที่อยู่ฝั่งตรงข้าม เขาเห็นว่าเธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู ขนาดเห็นภาพที่เขาส่งไปแล้วเธอยังไม่รู้สึกอะไร คงถึงเวลาแล้วจริงๆ ที่เขาต้องบอกให้เธอรู้...เธอจะต้องรับรู้มัน เธอต้องเจ็บปวด...เธอต้องได้รับรู้ความเจ็บปวดของเขาและครอบครัว

" มึงมองอะไร? " หมอกได้สติเมื่อได้ยินเสียงที่มาจากด้านหลัง เขาหันหน้าไปหาบุคคลที่กำลังเดินเข้ามาหา

" เปล่า " ปกติเมื่อเพื่อนถามหนึ่งคำเขาจะตอบสองคำ แต่ตอนนี้เขากำลังอารมณ์ไม่ดี ไม่อยากพูดกับใครทั้งนั้น

" ถ้าชอบเค้าทำไมไม่ทำอะไรให้จริงจังไปเลย " ปลาวาฬเอ่ยพร้อมกับมองไปทางฝั่งสแตนด์คณะบริหาร

" ชอบใคร? คนอย่างกูจะชอบใครได้? กูไม่เอาห่วงมาผูกคอเหมือนพวกมึงหรอก "

" งั้นกูก็จะคอยดู "

" วันนี้มึงเป็นอะไรพูดมากจัง " หมอกหันไปต่อว่าปลาวาฬ

" ก็กูมันพวกรู้หัวใจตัวเองแล้ว แล้วมึงล่ะ...รู้รึยัง "

" กูจะไปหาไอ้วินก่อน ลงสนามคู่แรกต้องประชุมทีมแล้ว " พูดจบหมอกก็เดินจากไปปล่อยให้ปลาวาฬยืนส่ายหน้าให้กับความปากแข็งของเพื่อน เขาคิดว่าหมอกต้องมีอะไรในใจเป็นแน่ไม่อย่างนั้นคงไม่เลือกที่จะเว้นระยะห่างกับน้ำหวานแบบนี้ ทั้งๆ ที่วันที่กลับจากทะเลเพื่อนรักของเขายังอยากเอาตัวเข้าไปพัวพันกับหญิงสาวผู้นี้อยู่เลย มาวันนี้คงมีอะไรสักอย่างที่ทำให้เพื่อนคนนี้ต้องเก็บและกักหัวใจตัวเองไว้

กีฬามหาวิทยาลัยดำเนินมาถึงช่วงบ่ายและเสร็จสิ้นในช่วงเย็น หลังจากนั้นในช่วงค่ำคืนก็จะเป็นงานประกวดดาวและเดือนของมหาวิทยาลัย น้ำหวานลากร่างกายที่อ่อนล้าจากกิจกรรมในช่วงเช้าและบ่ายเดินหอบหิ้วสิ่งของมายังรถของตน เธอเตรียมจะกลับบ้านเพื่ออาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าและกลับมาร่วมกิจกรรมในช่วงกลางคืน ค่ำคืนนี้ลดาและปลาวาฬจะต้องขึ้นเวทีอำลาตำแหน่งดาวและเดือน ดังนั้นเธอจะพลาดงานนี้ไม่ได้

...ขณะที่วางของไว้เบาะด้านหลังและปิดประตูรถเสร็จเรียบร้อย หญิงสาวที่กำลังจะเอื้อมมือไปยังประตูรถฝั่งคนขับ จู่ๆ มือหนาของใครคนหนึ่งก็คว้ามือของเธอไว้

" อ๊ะ!!! " น้ำหวานหันไปหาเจ้าของมือทันที

" มานี่ " ยังไม่ทันที่จะได้พูดอะไร ชายหนุ่มก็ลากเธอให้เดินตามเขาไปยังรถที่จอดอยู่

" นี่นายยยย ปล่อย...จะพาชั้นไปไหน " น้ำหวานเอ่ยเสียงดังขึ้น

" ถ้าแหกปากชั้นจะจูบโชว์ตรงนี้แหละ ตามมาดีๆ อย่าเรื่องมาก " เมื่อหญิงสาวเห็นท่าทางและแววตาของเขา เธอก็รู้ทันทีว่า นี่ไม่ใช่หมอกคนเดิมที่เธอรู้จัก เขากำลังโกรธ ...

แต่!!! ...โกรธเรื่องอะไร เธอเองก็ยังไม่รู้

รถยนต์คันหรูขับออกจากมหาวิทยาลัยเมื่อวิ่งเข้าถนนเส้นหลักชายหนุ่มก็เหยียบคันเร่งเพื่อเร่งความเร็วให้ถึงที่หมายโดยเร็ว ตลอดเวลาที่นั่งอยู่ในรถร่างกายของเธอแข็งทื่อเพราะความกลัว เขาขับเร็วเกินไป ทั้งคู่ต่างเงียบไม่มีใครพูดอะไรตอนนี้มีเพียงเสียงเครื่องยนต์ที่กำลังทะยานมุ่งหน้าสู่เส้นทางนอกเมือง

เขากำลังจะพาเธอไปไหน? แม้อยากจะถามแต่ก็ไม่กล้า น้ำหวานเลือกที่จะนั่งนิ่งและเงียบปากไว้

หญิงสาวขมวดคิ้วด้วยความสงสัยเมื่อรถยนต์ที่นั่งมาเลี้ยวเข้าไปยังสุสานที่เธอและพี่สาวพึ่งจะมาเมื่อไม่นานมานี้ วันครบรอบวันตายของคนรักเก่าของพี่สาวเธอ ทุกๆ ปีพี่สาวของเธอจะนำดอกไม้มาจัดประดับตกแต่งที่หน้าหลุมศพและบริเวณโดยรอบจนสวยงาม

" ลงมา " เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นเรียกสติของเธอที่หลุดลอยไป

น้ำหวานก้าวเท้าลงจากรถและเดินตามชายหนุ่มเข้าไปด้านใน ทั้งคู่เดินมาหยุดอยู่หน้าหลุมศพของใครคนหนึ่งที่จากไปแล้วเกือบ 8 ปีเต็ม ใบหน้าหวานหันไปมองชายหนุ่มที่ยืนมองตรงไปยังป้ายชื่อที่เขียนไว้ด้านหน้าหลุมศพ

" พี่เมฆเป็นพี่ชายของชั้น ... 8 ปีแล้วที่แม่ชั้นต้องร้องไห้ 8 ปีกับความทุกข์โศก ทุกวันแม่ใช้ชีวิตด้วยการทำงานอย่างหนัก เพื่ออะไรรู้มั้ย? เพื่อที่จะได้ลืมความทุกข์ไง ทุกข์ที่เกิดจากการสูญเสียลูกชาย " หมอกถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ แล้วใบหน้าคมก็หันมาหาหญิงสาวที่ยืนอยู่ข้างๆ

" แต่ครอบครัวของเธอกลับยังอยู่อย่างมีความสุขในขณะที่ครอบครัวชั้นต้องทนทุกข์จากการสูญเสีย " ขณะที่พูดดวงตาของเขาแข็งกร้าวขึ้นจนหญิงสาวเริ่มรู้สึกกลัว

" นายจะรู้อะไร...นายคิดว่าพี่สาวของชั้นมีความสุขเหรอที่พี่เมฆตายไป "

" ใช่!! ... ครอบครัวของเธอไม่ใช่ฝ่ายที่สูญเสียนี่ " ชายหนุ่มตวาดเสียงดัง

" นายมันไม่รู้ ไม่รู้อะไรเลยจริงๆ นายคิดว่าทุกคนไม่เสียใจกับเรื่องที่เกิดขึ้นเหรอ นายรู้มั้ย... " ก่อนที่เธอจะได้พูด เขาก็ปิดโอกาสของเธอไว้...

" ไม่!!! ... ถ้าไม่ใช่เพราะพี่สาวของเธอ พี่ชายของชั้นก็ไม่ต้องมาตายแบบนี้ " เสียงกร้าวทิ่มแทงเข้ามาในหัวใจของเธอ ภาพเหตุการณ์ในวันนั้นฉายเข้ามาในหัวไม่หยุดหย่อน น้ำตาไหลลงอาบแก้มนวล

" ไม่มีใครอยากให้เรื่องนี้เกิดขึ้น ชั้นบอกนายได้แค่นี้ นี่คงเป็นเหตุผลที่นายเข้าหาชั้นใช่มั้ย นายคงรู้แต่แรกว่าชั้นเป็นน้องสาวของพี่ตาล " ร่างบางเอ่ยเสียงเรียบขณะที่น้ำตาก็ยังไหลไม่หยุด

" ใช่ ... ครอบครัวของเธอต้องชดใช้ "

" ได้...บอกมาแล้วกันว่าจะให้ชดใช้ยังไง " ทั้งคู่จ้องมองใบหน้าของกันและกัน สองสายตาสบประสานไม่มีใครยอมแพ้ใคร

หญิงสาวคิดในใจว่าหากเธอเอาตัวเองเบี่ยงเบนความรู้สึกเคียดแค้นในใจของเขาได้ เขาก็จะได้ไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยวกับชีวิตพี่สาวของเธอ ...พี่สาวของเธอจะเป็นอะไรไม่ได้อีกแล้ว

......................................................................

ติดตามเรื่องราวของเหล่าเพื่อนๆ คู่ของ กวินและพิชชา ในเรื่องแอบรัก

และคู่ของ ลดา & ปลาวาฬ ในเรื่องปลาวาฬซ่อนรัก ได้เลยนะคะ

ฝาก *****คทั้งสองเรื่องที่ meb นะคะ