#4ไปจบกับมัน

1862 คำ

ไปจบกับมัน มหาลัย “ไอ้กานต์มึงดูนี่!” ไอ้โอที่นั่งเล่นมือถือมาพักใหญ่ส่งมือถือมันมาให้ผม “อะไรวะ?” ผมรับมาดูแบบสงสัยคลิปที่มันเปิดให้ดูคือผมกับไอ้ครกกำลังสู้กันและมีเสียงยัยเฮน่าห้ามทำนองว่าอย่ามีเรื่องกันเพราะเธอ “ยัยนี่! ...” ผมไม่รู้จะด่ายังไงดีเพราะแม่งร้ายกว่าที่ผมเห็น หน้าซื่อตาใสแต่ร้ายยิ่งกว่าอสรพิษทุกชนิดมารวมกัน “มึงเอามาจากไหน?” “มันขึ้นมาหน้าฟีดกูเหมือนเพื่อนในมอเรานี่แหล่ะที่แชร์” “มึงทักเพื่อนมึงดิ๊หามาให้ได้ว่าใครปล่อย” “เออๆ ..” ไอ้โอรับมือถือคืนไปและก้มหน้าก้มตาแชทหาเพื่อนตามที่ผมบอก แต่ความจริงไม่ต้องถามผมก็รู้ว่าใครเป็นคนปล่อย ในห้องนั้นไม่มีใครนอกจากเราสามคนผมกับไอ้ครกไม่ว่างกำลังต่อยกันอยู่ก็เหลือยัยเฮน่านั่นแหล่ะที่ถ่ายไว้ เสียงชัดมุมกล้องใช่ไม่ต้องสงสัยใครอื่นแต่คนอย่างยัยนั่นถ้าไม่มีหลักฐานคงไม่รับสารภาพง่ายๆ ผมเจอมารยาร้ายๆ มากับตัวทำไมจะไม่รู้ “มึง…ยัยนั่นกับผัวมันเรียนที่นี่ว่ะ?” ไอ้โอทำหน้าตื่นเต้น “ยัยนั่นอยู่นิเทศน์” “งั้นมึงไปกับกู!” ผมลุกขึ้นทันที “ไอ้โอมล่ะ” “ก็ปล่อยน้องมึงเรียนไปมันเลิกแล้วก็โทรหาเองล่ะน่า!” ผมว่าก่อนจะเดินไปขึ้นรถขับไปจอดที่คณะนิเทศน์ซึ่งอยู่คนละฝากกับคณะบริหารของผม ให้ไอ้โอเดินไปถามๆ ว่าพอมีใครบ้างที่รู้จักยัยเฮน่า ถามไปถามมาก็รู้ว่าเฮน่าชอบไปนั่งอยู่ร้านกาแฟหลังมอกับผัว ได้พิกัดผมก็ตรงไปทันที ร้านกาแฟหลังมอ ผมจอดรถฝั่งตรงข้ามและเดินข้ามถนนในซอยเล็กๆ มายังร้านที่มีคนบอก ยังไม่ทันจะได้เดินเข้าไปในร้านเฮน่าก็เปิดประตูออกมาซะก่อน ผมมองหน้าเธอด้วยความแปลกใจแต่พอเห็นสายตาวิบวับแพรวพราวก็เข้าใจได้ว่าเธอเห็นผมก่อนแล้ว “พี่กานต์…มาทำอะไรที่นี่คะ” เธอปั้นเสียงเล็กน่ารักถามผมแต่ฟังแล้วมันรำคาญมากกว่าน่าเอ็นดู ไม่ตอบเลือกที่จะมองเข้าไปในร้านเห็นไอ้โค้กนั่งหันหลังให้ประตู โง่อีกแล้วนะมึง! เมียมายั่วผู้ชายที่หน้าร้านมึงยังนั่งเล่นมือถือเฉย ผมยิ้มเยอะก่อนขยับเข้าไปใกล้เฮน่า ก้มลงมาช้าๆ เพื่อสบดวงตากลมโตของเธอ แบมือขอยืมมือถือไอ้โอที่ยืนซ้อนอยู่ข้างหลังผม พอมันส่งมาผมก็เปิดและยื่นไปตรงหน้าของเฮน่า “ฝีมือเธอสินะ!” ผมถามเสียงเรียบแม้ในใจจะโกรธมากก็ตาม เฮน่าหันมามองคลิปในมือถือเพียงคู่ก็แสร้งทำเป็นตกใจ แสดงเก่ง! “นี่มัน?! …เฮน่าไม่รู้เรื่องนะคะพี่กานต์” “งั้นเหรอ? ...ผัวเธอเห็นรึยังล่ะ?” ผมยืดตัวขึ้นทำท่าจะผลักประตูเข้าไปในร้านแต่เฮน่าเอาตัวมาขวางไว้ เธอได้ทีกอดผมไว้แน่นเอาอกนิ่มๆ มาถูดันกับหน้าท้องผม เธอตัวเล็กสูงยังไม่ถึงอกผมดีดูภายนอก็น่ารักน่าทะนุถนอมดีหรอกนะ ยอมเข้าใจก็ได้ว่าทำไมไอ้โค้กถึงได้รักได้หลงขนาดนั้น “ปล่อย!” ผมแกะมือเธอออกจากตัว “เฮน่าไม่รู้เรื่องจริงๆ นะคะพี่กานต์” “เฮน่า…ถ้าแรดแล้วไม่ควรตอแหลนะมันจะดูไม่น่ารัก…” ผมลูบหัวเฮน่าเบาๆ ก่อนจะไล้มือเกลี่ยแก้มใสที่แต่งหน้าไว้เบาๆ โชว์ผิวใส “ในห้องนั้นมีเราแค่สามคนแถมเสียงมันก็ชัดมุมกล้องมันก็ใช่ยังจะบอกว่าไม่รู้เรื่องเหรอคะ? ถ้าตอแหลต้องให้เนียนหน่อยนะอย่าแถฉันไม่ใช่ไอ้โค้กที่จะหลงคำเธอทุกอย่างนะเด็กน้อย” ผมถามเสียงนุ่มลูบนิ้วไล่ไปบนริมฝีปากบางเบาๆ เฮน่ายืนนิ่งเหมือนเธอกำลังตื่นเต้นกับการกระทำของผมจนไม่ทันได้ฝังว่ากำลังโดนด่า “อย่าคิดว่าพี่ไม่มีหลักฐานนะ?” ผมเปลี่ยนสรรพนามใช้เสน่ห์ของตัวเองต้อนหลอกเธอบ้างซึ่งมันก็ได้ผล ก้มหน้าลงไปช้าๆ ขณะที่มือหนาจับปลายคางเล็กให้เชิดขึ้น เฮน่าสบตาผมอย่างหวานซึ้งก่อนจะหลับตาลงรอรับจูบที่คิดว่าผมจะมอบให้ “บอกความจริงมาก่อน…ไม่งั้นพี่ไม่จูบนะ?” ผมกระซิบเบาๆ ที่ข้างหูเธอ เฮน่าลืมตาขึ้นจ้องผมเหมือนคนที่กำลังรู้สึกไม่ดีกับอะไรบางอย่าง “เฮน่าถ่ายไว้ก็จริงคะ…แต่ไม่ใช่คนปล่อยคลิปเฮน่าไม่รู้จริงๆ ว่ามันแชร์ออกไปได้ยังไงพี่กานต์เชื่อเฮน่านะคะ” หญิงสาวส่งสายตาอ้อนวอนก่อนที่น้ำตาจะเอ่อล้นมาคลอเบ้า เธอนี่มันมารยาจัดหาตัวจับยากจริงๆ … ผมทำเป็นหลงเชื่อยื่นมือไปไล้เกลี่ยปาดน้ำตาให้เธอด้วยความสงสาร คิดในใจว่ากำลังมีอะไรสนุกๆ ให้ทำเมื่อเห็นไอ้โค้กหันมามองยังผมกับเฮน่า ขยับเข้าไปใกล้เฮน่าก็วาดมือขึ้นมากอดเอวผม หน้าร้านกาแฟนะ? เธออยากจูบกับฉันขนาดนั้นเลยเหรอเฮน่า? ... ผัวเธอนั่งเขางอกอยู่ในร้านนะจำได้รึเปล่า ความร่านอยากทำให้เธอลืมทุกอย่างได้ขนาดนั้นเลยเหรอ? ฉันมีอะไรดีเธอถึงได้อยากกินฉันนักหรือกินแล้วเธอจะอัพโปรไฟล์ตัวเองได้ว่าฟาดตัวท็อปของมหาลัยมาครบทุกคนแล้ว อย่าคิดว่าฉันไม่รู้ว่าตอนนี้เธอคบอยู่กับผู้ชายหลายคน มือหนาผมไล้เกลี่ยแก้มเธออีกครั้งตามด้วยริมฝีปากบางที่จูบซับน้ำตาตรงข้างแก้มขยับเข้าหามองสบตาเฮน่าที่ดวงตากลมโตจ้องอยู่ที่ริมฝีปากผม เราสบตากันเพียงครู่ก่อนที่ผมจะเอียงหน้าเข้าหาริมฝีปากสีชมพูหวานช้าๆ และ… ปึก!!! ... ไอ้โค้กเข้ามารวบตัวเฮน่ากลับไปและออกแรงผลักผมให้กระเด็กออกห่างสุดที่รักของมัน ผมยิ้มบางรู้สึกขำไม่ได้โกรธมันสักนิดเพราะเห็นตั้งแต่แรกแล้วว่ามันกำลังเดินออกมา “มึง!!!” ไอ้โค้กพุ่งเข้ามาหาทำท่าไม่พอใจหัวเสียสุดๆ แน่ล่ะ… ผมจูบเมียมันนี่… “ที่รักไม่เอา!” เฮน่าพยายามดึงไอ้โค้กไว้สายเธอยังมองผมอย่างอ่อนหวานไม่เปลี่ยน “มึงจูบแฟนกู!” ไอ้โค้กชี้หน้า “เรียกว่าเราจูบกันจะดีกว่าเพราะกูไม่ได้บังคับน้องเขาให้มาจูบกับกูนะ” ผมพูดยิ้มๆ หันไปส่งสายตาหวานให้เฮน่าเพื่อท้าทายไอ้โค้กมัน ไอ้โค้กนิ่งก้มลงมามองเฮน่าที่ยังจ้องผมแบบไม่สนว่าตัวเองกำลังอยู่ในอ้อมกอดผัว มันทำหน้าไม่พอใจและผลักเฮน่าไปยืนข้างหลังเอาตัวมันขวางกั้นกลางระหว่างผมกับเฮน่าไว้ “ไม่จริง!” “หึ! ...ก็แล้วแต่มึงนะ” ผมมองไอ้โค้กอย่างสมเพช “ไม่ต้องมาปากดีไอ้เชี่ย!” ไอ้โค้กพุ่งเข้ามาแต่ว่าผมหลบทันพร้อมกับไอ้โอที่จับตัวมันไว้ไม่ให้พุ่งเข้าใส่ผมอีก “เป็นหมาบ้าเหรอมึง? หึงหวงอะไรก็ใช้สติบ้างเมียมึงแรดยังจะเข้าข้างอีก” “อย่ามาพูดจาหมาๆ ว่าแฟนกู” “เออ…กูปากหมาส่วนมึงก็…” “เดี๋ยวๆ! ...มีเรื่องอะไรกันวะใจเย็นเพื่อน” ผมมองผู้ชายที่เดินเข้ามาใหม่ เขาเข้าไปดึงไอ้โค้กออกมาจากไอ้โอและขยับมายืนกั้นกลางขวางเราทุกคนเอาไว้ คุ้นๆ นะ? “ไอ้เปามึงไม่ต้องมาห้ามวันนี้กูกับไอ้เชี่ยนี่ต้องตายกันไปข้างนึง!” “เรื่องอะไรกันวะใจเย็นๆ” คนมาใหม่ดันอกเพื่อนไว้ก่อนจะหันมามองผม เราสบตากัน ในหัวผมมันก็คิดว่ายิ่งมองยิ่งคุ้น… “กานต์ใช่มั้ย?” เป็นคนมาใหม่ที่ทักผมก่อน “..??? ..” ผมพยักแต่ว่ายังนึกไม่ออกอยู่ดี “กู…เอ่อ…เรา…เปาไงห้อง6/2” “อ้าว!?” ผมแปลกใจเพราะสมัยมัธยมผมก็อยู่6/2เช่นกัน พยายามนึกอยู่นานจนจำได้ “อ๋อ…มึง!” “เออ…” มันยิ้ม สรุปมันคือเพื่อนร่วมห้องสมัยมัธยมของผมที่อยู่คนละกลุ่มกันจำได้ว่าตอนนั้นแทบไม่ค่อยได้คุยกันเท่าไหร่ มันเป็นแกงค์เด็กเรียนส่วนพวกผมก็… นั่นแหล่ะมาเรียนไปวันๆ มันเปลี่ยนไปมากจากเด็กเนิร์ดดูเรียบร้อยตอนนี้ดูถ่อยและโทรม ไว้ผมยาวเซอร์จนผมเผลอคิดว่าพวกฮิปเตอร์หลงยุค “ไม่รู้ว่ามึงเรียนที่นี่?” “กูกับไอ้โค้กเรียนถาปัตย์” มันยิ้ม มิน่าถึงว่าทำไมโทรมถ่อย… “กูอยู่บริหาร” ผมบอกมันไป “นี่เพื่อนกูชื่อโอมีอีกคนชื่อโอมไม่ได้มาแต่ก็หน้างี้แหล่ะ” “แฝด” ไอ้โอบอกเมื่อเห็นเพื่อนผมทำหน้างง “อ๋อ…แล้วนี่ตกลงมึงมีเรื่องอะไรกันวะ?” พอวกกลับเข้าประเด็นผมกับไอ้โค้กก็หันมาเขม่นใส่กันอีก “กูขอแล้วกันนะครั้งนี้อย่ามีเรื่องกันเลย” “มันจูบเฮน่า!” ไอ้โค้กแย้ง “กูบอกว่าเราจูบกันกูไม่ได้จูบแฟนมึงฝ่ายเดียว” ผมแก้ต่างให้ตัวเอง ไอ้เปาทำหน้าหนักใจก่อนจะลากคอให้โค้กไปคุยกันสองคน ผมหันไปมองเฮน่าเดินเข้าไปหาลูบผมที่ปรกหน้าไปทัดหู “แฟนเธอนี่โง่สัส! ...ถ้าอยากได้พี่ก็รีบจบกับมันซะแล้วเราค่อยมา……” ผมไม่พูดต่อแต่ไล่สายตามองไปตามเนื้อตัวเธออย่างสนใจ เท่านี้ก็เรียกรอยยิ้มและสายตาหลงใหลจากเฮน่าได้สำเร็จ “กูไปนะ!” ผมหันไปบอกไอ้เปาแต่ไอ้โค้กทำท่าไม่ยอม ผมไม่สนเดินข้ามถนนกลับมาที่รถ “มึงจะกินยัยนั่นต่อจากไอ้โค้กจริงเหรอวะ?” ไอ้โอหันมาถามอย่างไม่เชื่อ “มึงก็รู้สันดานกู…” ผมหันไปยิ้มกับมัน “เชี่ย! ...ไม่เอาไอ้กานต์คนนี้กูขอเป็นคนนอกกูยังแดกต่อไม่ลงเลย!” “กูไม่ติดก็ไม่ได้คิดจะจริงจัง” “กูรู้…กูถึงได้ห้ามท่าทางยัยนั่นกินแล้วแม่งไม่ยอมคายง่ายๆ ว่ะมึงนั่นแหล่ะจะลำบากตอนอยากคาย” ผมหัวเราะชอบใจในคำเปรียบของไอ้โอ

อ่านฟรีสำหรับผู้ใช้งานใหม่

สแกนเพื่อดาวน์โหลดแอป

App Store Google Play

Facebookexpand_more