บทที่ 2
4238 คำ
ร่างบางฟื้นขึ้นมาอย่างอิดโรยน้ำตาที่เหือดแห้งไปแล้วกลับมาอีกครั้งเขาลุกขึ้นนั่งอย่างสุดแสนจะทรมานพลางพร่ำถามตัวเองว่าเขาผิดอะไรทำไมต้องทำกันขนาดนี้เขาก็เป็นแค่ผู้ชายธรรมดาไม่เคยยุ่งเกี่ยวอะไรกับใครแต่ทำไมต้องเจออะไรอย่างนี้ด้วย
"ผมทำอะไรผิด...ทำไมทำกับผมอย่างนี้ฮือออ"
ร่างบางคร่ำครวญอย่างน่าเวทนาเขาพูดและร้องไห้เหมือนคนบ้าร่วมชั่วโมงกว่าจะรวบรวมแรงทั้งหมดที่มีแต่งตัวและลากสังขารตัวเองกลับบ้านจิตใจปวดร้าวดั่งตายทั้งเป็นแต่ไม่ว่าจะเศร้าเสียใจขนาดไหนก็ตามเขาก็ไม่สามารถย้อนเวลาไปแก้ไขอะไรได้ทั้งนั้นจึงได้แต่ภาวนาว่าทุกอย่างที่เกิดขึ้นในวันนี้จะผ่านไปและไม่หวนกลับมาอีกตอนนี้หนุ่มนั่งจมกองน้ำตาอยู่ฝักบัวในห้องน้ำมาเป็นชั่วโมงแล้วพยายามขัดล้างสิ่งสกปรกและเวรพวกนั้นออกและไม่ว่าจะพยายามซักเท่าไหร่ก็ยังคงรู้สึกว่าคราบเลวๆเหล่านั้นยังคงอยู่และเขาก็รู้ขยะแขยงตัวเองจนอยากจะตายไปให้พ้น
"เฮ้ยเจ! มึงกลับมาเมื่อไหร่วะแล้วไปทำเหี้ยไรมาโทรมเชียว"
"เปล่า"
หนุ่มน้อยที่ถูกเพื่อนเรียกและถามซะยาวแต่ตัวเขาเองกลับตอบสั้นๆเท่านั้นการถามถึงอาการและสภาพที่เห็นนั้นดึงเอาความทรงจำที่เลวร้ายให้กลับมาทำร้ายหัวใจที่อ่อนแออีกครั้งเจรีบดึงผ้าห่มมาคลุมโปงเพื่อปกปิดน้ำตาจากเพื่อนร่วมห้องซึ่งนั้นทำให้แทนงุนงงมากเลยทีเดียวเพราะปกติแล้วเพื่อนตัวดีเขาออกจะร่างเริงแต่นี้เป็นอะไรไปด้วยความเป็นห่วงเพื่อนเขาจึงไปกระชากผ้าห่มนั้นออกจากร่างบางและได้เห็นว่าร่างบางร้องไห้จนหน้าแดงตาบวมแทนทำอะไรไม่ถูกเมื่อภาพตรงหน้าเขาไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเจแต่รู้แค่ว่าต้องปลอบคนๆนี้แทนคว้าร่างบางมาแนบอกลูบหัวอย่างอ่อนโยน
"มึงเป็นอะไรเจใครทำอะไรมึงบอกกูสิเดี๋ยวไปเอาคืนให้"
"มะไม่ไม่เอาไม่ๆข้าไม่เป็นไร"
ร่างบางตอบเพื่อนตัวเองอย่างสับสนเขาร้องไห้หนักเมื่อมีคนมาปลอบใจแทนไม่เชื่อเพื่อตัวดีของเขาหรอกรอยแดงเต็มคอเนื้อตัวช้ำจ้ำม่วงๆ เต็มไปหมดแบบนี้จะให้เชื่อว่าไม่เป็นอะไรมันจะดูว่าเขาโง่ไปหน่อยไหมเจร้องไห้จนหลับไปในอ้อมกอดของเพื่อนร่วมห้องแทนวางร่างบางลงแล้วลงไปหาแฟนที่โทรตาม
ช่วงเช้าร่างบางออกไปเรียนที่โรงเรียนเพียงคนเดียวเพราะเพื่อนตัวดีต้องไปรีบไปรับแฟนแต่เช้าเขาไม่อยากไปโรงเรียนเลยเพราะที่นั่นมีแต่คนที่ร่วมทำร้ายเขาเมื่อวานทั้งนั้นและแน่นอนเขาจำหน้าได้ทุกคนโดยเฉพาะวิน!!!
คนที่มอบความอัปยศให้กับเขาเขาเคยเห็นแฟนของวินอยู่หลายครั้งเพราะคู่นี้ดังมากในโรงเรียนไม่มีใครไม่รู้จักโดยเฉพาะวินผู้ชายที่มีอิทธิพลมากที่สุดในโรงเรียนเพราะเป็นลูกเจ้าของโรงเรียนนั้นเอง
สายตาหลายคู่จับจ้องไปที่ร่างบางพลางซุบซิบกันอย่างสนุกปากซึ่งเจพยายามทำเมินแต่ก็รู้สึกแย่และสงสัยอยู่เหมือนกันว่ามองแบบนี้ทำไม
"มึงนี่หน้าด้านวะยังกล้ามาเรียนอยู่อีกหรอวะ
"วิน..."
“เรียกกูห้วนๆ อย่างนี้อยากมีปัญหามากนักหรอห่ะ! ไอ้หลายผัว!!!"
"ปะเปล่าคะครับ"
" นึกว่าอยากมีกูจะจัดให้อีกซักสิบยี่สิบคน! สนไหมละ?”
"ไม่ๆไม่เอาครับไม่เอา...ไม่ๆๆๆๆผมกลัวแล้ว!!!"
ร่างบางทรุดตัวลงไปกับพื้นและพร่ำร้องออกมาเหมือนคนบ้าเขากลัวคนตรงหน้ามากเหลือเกิน
"อย่าทำผมผมขอโทษอย่าทำผมผมขอโทษฮืออผมขอโทษอย่าทำผมเลยผมกลัวแล้ว...."
ทุกสายตามองมาอย่าสนใจแต่ก็พอจะเดาได้ว่าเด็กหนุ่มนั้นคงไปทำอะไรวินเข้าให้แล้วจึงมีสภาพเป็นอย่างนั้นคำพูดขอโทษและผมกลัวแล้วพรั่งพรูออกมาไม่ขาดปากเจนั่งขดตัวอย่างหวาดกลัวและถึงแม้สิ่งที่แสดงออกมานั้นจะน่าสงสารเพียงใดก็ตามแต่ร่างสูงก็ไม่สนใจแต่กลับหงุดหงิดและรำคานมากขึ้น
"พลัก! เงียบนะ!! ตุบๆพลั๊กๆๆ!!!"
"โอ๊ยๆๆๆ!! พะพะพอเถอะครับฮืออผมขอโทษผมกลัวแล้วฮืออฮึกอย่าทำผมเลยผมเจ็บ..."
ร่างบางร้องขอและเริ่มยกมือไหว้แต่ร่างสูงกลับไม่คิดที่จะหยุดกระหน่ำเท้าใส่ร่างบอบบางเลยแต่กลับกระหน่ำเพิ่มแรงเข้าไปอีกเลือดไหลออกจากปากขอร่างบางร่างสูงก็หัวเราะอย่างสะใจรวมไปถึงเสียงหัวเราะเย้ยหยันจากเพื่อนๆร่วมกลุ่มอีกด้วยภาพที่แสนโหดร้ายถูกทุกสายตาจับจ้องแต่ไม่มีใครซักคนให้ความช่วยเหลือเลยไม่ใช่ทุกคนไม่อยากช่วยแต่ช่วยไม่ได้ตังหากแม้จะเป็นครูก็ตามร่างบางที่แทบสิ้นสติถูกกระชากอย่างแรงไปทางหลังโรงเรียนเขาไม่คิดต่อต้านเลยเพราะไม่มีแรงแล้วแล้วเขาก็โดนเหวี่ยงทิ้งลงพื้นปูนซีเมนส์จนตัวนั้นถลอกปอกเปิกไปหมด
"มานี่...!"
"มะมะไม่ไม่ไม่เอาอย่าทำผม"
"ถ้ามึงไม่มากูจะให้พวกนี้รุมโทรมมึงมึงจะเอาไงจะมาทำให้กูดีๆหรืออยากโดนแบบเมื่อวาน!!!"
ดวงตาสวยบอบช้ำเบิกโพรงกับคำพูดที่ส่อถึงเรื่องที่จะเกิดขึ้นถ้าเขาไม่ทำตามสั่งเขาหนีไม่ได้ตอนนี้จึงจำเป็นที่ต้องเลือกทางที่ไม่ทำร้ายตัวเองนักเจค่อยๆเคลื่อนกายเข้าไปหาอีกฝ่ายทุกอย่างก้าวนั้นเต็มไปด้วยน้ำตาเขาว่าร่างสูงจะสงสารเขาบ้างแต่ไม่เลยในแววตานั่นมีแต่ความสนุกสนานที่เห็นร่างบางทรมานร่างกายบอบช้ำจนแทบดูไม่เหมือนคนด้วยซ้ำเพราะมันเหมือนศพ!!
"คุกเข่า!!"
"ครับอื้ออ!"
"กัดกูฆ่ามึงแน่!!"
"อื้ออฮึก!!"
ร่างบางโดนแก่นกายที่แสนรังเกียจดันเข้ามาในปากเมื่อคุกเข่าลงตรงหน้าร่างสูงที่ยืนอยู่เขาจับหัวร่างบางและกระแทกเข้าอย่างเอาแต่ใจใบหน้าหวานเต็มไปด้วยน้ำตาไม่รู้จะสรรหาคำไหนมาบรรยายถึงความรู้เสียใจและสมเพชตัวเองอีกแล้วเพียงไม่นานร่างสูงก็ฉีกน้ำคาวเข้ามาเกือบเต็มปากร่างบางแล้วเขาก็แต่งตัวเดินออกไปกับเพื่อนๆที่ดูจะเสียดายที่ไม่ได้ทำบ้างปล่อยร่างบางที่นั่งจมกองน้ำตาอาบแดดจ้าอยู่อย่างนั้นไม่มีแม้ใครซักคนที่เหลียวแล....
เจหอบเอาร่างกายที่บอบช้ำอย่างหนักเข้าเรียนเรื่องที่เกิดขึ้นหน้าอาคารเมื่อเช้าเป็นที่พูดถึงมากทุกคนมองเขาราวกับเป็นตัวประหลาดบางคนก็มองอย่างรังเกียจแต่บางคนมองอย่างสงสารและสมเพจเวทนาเมื่อเข้ามานั่งเรียนในห้องร่างบางก็ได้แต่นั่งก้มหน้าไม่กล้าสบตาใครทั้งนั้นในที่อยู่ในห้องนี้
"เรื่องเมื่อเช้ามันเกิดอะไรขึ้นไอเจ!!! "
"เอ่อ!"
"กูถามว่ามันเกิดอะไรขึ้น!!!!"
" โอ๊ย...ข้าเจ็บแทนปล่อยข้า "
แทนเมื่อเข้ามาถึงโรงเรียนเขาก็ได้หญิงเรื่องซุบซิบนินทาเกี่ยวกับเพื่อนของเขาจนเจ้าตัวสงสัยแล้วไปถามคนที่รู้เรื่องว่ามันเรื่องอะไรกันทุกคนไม่สามารถตอบแทนได้ว่ามันเป็นเรื่องอะไรแต่บอกได้แค่ว่าเจนั้นโดนทำร้ายอย่างทารุนแทนก็แค่ฟังๆมาเท่านั้นแต่พอได้เห็นร่างของเพื่อนที่มอมแมมและมีแต่บาดแผลเต็มตัวไปหมดสติของเขาก็ขาดผึ่งแทนตะคอกถามร่างบางเสียงดังสนั่นทั้งห้องไม่พอเขายังกระชากต้นแขนเจให้ลุกขึ้นมาตอบคำถามของเขาด้วยโดยเขาลืมไปแล้วว่าร่างบางนั้นเจ็บอยู่
"กูจะปล่อยมึงถ้ามึงบอกว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นทำไมรุ่นพี่วินถึงต้องทำกับมึงอย่างนี้!!!!"
"กูไม่รู้....เขา...เขาว่ากูแย่งแฟนเขา"
ร่างบางตอบไปตามที่รู้มาทั้งที่เหตุผลที่รู้มานั้นจะทำให้หวนคิดว่าเพราะเรื่องแค่นี้เขาถึงต้องทำร้ายเราขนาดนี้เลยหรอ?
"แค่เรื่องนี้!!!"
"อย่าถามอะไรกูเลย....กูขอร้องอย่าถามกูเลยฮือออ"
"เฮ้ย! กูไม่ได้ให้มึงร้องไห้นะเจมึงอย่าอ่อนแอให้มันเห็นสิวะ"
แทนเดินเดินเข้าไปดึงร่างบางมาแนบอก'เอ็งลองเจออย่างข้าดูไหมจะได้รู้ว่ามันเจ็บปวดแค่ไหน' ร่างบางพร่ำกับตัวเองในใจแทนกอดปลอบร่างบางอยู่ซักพักค่อยก็ปล่อยคนตัวเล็กให้เป็นอิสระพลางพาเจไปทำแผลที่ห้องพยายามบาลแทนทั้งเช็ดเนื้อเช็ดตัวที่สกปรกให้ใส่สะอาดแล้วก็ค่อยๆใส่ยางลงไปที่แผลถลอกช่วงมือและเข่าที่โดนร่างสูงทำร้ายจนเป็นแผลเล็กแผลน้อยเต็มไปหมด
"เฮ้ย! มึงดูคู่ผัวเมียคู่นั้นดิดูแลกันดีชิบหายเลยวะ"
เสียงปริศนาถูกส่งมาจากชายหนุ่มคนหนึ่งในกลุ่มของวินคำพูดที่ดูเหยียดหยามนั้นถูกส่งออกมาเพื่อเรียกเสียกเสียงหัวเราะจากคนในกลุ่มวินมองร่างบางก่อนจะยกยิ้มที่ดูร้ายกาจผมกลัวเอ่อออกมามากมายจนนำตาแห่งความหวาดกลัวนั้นถูกพลักดันให้ไหลลงมาเจดึงผ้าห่มมาห่มตัวเองอย่างต้องการที่กำบังแต่ก็ใช่ว่าผ้าห่มผืนเดียวจะบังอะไรได้แต่อย่างน้อยมันก็พอจะซับน้ำตาและซ่อนความหวาดกลัวความเสียใจได้ดีพอสมควรเลยทีเดียวแทนมองร่างสูงของรุ่นพี่ที่เป็นหัวหน้าแก๊งค์อันธพาลอย่าก็ต้องขบกรามเนี่ยจนได้ยินเสียง'กรอดๆ' รอกออกมาเพราะเขาก็ทำอะไรร่างสูงไม่ได้อยู่ดีเพราะร่างสูงนั้นมีอำนาจเหนือเขามาเลยทีเดียว
"อ่อ...เดี๋ยวเที่ยงไปเจอกูที่ห้องด้วยล่ะและถ้ามึงไม่มาพรุ่งนี้...โรงเรียนนี่จะไม่มีที่ให้มึงอยู่อย่างแน่นอน"
วินพูดพลางชูแผ่นซีดีแผ่นหนึ่งขึ้นมาอย่างต้องการข่มขู่ว่าถ้าหากไม่ทำตามเขาต้องเจอกับอะไรที่สามารถดับอนาคตได้เลยซีดีแผ่นนั้นคงเป็นคลิบที่อัดถ่ายตอนที่เขาโดนกระทำอย่างหยามช้าร่างยางมองหน้าวินผ่านน้ำตาที่รั่งรินแล้วรั่งรินเล่าแล้วก็ต้องพยักหน้าน้อยๆรับคำไปเพราะปฏิเสธได้เทื่อเห็นร่างบางตอบเขาก็เดินยิ้มกริ่มและหัวเราะอย่างสนุกสนานกับเพื่อนๆ และหญิงอีกหนึ่งคนที่เดินคล้องแขนขา
แทนหันปลอบเจที่เริ่มร้องไห้อีกครั้งซึ่งสมองของร่างบางแทบไม่ต้องประมวนอะไรเลยก็รู้ว่าตัวเองจะต้องเจอกับอะไรความหวาดกลัวเกาะกุมหัวใจไม่ปล่อยแทนมองเพื่อนตนเองก็อดสงสารไม่ได้เพราะต้นเหตุของเรื่องคือเขาเองเขาคือคนที่แย่งหญิงสาวของวินจนเรื่องนี้ต้องเกิดขึ้นเจต้องรับแบกรับชะตากรรมที่ตนเองไม่ได้เป็นคนก่อและก็ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองผิดอะไร?
" มึงไม่ต้องไปนะเดี๋ยวกูไปคุยให้เอง "
" อย่าเลยเรื่องของข้าเดี๋ยวข้าจัดการเอง "
" มึงจะต้องทนทำไมวะในเมื่อไม่ได้เป็นคนทำ!!!! "
" ข้า....บอกเขาแล้วเขาไม่เชื่อข้าข้าหนีได้หรอแทน "
แทนก้มหน้างุดความรู้สึกผิดที่ตัวเองเป็นคนก่อถึงแทนจะโกรธเรื่องที่เจโดนทำร้ายแต่ตัวเขาเองก็กลัวเกินกว่าที่จะบอกความจริง
" งั้นก็เรื่องของมึง!!!! "
แล้วแทนก็เดินออกจากห้องไปทิ้งให้เจนอนร้องไห้เพียงลำพังแทนไม่กล้าพอที่จะไปบอกความจริงกับวินเขาจึงเลือกทางที่เห็นแก่ตัว
เจเดินไปตามทางที่วินสั่งให้ไปหาด้วยร่างกายและจิตใจที่บอมช้ำก้าวเท้าเล็กๆ เดินไปข้างหน้าอย่างสั่นเทาและหวาดกลัวต่อสิ่งที่เกิดขึ้นตามทางเต็มไปด้วยนักเรียนมากมายที่มองมาที่เขาแต่ร่างบางไม่สนใจอะไรเลยรอบข้างเลยแม้แต่นิด
" เดินช้าจัง "
เด็กหนุ่มลูกน้องวินที่เห็นร่างบางเดินผ่านหน้าไปที่ห้องของวินเขาเดินไปกอดคอร่างบางและลากให้เดินเร็วระหว่างทางก็มีลูกน้องวินถยอยเดินมาประกบพวกนั้นเนิ่มลวมลามร่างบางทั้งตีก้นบ้างล่ะจับตรงนั้นบ้างล่ะจับน่าอกน้อยนั่นบ้างล่ะจนร่างบางน้ำตาแตกอีกรอบและเมื่อมาถึงห้องชายหนุ่มนักเรียนพวกนั้นก็พลักเจเข้าไปในห้องอย่างแรงจนร่างบางหกล้มลงไปกับพื้นห้องชนกับโต๊ะเล็กหน้าโซฟาที่มีร่างสูงและผู้หญิงอีกคนที่เปลือยกายขย่มอยู่บนตักแกร่งสายตาคมจ้องมองมาที่ร่างบางอย่างเย็นชาทั้งๆ ที่ร่างอรชรกำลังเร่าร้อนอยู่ในบทพิศวาสแต่ร่างสูงกับดูเฉยชาไร้ความรู้สึก
" เฮ้ย!! ใครให้เอาแม่งมาตอนนี้วะ!!! "
ร่างสูงพูดออกมาอย่างหงุดหงิดแล้วเขาก็พลักร่างอรชรออกจากร่างตนหญิงสาวมองร่างสูงอย่างแค้นเคืองเพราะเธอนั่นกำลังจะถึงอยู่แล้วแต่ดันโดนพลักไสเธอเก็บเสื้อผ้าที่หล่นกองอยู่ที่พื้นมาใส่อย่างอารมณ์เสียไอ้อยากโวยก็อยากอยู่หรอกแต่เธอกลัวเกินกว่าจะทำตามสิ่งที่คิดได้
วินลุกยืนเต็มความสูงก้าวเดินไปที่ร่างบางที่จุมปุกอยู่พื้นพร้อมน้ำตาทั้งๆ ที่ยังไม่ได้ปกปิดกายที่ท่อนร่างเปล่าเปลือยเจ้านั่นยังโด่ชี้หน้าร่างบางจนร่างบางต้องเบือนหน้าหนีแต่แล้วก็แล้วเส้นผมสีดำสลวยก็ถูกกระชากอย่างแรงให้เงยหน้ารับเอาสิ่งที่ตื่นตัวอยู่เข้าปากเล็กร่างบางเล็กดิ้นรนขัดขืนเล็กก็เผลอกัดส่วนนั้นเพราะรังเกียจกลัว
" โอ้ย!! ไอ้สัสมึงกล้ากัดหรอห้ะ!!!!! "
ฝ่าเท้าใหญ่ยันโครมมไปที่ร่างบางแล้วกระทืบซ้ำๆ
" ขะขะขอโทษโอ้ย!!! ผมเจ็บผมขอโทษครับฮือออออ "
" กล้ามากนะมึง!!! อยากโดนแบบวันก่อนใช่ไหม..ได้เลย!! เฮ้ยมึงอะไปตามพวกเพื่อนมึงมาให้หมดแล้วบอกไปด้วยว่าใครอยากได้ไอ้เหี้ยนี้ให้แม่งมาเอาได้เลย!!!!!
ร่างบางแทบกัดลิ้นตัวเองให้ตายเมื่อรู้ว่าร่างสูงจะทำเขาเหมือนวันอีกครั้งเขากระเถิบไปกอดขาร่างสูงทั้งน้ำตา
" ผมขอโทษอย่าทำอย่างนี้กับผมเลยนะครับผมยอมแล้วอย่าทำผมเลยฮือออฮึก! นะครับผมขอร้อง "
" พลัก!! สัส! มึงยังหน้าด้านกล้ามาขอร้องกูอีกนะเฮ้ย! มึงเอาซีดีนั้นมาเปิดดิ๊ "
ร่างบางที่โดนถีบไปกองอยู่ที่พื้นมองตามผู้ชายคนหนึ่งที่เดินหมุนแผ่นซีดีหน้าขาวซีดซีดหนักกว่าเดิมเป็นเท่าตัวแล้วภาพที่ตนเองโดนกระทำอย่างทารุนก็ถูกถ่ายทอดออกมาทางหน้าจอLCDใหญ่กลางห้องความเจ็บช้ำปวดร้าวทวีหนักขึ้นเมื่อภาพที่ฉายออกมาตอกย้ำความเจ็บปวดของเขาเจ็บเสียใจจนหมดอาลัยตายอยากน้ำตาไหลจนแทบไม่มีจะไหลร่างกายที่โดนทารุนและจิตใจที่โดนเหยียบย่ำนั้นบั้นทรทุกอย่างในตัวเขา
" ยอมทุกอย่างหรอ? เผอิญกูอยากให้มึงทำตัวแรดๆ แล้วให้เพื่อนกูเอาให้สมอยากอะได้ป่ะ!!!! "
ร่างบางกระตุกวูบเมื่อฟังสิ่งที่ร่างสูงต้องการ
" ฆ่าผมดีกว่าอย่าทำผมอย่างนั้นเลย "
เสียงที่สั่นและแหบแห้งเอื้อยเอ่ยร้องขอแววตาเว้าวอนจนร่างสูงวูบไหวไปชั่วครู่แล้วกระดิกนิ้วเรียกร่างบางให้ไปหาที่โซฟาเจส่ายหน้าระรัวจนร่างสูงโมโหและลุกไปจิกหัวให้มาที่ตัวเขา
" กูกำลังฆ่ามึงอยู่และมึงก็กำลังจะได้ตายทั้งเป็นอีกรอบ...! "
เสื้อผ้านักเรียนถูกวินใช้กรรไกรตัดจนขาดวิ่นแล้วจับเจขึ้นคล่อมตัวเองเอาไว้ร่างบางร่ำร้องเสียงแหบโหยมือบางถูกพันธนาการด้วยเศษเสื้อผ้าของตนเอง
" มึงทำกูค้างต่อให้จบ!! "
" อ้าาาไม่ไม่ไม่ไม่อ๊ากกกกก!!!!!! "
ร่างสูงอัดเขาไปทั้งอย่างนั้นขี้เกียจเบิกทางเอาให้มันเจ็บเจียนตายอย่างนี้แหละสนุกดีเพื่อนๆ ของวินต่างมองกันอย่างอิจฉาอยากร่วมวงแต่ก็ต้องอยู่ดีเลือดไหลเป็นทางจนเปรอะเปื้อนกันทั้งคู่เพราะเจเองก็ยังเจ็บช้ำอยู่แต่แค่เขาฝืนมาเรียนเท่านั้นแต่ตอนนี้ร่างทั้งร่างเหมือนโดนฉีกทึ้งออกมาจากกันความเจ็บปวดแล่นขึ้นมาจนจุกอก
" ฮ้าาามึงนี่โดนเป็นสิบยังฟิตได้อยู่เนาะสุดยอดเลยวะฮ้าาา "
" พะพะพอเถอะครับพอเถอะอย่าทำผมเลยอึกเจ็บผมเจ็บอย่าทำผมฮืออออย่างทำผมผมกลัวแล้วผมขอโทษอย่าทำผมฮืออออออออขอโทษผมขอโทษผมกลัวแล้วม่ายยยย! ฮึกๆๆๆ ฮื่ออออ "
" สัส!!! หุบปาก!!!! "
" ฮึก!!! "
" เงียบอย่างนั้นแหละสัสช่วยครางหวานๆ แทนกูบอกให้มึงครางไง!!! "
" อ่ะๆฮือออพอเถอะเพี้ยะ!!!! "
" กูบอกมึงครางสัส!!!! "
แล้วร่างสูงก็รำคาญเสียงร้องห้ามร้องขอโดยการเอาเศษผ้ามาหมัดปากให้เงียบและร้องขออ้อนวอนไม่ได้อีกวินจับเจให้หน้าแนบไปกับโซฟาแล้วกระแทกเข้าด้านหลังอย่างแรงไร้ความปราณีแม้ช่องทางหลังจะฉีกขาดและมีเลือดไหลออกมาอย่างตลอดเวลา
กระแทกเข้าไปสุดแรงและกดแช่ย้ำคาอยู่อย่างนั้นปล่อยน้ำคาวใส่ในตัวเจอย่างมากมายและเขาก็มองไปที่พวกเพื่อนที่พร้อมสำหรับการรุมโทรมร่างบางนร้แล้ว.....
ชายหนุ่มที่ยืนรออย่างใจจ่อก้าวเดินไปหาร่างบางที่นอนกองอยู่ที่โซฟาแม้ร่างกายนั้นจะบอบช้ำและมีเบือดเปรอะเปื้อนอยู่แต่ก็ยังเป็นที่ต้องการของเหล่าผู้ชายที่มากในกำหนัด
" อ่ะตามสบายเสร็จเก็บทำควาทสะอาดด้วยล่ะกูจะไปเรียน "
" คร้าบ... "
" เฮ้ยวิน! มึงไม่คิดว่าสิ่งที่ทำนี่มันไม่เกินไปหน่อยหรอวะ? "
พลเพื่อนที่สนิทที่สุดและเป็นเดียวที่กล้าต่อล้อต่อเถียงกับวินเอ่ยขึ้ย
" ไม่หนิมีนแย่งแฟนกูโดนอย่างนี้ก็สมควรล่ะ "
" เฮ้อออกูสงสารน้องเขา "
" อย่าทำเป็นสงสารคนอื่นหน่อยเลยมึงมึงอะเหี้ยพอๆ กับกูแหละว่าแต่ไม่เอาหน่อยหรอวะ "
" ไม่อะอย่างกับซากศพสกปรกสิ้นดี "
ถึงปากพลจะพูดว่าสงสารแต่สายตานั้นกลับมองร่างบางเป็นแค่สิ่งสกปรกไร้ค่าวินยิ้มๆ กับคำพูดเพื่อนแล้วเดินกอดคอกันไปเจฟังบทสนทนาที่รังเกียจตัวเขาใช่เขามันสกปรกยิ่งกว่าอะไรทั้งนั้นมือนับสิบกำลังลูบไล้ร่างกายเจ
" เฮ้ย! กูว่าทำอะไรสนุกๆ ดีกว่า "
" อะไรวะแล้วไอ้ที่จะทำเนี่ยมันก็สนุกอยู่แล้วนี่หว่า? "
" เออหน่า... "
ชายคนหนึ่งจับเจลุกขึ้นด้วยใบหน้าเจ้าเล่แล้วแกะผ้าออกจากปากร่างบางตามด้วยเหล้าขวดโตกรอกปากเจเพื่อนๆ ต่างมองกันอย่างรู้ความหมายนั้นสินะมอมแม่งเผื่อแม่งจะมีอารมณ์ร่วมเหล้า70ดีกรีขวดลิตรถูกกรอกจนหมดมีบ้างที่จะหกเปื้อนลำตัวขาวนั่นทำให้ชายคนอื่นพากกันเลียเหล้าที่ไหลเปื้อนตัวขาวดวงตาเจเริ่มพร่าเลือนมองอะไรเป็นภาพเบลไปหมดอาการมึนเมาวิงเวียนมี่เขาไม่เคยรู้จักกำลังถาโถมเข้ามาและถึงเขาจะเมาแทบไม่ได้สติแต่เขาก็พยายามดิ้นรนขัดขืนซึ่งพอยิ่งทำอย่างนั้นแอลกอฮอล์ก็ยิ่งแผลงฤทธิ์ทำให้ร่างบางไม่สามารถควบคุมตัวเองได้อีก
ผู้ชายร่วมยี่สิบคนต่างต่อคิวรอเอาร่างบางริมฝีปากถูกครองด้วยแกนกายสามอันที่มืออีกสองที่ต้องคอยชักเพื่อสนองตัญหาพวกนั้นช่องทางรักถูกสอดใส่ด้วยแกนกายถึงสองทางนั้นขาดแล้วขาดอีกจนมันเหวะหวะน่ากลัวแต่ก็ไม่มีใครสนใจพวกนั้นคิดแต่เรื่องจะเอาร่างบางอย่างเดียวเจแม้เมาไม่ได้สติแต่ก็ยังคงร้องไห้ขอร้องความเมตาจากพวกนี้
" พะพะอื้อออพอเถอะอ่ะๆๆผมอืมเจ็บอ่าาาอื้อออแรงๆอ่ะๆๆ "
ไม่รู้ว่าจะขอให้หยุดหรือจะขอให้กระทำต่อกันแน่แต่ที่แน่ๆ เมื่อเขาฟื้นคืนสติสภาพเขานั้นคงดูไม่ได้แน่ๆและเพื่อความสนุกยิ่งขึ้นพวกนี้จึงพยายามที่จะสอดใส่ของเทียมเข้าไปที่ช่องทางรักที่มีเอ็นอุ่นเสียดสีกันอยู่แล้วถึงสองอัน
" ม่ายยอย่าอื้อออทำอย่างน้านนนนนอ่าาาา "
" เหี้ยแฮ่กๆ แน่นวะอื้อออเข้ายากชิบ!! "
" อ่าห์..มะมึงก็ยัดรวดเดียวเลยดิ "
" เหี้ยๆทำอย่างนั้นก็หลวมหมดดิสัส "
" ไม่หรอกหน่า....อื้อออฝุบ! เข้าล่ะเยดดดแน่นโคตรอ่าาาา "
" เจ็บ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! "
ร่างบางร้องลั่นเมื่อไอ้เวรนั้นยัดของเทียมที่มีตะปุ่มตะป่ำเต็มแท่งเข้ามารวดเดียวแล้วยังเปิดให้มันสั่นพร้อมกับจับมันกระแทกเข้าออกพร้อมกับอีกสองอันอย่างแรง
" โอ๋ๆๆไม่ร้องนะคนดีฮ่าๆๆ "
" อื้มมมม "
แท่งเนื้อถูกยัดเข้ามาในปากสองอันพร้อมกันตามด้วยการนำมันเข้าออกในโพรงปากร้อนรุ่มมือบางก็ยังคงชักรูดแก่นกายอื่นสองอันอยู่ร่างกายเจสั่นเทาไปตามแรงกระแทกจากชายสีคนและที่มืออีกสองนี่ยังไม่นับรวมที่ร่างกายนั้นถูกมือนับสิบที่ทั้งลูบและหยิกไปตามลำตัวจนแทบไม่ต้องหาจุดที่มันยังคงเป็นสีเนื้อปกติแล้วเพราะทั้งตัวนั้นเต็มไปด้วยรอยช้ำจ้ำเขียวเสียเต็มไปหมด
ร่างบางถูกทารุนจากชายร่วมยีสิบคนจนเวลาล่วงเลยมาจนเย็นทุกการกระทำหยบช้าถูกอัดวีดีโอให้ชายหนุ่มเจ้าของห้องด้วยเจเริ่มรับอะไรๆ ต่อไปไม่ไหวเขาหลับตานิ่งแล้วสติก็หลุดลอยไป
" โหย...พวกมึงเล่นกันมันเลยนะ "
วินเข้ามาในห้องด้วยรอยยิ้มเมื่อเห็นร่างบางที่ไร้สติโดนผู้ชายระบายความใคร่อยู่ร่างกายนั้นช้ำจนไม่น่าจะมีชีวิตอยู่ได้ด้วยซ้ำวินเดินไปที่เก้าตัวใหญ่มุมหนึ่งของห้องตามด้วยพลที่เดินสูบบุหรี่เข้ามาเขามองร่างบางอย่างรังเกียจ
" น่าสงสารวะ "
" แต่สายตามึงมันบอกว่าน่ารังเกียจ "
" แต่ก็เพราะมึงทำให้เขาเป็นอย่างนี้ไม่ใช่หรอวะ "
" ก็ใช่ "
วินยกไหล่ตอบอย่าไม่ยี่ระแล้วหยิบบุรี่ขึ้นมาดูดบ้างภาพตรงหน้าเหมือนหนังรุมโทรมที่มีคุณภาพเยี่ยมมากเลยทีเดียว
" เฮ้ยพอได้และพระอาทิตย์แม่งจะตกดินล่ะ "
วินตะโกนบอกพวกที่ปู้ยี่ปู้ยำเจอยู่อย่างเมามันและไม่มีทีท่าว่าจะหยุดกันเลยจนเขาเอียนกับภาพนี่ล่ะถ้าเจยังมีสติอยู่ก็ยังโอเคดูได้อีกนานแต่นี่เหมือนดูพวกแม่งเอากับศพเลย
" เก็บกวาดด้วยล่ะส่วนไอ้นั่นกองแม่งไว้อย่างนั้นล่ะ "
" คร้าบ "
" วินเดี๋ยวกูไปก่อนนะมีธุระวะ "
" ธุระอะไรวะ "
" สาวมาหา "
พลตอบยิ้มๆ แล้วเดินออกไปวินนั่งสูบบุรี่พลางมองพวกเพื่อนๆ เก็บกวาดห้องตัวเองและก็มองดูร่างบางตามด้วยความคิดที่ว่าเด็กนี่จะทนได้แค่ไหน...หรือทนไม่ได้นานแล้วแต่เราบังคับนะ? ช่างเถอะปล่อยให้แม่งทรมานให้ตายกล้ามากที่มายุ่งกับของของกูไม่คิดเลยจริงๆ ว่าหน้าหวานๆ อย่างนี้จะชอบแย่งแฟนชาวบ้านและแย่งใครไม่แย่งมาแย่งกู
วินเมื่อคิดมาถึงตรงนี้อารมณ์ก็ครุกรุ่นขึ้นมาด้วยโทสะอีกครั้งแล้วความคิดที่เลวร้ายที่จะทำลายคนตัวเล็กก็เกิดขึ้นอีกเขาเดินไปหยิบซีดีรอมที่เป็นคลิปที่เขาอัดไว้ครั้งแรกมาอัพลงเว็บเพื่อประจานและทำลายอนาคตที่แทบจะดำมืดอยู่แล้วของเจให้มืดมิดจนไม่มีทางออกได้อีกเลย
" มึงตื่นมามึงได้ตายสมใจเลยล่ะฮ่าๆๆๆ"
**ความยาวแต่ละตอนอาจไม่เท่ากันนะครับ**
- ผู้เขียน
