บทที่ 12
“เสือก”
“O_O”
คำตอบสั้นๆ แต่มีความหมาย ผมยิ้มมุมปากเล็กน้อย เมื่อเห็นสีหน้าตกใจของโรสรินทร์ เธอยืนจ้องมองผมอยู่ที่เดิม ดูเหมือนดวงตากลมโตคู่นั้นกำลังมีน้ำตาคลอ ผมหันหลังเดินออกมา ทิ้งให้เธออยู่ด้านหลัง
หมับ!! โรสรินทร์สวมกอดผมจากทางด้านหลัง บนดาดฟ้ามีคนอยู่ไม่มาก เพราะเป็นสถานที่สูบบุหรี่หรือแค่แวะมาสูดอากาศ วงแขนเล็กกระชับกอดเอวแน่นขึ้นเมื่อผมพยายามดึงแขนเธอออกจากเอว
“ปล่อย!!” ผมพูดเสียงดุดัน แต่ดูเหมือนอีกคนจะไม่ยอมทำตาม
“ไม่!! โรสจะไม่ปล่อยเตไปไหนอีกแล้ว ฮึก..เรากลับมาเป็นเหมือนเดิมได้ไหม” โรสรินทร์พูดออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
“ฉันมีเมียแล้ว” ผมพยายามปรับน้ำเสียงให้เรียบ ไม่แสดงอารมณ์ใดๆ ออกมา ถึงแม้ในใจจะไม่ชอบ “ปล่อยมือ ในตอนที่ฉันยังพูดดี” ผมก็ยังคงพยายามดึงมือเธอออก
“ไม่..เต...โรสขอโทษ..จะให้โรสเป็นน้อยโรสก็ยอม..นะเต โรสรู้แล้วว่าขาดเตไปโรสเป็นยังไง ฮึกๆๆ ” สายธารน
