ฮูหยินขอทวงแค้น

บทนำ

แฮ่ก~ แฮ่ก~ แฮ่ก~

หญิงสาวคนหนึ่งวิ่งหนีบางอย่างด้วยความหวาดกลัว ใบหน้างามถูกลมเย็นตียามวิ่งไม่อาจช่วยให้จิตใจของนางสงบลงได้ เสียงฝีเท้าม้าและคนจำนวนมากตามติดไล่หลังมาไม่ห่าง ดวงตาของนางเบิกกว้างสอดส่ายมองหาทางรอดหรือที่หลบซ่อนตัว แต่ดูเหมือนสวรรค์จะไม่เข้าข้าง พื้นที่นี้จึงมีเพียงพุ่มไม้เตี้ยและทุ่งหญ้าทอดยาวไกลสุดลูกตา

“นางอยู่นั่น!”

ใครหนึ่งคนตะโกนขึ้นเมื่อมองเห็นแผ่นหลังของคนที่หลบหนี ส่งเสียงบอกให้คนอื่นรู้และตามมาติดๆ เซี่ยซินหงหันกลับไปมองก็พบว่าหนทางหนีของนางสิ้นหวังแล้ว เบื้องหลังของนางมีทหารจำนวนมากวิ่งตามมาอย่างกระชั้นชิด

ใบหน้างามซีดเผือด หอบหายใจเมื่อออกแรงวิ่งมาเป็นเวลานาน สองมือกอบกุมท้องอันแบนราบที่มีเพียงนางเท่านั้นที่รู้ว่ามีอีกชีวิตก่อเกิดขึ้นอย่างไม่ทันรู้ตัว นางเพิ่งทราบว่าทุกอย่างเป็นเรื่องโกหกหลอกลวงของคนชื่นชอบอำนาจและต้องการทำลายผู้อื่น แต่นางหลวมตัวช่วยเหลือคนพวกนั้นอย่างหน้ามืดตามัวจนทำให้ครอบครัวของสามีและครอบครัวของตัวเองดับดิ้น

นางคือผู้รอดชีวิตคนสุดท้ายของโศกนาฏกรรมนี้ และนางจำเป็นต้องรักษาชีวินดวงน้อยๆ เอาไว้อย่างสุดกำลัง ซินหงวิ่งหนีมาจนพบกับหน้าผาสูงชัน ความหวังของการมีชีวิตรอดและต้องการรักษาชีวิตของลูกเอาไว้สลายไป เมื่อด้านหลังก็มีทหารที่ตามมาปิดทางเอาไว้ ด้านหลังก็เป็นผาสูง

เซี่ยซินหงยืนมองลงไปเบื้องล่าง ลมแรงพัดตีหน้าจนเย็นยะเยือกไปถึงขั้วหัวใจ ความมืดยามค่ำคืนสร้างความกลัวขึ้นในจิตใจของนางอย่างยากจะถอดถอน หากนางต้องเลือก ผาสูงไร้ก้นหลุมนี้อาจเป็นที่ฝังศพของนางและลูก

“ฮูหยินเซี่ย เจ้าไม่มีทางหนีความผิดพ้น จงมอบตัวเสียแต่โดยดี” เสียงของบุรุษหนึ่งในนั้นดังขึ้น เป็นเสียงที่นางคุ้นเคยดี เซี่ยซินหงหันตัวกลับไปมองคนพูดอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ดวงตาของนางยามจ้องมองบุรุษคนนั้น เจ็บช้ำและชิงชัง

“ข้าหรือทำผิด หากเจ้าทบทวนดูสักนิดจะเข้าใจว่าอำนาจในมือของเจ้าตอนนี้ได้มาเพราะใคร” แม้กระทั่งยามจนตรอกนางก็ไม่ยอมลดความถือดีอันเป็นนิสัยของนางลง แผ่นหลังบอบบางและเคยสั่นเทายามวิ่งหนีเอาชีวิตรอดบัดนี้ตั้งตรง อย่างคนไม่ยินยอม นัยน์ตาวาวโรจน์มองใบหน้าของบุรุษที่นางเคยรักไม่ยอมละสายตา

“สามหาวนัก!! เจ้าเป็นเพียงนักโทษกบฏหลบหนี กล้ากล่าววาจาใส่ร้ายท่านต้าตูตูหรือ” ทหารที่ยืนอยู่ข้างอาชาของต้าตูตูคนใหม่ตวาดกร้าวเพื่อหมายเอาใจผู้เป็นใหญ่ในที่นี้

“ฮ่าๆๆ ตำแหน่งที่ได้มาโดยใช้เลือดของคนอื่นเป็นตัวล้างเส้นทางให้ตัวเองเหยียบย่ำ จะยั่งยืนได้เยี่ยงไร ต้าตูตูของเจ้าเป็นเพียงบุรุษไร้ประโยชน์และเห็นแก่ตัว ที่หน้าตัวเมียหลอกลวงน้ำใจของสตรี...เหอไป่เฉิน!เส้นทางของเจ้าแน่ใจหรือว่าได้มาโดยความสามารถของเจ้าเอง”

เซี่ยซินหงไม่อาจกักเก็บความแค้นเอาไว้ได้อีก ถึงกับผรุสวาทวาจาอันร้ายกาจที่แม้แต่นางก็ไม่อาจเชื่อว่าตนเองจะพูดออกมาได้ แต่ยามนี้นางแค้นเหลือเกิน...แสนจะชิงชังวิธีการของบุรุษคนนี้....รังเกียจเดียดฉันท์น้ำใจของเขาที่บังอาจหลอกใช้นางโดยใช้ความรักเข้ามาเกี่ยวข้อง!

“สตรีโง่งมอย่างเจ้ากล่าววาจาโทษผู้อื่นได้อย่างไร” เสียงหวานใสของคนที่คุ้นเคยดังขึ้น ดึงความสนใจของเซี่ยซินหง เมื่อเห็นใบหน้าของผู้พูดอย่างชัดเจนความตกใจยังสู่ความรู้สึกของนางอย่างไม่อาจห้ามได้

“เป็นเจ้า...ทำไม” เสียงอ่อนแรงร้องถามอย่างคนไม่เข้าใจ สตรีผู้มาใหม่ฉีกยิ้มสะใจมองสภาพของคนเบื้องหน้าด้วยความสมเพชเวทนา ก็ไม่คิดกักเก็บความคิดเกลียดชังเอาไว้อีก

“ข้าเกลียดเจ้า...เกลียดที่เจ้าชอบทำตัวสูงส่งทั้งที่เจ้าก็ไม่ได้ดีต่างไปจากข้า เกลียดที่เจ้ามักจะได้ทุกอย่างมาครอบครองเพียงเพราะมีบิดาดำรงตำแหน่งสูงกว่าบิดาของข้า” เสียงอ่อนโยนอ่อนหวานของนางยามกล่าวขึ้นมีเพียงความเฉยชา

เหนือสิ่งอื่นใดคือนางเกลียดเซี่ยซินหงที่บังอาจครอบครองหัวใจของหานจือหรงเอาไว้ ทั่งๆ ที่นางก็มีดีไม่ต่างไปจากเซี่ยซินหง แต่วาจานี้มิอาจกล่าวออกไปได้ ด้วยยามนี้นางขึ้นชื่อว่าเป็นคนรักของเหอไป่เฉิน บุรุษอนาคตไกล จะทำให้เขาขุ่นเคืองไม่ได้

“เจ้าจึงร่วมมือกับไป่เฉินหลอกลวงข้ากระนั้นหรือ? ” ซินหงร้องถามออกไปอย่างเจ็บช้ำ ถึงแบบนั้นนางก็ไม่คิดว่าสหายที่นางมอบความหวังดีมาตลอดจะทำกันได้ลง นั่นแสดงให้เห็นว่าที่ผ่านมานางเขลามากแค่ไหน แม้แต่เจตนาของสตรีมากเล่ห์คนนี้ก็มองไม่ออก

เฝ้าดูแลคนที่เป็นสหายอย่างดีมาตลอด คอยช่วยเหลือตระกูลหม่าให้มั่นคง เพิ่งเข้าใจอย่างถ่องแท้ว่าที่สหายคนนี้เข้ามาตีสนิทเพราะต้องการให้คนโง่อย่างนางทำงานให้

“เหยียนเอ๋อร์ไม่ได้ขอร้องอะไรเจ้าเลย เป็นเจ้า ที่โง่มอบทุกอย่างให้พวกเราเอง อีกอย่างคนรักและเป็นเพียงคนเดียวที่ข้ารักมาตลอดก็คือเหยียนเอ๋อร์ มิใช่สตรีไร้หัวสมองเช่นเจ้า!” เหอไป่เฉินดึงสตรีข้างกายเข้าสู่อ้อมกอด กล่าวถ้อยคำร้ายกาจและแสนเห็นแก่ตัว พร้อมๆ กับมองเยาะหยันสตรีที่เขาแสนจะรังเกียจด้วยแววตาสาแก่ใจระคนสมเพช

ดวงหน้าอ่อนหวานน่ารักของหม่าจินเหยียนแดงเรื่อ โอนอ่อนซบตัวลงบนอกกว้างของเหอไป่เฉินอย่างมีความสุข ใบหน้าสุขล้ำนั่นหันมองสตรีที่ตนเองวาดหวังให้ตกต่ำและวันนี้ก็มาถึง นัยน์ตากลมโตที่ซินหงเคยมองว่าไร้เดียงสากลับเปลี่ยนเป็นแววตาของผู้ชนะใช้มองผู้แพ้อย่างเหยียดหยาม

ภาพนั้นยังความเจ็บปวดให้แก่ซินหงเป็นอย่างมาก สหายสนิทแอบคบหากับบุรุษที่นางรัก ทั้งสองยังร่วมมือกันใช้คำหวานและการแสดงอันไร้ที่ติ หลอกนางจนนางช่วยหยิบยื่นอำนาจให้ ซ้ำวาจาทำร้ายจิตใจที่ดังมาจากปากของบุรุษที่นางรักและคิดว่าเขาก็รักนาง แต่วันนี้ เวลานี้ทุกอย่างได้พิสูจน์ออกมาแล้ว...

เป็นนางที่หน้ามืดเชื่อคำคนได้ลง ยอมทำทุกอย่างแม้กระทั่งทรยศสามีและตระกูลของเขาเพื่อคนเลวพวกนี้... ยอมทำตัวให้คนว่ากล่าวรุนแรงเพื่อรักษาเนื้อตัวเอาไว้ให้บุรุษคนนี้...ยอมหักกับตระกูลของตัวเองเพื่อบุรุษคนนี้.. ยอมทำร้ายจิตใจสามีมาตลอดที่แต่งงานกันก็เพื่อบุรุษเลวทรามคนนี้!

นางเสารเลวถึงเพียงนั้นทำไมสวรรค์จึงให้นางรอดชีวิตอยู่อีก? ...หรือเป็นเพราะสวรรค์เวทนาสตรีบาปที่หลงผิด อยากให้มันได้รับรู้ความจริง

นี่อย่างไรนางรู้ความจริงแล้ว!

สวรรค์…ท่านมอบดวงตาที่มองเห็นความจริงให้แก่ข้า เช่นนั้นทำไมถึงไม่มอบทางรอดให้ข้าได้แก้ไขทุกอย่างเล่า..

ความปรารถอันเห็นแก่ตัวและมากไปนี้ ซินหงก็ไม่อาจบอกได้ว่าจะเป็นจริงได้หรือไม่ แต่ยามนี้นางตัดสินใจแล้ว

เมื่อชาตินี้นางพ่ายแพ้ ชาติหน้านางจะขอเป็นผู้ชนะ!

“เช่นนั้น...ข้าก็ขอให้พวกเจ้ามีความสุขกับสิ่งที่ได้มา มีความสุขกับมันเสียให้พอกับสิ่งที่ใช้เลือดของคนนับร้อยแลกมา เพราะเมื่อมีโอกาส ข้าจะกลับมาทวงทุกอย่างคืน!”

กล่าวจบซินหงหันหลังกระโดดลงหน้าผาอย่างไม่ลังเล แขนสองข้างโอบกอดหน้าท้องเอาไว้ราวต้องการปลอบประโลม ชีวิตในนั้นและตัวเอง

..ชาตินี้แม่เลวทรามทำผิดมามากนัก ไม่อาจให้เจ้าได้เกิดมาเพื่อให้ได้ยินได้ฟังถึงความชั่วของแม่ หากชาติหน้ามีจริงเจ้าต้องกลับมาเกิดเป็นลูกของแม่อีกนะ

ซินหงหลับตายอมรับความเจ็บปวดที่กำลังจะมาถึง หยาดน้ำตาไหลจากดวงตาถูกกระแสลมพัดลอยในอากาศ ก่อนทุกอย่างจะดับมืดไปนางคิดอย่างคนเห็นแก่ตัวแก่ได้อีกครั้ง

นางขอร้องโอกาสจากสวรรค์!

ให้นางได้แก้ไขมัน!

ให้นางได้เอาคืนทุกคนที่มันทำให้นางและคนที่รักต้องพบจุดจบเช่นนี้!

เหนือสิ่งอื่นใดให้นางได้ชดใช้ให้สามีและครอบครัวที่รัก...

นางจะเปลี่ยนตัวเองเสียใหม่ นางจะไม่เป็นคนยึดมั่นถือมั่นความคิดของตัวเอง หลงเชื่องมงายในสิ่งที่ผู้อื่นที่ไม่ใช่ครอบครัวหยิบยื่นให้อีกแล้ว หากต้องเป็นเช่นนั้นขอให้นางได้กำหนดทุกอย่างด้วยตัวเอง นางจะขอจองเวรพวกมันให้ได้รับความทุกข์ ให้พวกมันได้ชดใช้ทุกความสูญเสียในวันนี้อย่างทรมาน!

...นี่คือคำขอสุดท้ายของสตรีผู้สิ้นหวังและโง่งมมาตลอดจนตัวตาย

“เจ้าลืมตาขึ้นมาได้แล้ว”

เซี่ยซิยหงพบว่าในขณะที่นางกำลังล่องลอยในความอ่อนนุ่มราวปุยนุ่น มีเสียงเสียงหนึ่งดังขึ้นในโสตประสาท เสียงนั้นทั้งมีเมตตาและน่าฟัง เสียงแห่งความสบายที่กล่อมเกลาจิตใจอันบอบช้ำของนางนี้เป็นของสตรีไม่ผิดแน่

เพียงสงสัยว่าทำไมนางที่ตายไปแล้วถึงยังรู้สึกเจ็บปวดอยู่ ทำไมนางถึงยังไม่เดินทางไปยังโลกหลังความตายที่คนเป็นมักพูดว่าคือน้ำพุเหลือง

“ทิ้งความเจ็บปวดและลืมตาขึ้นมามองข้า เซี่ยซินหง”

อีกครั้งที่เสียงนั้นดังขึ้น คราวนี้ชัดแล้วว่าต้องการสื่อสารกับนาง เปลือกตาบางขยับไปมาและลืมขึ้นในที่สุด นางพบว่าในความรู้สึกส่วนลึกแล้วลำแสงตรงหน้าเป็นแสงแห่งความหวัง จำได้ดีก่อนตายเป็นเวลายามค่ำคืนสีเลือดสำหรับนาง

ลมหนาวหรือก็รุนแรงราวต้องการพัดพาสตรีเลวคนหนึ่งในเลือนหายไปจากโลกใบนี้ แต่ที่นี้ ณ ตรงจุดที่นางยืนอยู่มันแตกต่างราวฟ้ากับเหว มันทั้งอบอุ่นและสว่างไสวไม่เหมาะกับวิญญาณบาปอย่างนางเลยสักนิด

“สถานที่แห่งนี้ไม่มีใครตัดสินว่าคนไหนเหมาะหรือไม่เหมาะหรอกนะ ซินหง”

“ท่านรู้จักข้า”

ซินหงมองไปในความว่างเปล่าสีขาวรอบกาย แม้จะมีเพียงสีขาวสุดลูกหูลูกตาก็ยังงดามในความรู้สึกของนาง เป็นความว่างเปล่าที่เหมือนจะไม่ว่างเปล่า ส่วนเสียงอันเย็นใจนั้นนางหาที่มาไม่เจอ ราวกับว่ามาแต่เสียงไม่มีตัวคน

“เจ้าได้มาที่นี่อีกครั้งเพราะเจ้าร้องขอโอกาส”

“แต่ข้าไม่คิดว่าจะง่ายดายเพียงนี้”

เมื่อกลับมาคิดถึงความอัปยศที่นางก่อขึ้น ความสบายใจก่อนหน้าก็เลือนหายไป ถูกแทนที่ด้วยความเสียใจและชิงชัง นางกำลังชิงชังทุกสิ่งทุกอย่าง ชิงชังทุกคนที่ทำให้นางพบจุดจบอันน่าเศร้า เหนืออื่นใดนางชิงชังตัวนางเองที่เขลาราวสัตว์ไร้สามัญนึกคิดได้เอง ต้องปล่อยใหผู้อื่นจูงจมูกทำเรื่องไม่น่าอภัยไปนับครั้งไม่ถ้วน

“คนทุกคนย่อมควรได้รับโอกาส แม้คำขอของเจ้าและโอกาสที่ข้าจะมอบให้ดูจะมากกว่าใครที่ได้รับมา แต่อย่าห่วงไปเลย บุญใหญ่มากมายที่เจ้าสะสมไว้ในอดีตชาติกำลังส่งผลให้เจ้าได้กลับไปแก้ไขทุกอย่างได้อีกครั้ง”

“ขะ..ข้าจะได้กลับไปหรือเจ้าคะ”

คราวนี้ดวงตาอันแห้งผากไร้ความหวังของซินหงถูกจุดประกายขึ้นมาเรืองรองอีกครั้ง นางร้องถามเสียงนั้นด้วยความตะกุกตะกัก ดวงใจอันร้าวรานกลับมาเต้นแรงเพราะวาจาให้ความหวังของสตรีไร้ตัวตน

“แน่นอน แต่ข้าต้องชี้แจงให้เจ้าทราบว่าเมื่อเจ้าเลือกหนทางแก้แค้น กรรมดีที่เจ้าสะสมมานับพันๆ ปีจะถูกสวรรค์ยึดคืนไปมากถึงสามในสี่ส่วน แต่หากเจ้าเลือกปล่อยวางและตายไปอย่างสงบเจ้าจะได้บรรลุเป็นเซียนชั้นสูงสุดโดยไม่ต้องผ่านการทดสอบเซียนเช่นวิญญาณตนอื่น”

“ข้าเลือกแก้แค้น! ข้าไม่ต้องการปล่อยวางให้คนชั่วได้เสวยสุข ข้าขอเลือกข้อหนึ่ง ข้าต้องกลับไป”

ไม่ต้องเสียเวลาคิดด้วยซ้ำ ซินหงเลือกแก้แค้น ไม่สนด้วยซ้ำว่ากรรมดีของนางจะเหลือน้อยเพราะนางคงเป็นเซียนที่ใสสะอาดไม่ได้หากนางยังไม่อาจปล่อยวางความแค้นลง

ทุกอย่างจะบรรลุได้ก็ต่อเมื่อนางกำจัดทุกคนที่ลงมือกระทำต่อนาง ไม่ว่าทางตรงหรือทางอ้อมนางสัญญาว่าจะกวาดพวกมันให้หมดทุกตัวคน

“ในเมื่อเจ้าเลือกแล้วข้าผู้มีหน้าที่ก็คงต้องปฏิบัติตาม ขอให้เจ้ากลับไปและทำสำเร็จ เซี่ยซินหง เพียงเจ้ามีสติเท่านั้นทุกอย่างจะเป็นไปตามที่เจ้าวาดหวัง”

“ขอบคุณเจ้าค่ะ”

เสียงมากเมตตานั้นจางหายไปแล้ว แต่ซินหงก็ยังเอ่ยปากขอบคุณความว่างเปล่านี้อย่างสำนึกในบุญคุณ เสียงของนางแผ่วเบาราวคนพูดกำลังหมดแรง แต่ความเป็นจริงนางเพียงดีใจจนทำตัวไม่ถูกเท่านั้น

นางพบว่าเปลือกตาที่เคยมองเห็นแจ่มชัดเริ่มปิดปรือลงทุกขณะ ก่อนที่นางจะฝืนมันเอาไว้ไม่ได้และจมสู่ความมืดมิดอีกครั้ง

ทว่าครั้งนี้จิตวิญญาณของนางเต็มเปี่ยมไปด้วยความยินดีปรีดา....

*****

เปิดเรื่องมาก็แค้นอีกแล้ว แกแค้นกันไปให้จบ!ๆๆ ฝากกดหัวใจกดเข้าชั้นกันให้เยอะๆนะคะ